“Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!”

Een dame op leeftijd, de volgende maand is ze jarig en wordt ze negentig! Een mevrouw nog zo fit als een hoentje en geestelijk helemaal bij. Daar teken ik voor. Samen met haar zoon is ze op mijn spreekuur. De zoon is waarschijnlijk al de vijftig gepasseerd, maar nog steeds haar kleine jongen.

Deze mevrouw is ernstig slechthorend, gebruikt beiderzijds hoortoestellen en ondanks deze hulpmiddelen moet ze zich heel goed concentreren om alles goed mee te krijgen, kan wel redelijk met haar slechthorendheid omgaan, maar haar hoofdklacht is die irritante pieptoon midden in haar hoofd, ze wordt er helemaal gek van, vooral het ’s nachts. Tinnitus.

Zoals gewoonlijk begin ik mijn uitleg, peil daarbij hoe de patient de informatie oppakt en ga dan weer verder. Boven verwachting kan ze mij volgen, qua gehoor, maar ook qua begrip. Ze wordt geraakt door wat ik haar te vertellen heb, gaat letterlijk op de punt van haar stoel zitten om alles mee te krijgen. Ik praat langzamer, waardoor ik al als vanzelf duidelijker articuleer. Elk woord kan ze volgen. Haar ogen schitteren bij wat ze nu meekrijgt. Het wordt elke zin voor haar duidelijker waar het probleem vandaan komt, hoe ons complexe auditieve systeem werkt en nog belangrijker, het wordt haar ook duidelijker dat er wel iets aan te doen is. Ongelofelijk hoe snel ze de informatie oppakt.

Ze kijkt naar haar zoon en zegt: “Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!”.

Een mevrouw van 90 jaar, vele jaren al aan het zoeken geweest om iets te doen aan die irritante pieptoon, iets om die vicieuze cirkel waarin ze is terechtgekomen te doorbreken. Zij het nu pas gaat inzien hoe die cirkel te doorbreken is. Dat ze zelfs nu meteen al ziet dat de kracht in haarzelf zit, wij haar daarin gaan en kunnen helpen. Ze het tot in detail al meteen begrijpt. Ze in haar eigen woorden mijn verhaal kort nog eens herhaalt en ze zo blij is, dat ik in haar 90-jarige ogen de sprankeling zie, waarschijnlijk diezelfde traantjes van geluk en blijdschap, die ik ook voel.

Met een brede lach op haar gezicht loopt ze naar buiten en gaat vol vertrouwen de vervolgafspraken tegemoet. De woorden “Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!” klinken nog na in mijn oren.

Waar was jij 11 september 2001?

Als de dag van gisteren. Ik kan het me nog zo goed herinneren. Het was hier in Nederland aan het eind van de dag, daar in New York net het begin van wat een mooie zonnige dag had moeten gaan zijn.

Nu weet iedereen zich dat moment te herinneren waarop op straat bij toeval iemand een opname maakt van een brandweerman, je hoort een vliegtuig vrij laag overkomen, sowieso veel te laag voor New York, het geluid van dat laag overvliegend vliegtuig is niet normaal, je ziet dan ook iedereen naar boven kijken en dan gebeurt het. Het eerste toestel boort zich in de toren. Dat moment heeft zoveel impact, dat meteen alle nieuwszenders live verslag geven over wat er aan de hand is.

Ik ben op dat moment op de afdeling KNO MUMC+, Maastricht, volg er m’n opleiding tot klinisch fysicus – audioloog. Veel van mijn collega’s zijn er ooit geweest, voor hun werk, congresbezoek, uitwisselingsprogramma’s in klinieken, enkelen hebben zelfs bovenop die torens gestaan, herkennen in detail de skyline. Vandaar ook dat het meteen al inslaat als een bom op de afdeling. Iemand had het nieuws gehoord, meteen de TV in de vergaderkamer aangezet, het werd een soort van crisiscentrum, bijna de hele afdeling verzamelt er zich. Staan in een kring om de TV heen. Het is al later op de dag en meestal rond dit tijdstip is iedereen werkzaam aan administratief werk, dan kun je wel zaken even laten liggen. Sowieso is hetgeen wat je voor je ogen ziet gebeuren zo onwaarschijnlijk, maar zo reëel, dat de wereld even stilstaat. Ongeloof, bezorgd, getroffen, verstild kijken we naar de beelden. Niet wetende wat er nog komen gaat.

Het tweede toestel, hoe bizar, live kijkt de wereld naar een gebeurtenis die de wereld verandert, een gebeurtenis die het woord “vrijheid” pas echt een betekenis geeft. Voor 9-11 was er de vrijheid om te reizen zonder nog echt bang te zijn voor een aanslag van deze omvang. Voor 9-11 was er de vrijheid om vrij te denken, waar gewoon iedereen zichzelf kon zijn. Pas vanaf 9-11 worden we ons bewust dat vrijheid niet zo vanzelfsprekend meer is als dat het lijkt. Na 9-11 is het voor het eerst dat Amerikanen zich echt bedreigd voelen in eigen land.

11 september 2001 14:46 uur Nederlandse tijd, 8:46 uur in New York, de stad was net aan het ontwaken, letterlijk en figuurlijk, tot dan was het een stad waar alles kon. In één klap, die later blijkt uit meerdere aanslagen tegelijkertijd te bestaan, wordt die vrijheid van de aardbol geveegd. Vanaf dan is het vanzelfsprekend om een strengere controle op vliegvelden te moeten ondergaan, vanaf dan is geloof en islam bijna onafscheidelijk onterecht verbonden met dood en verderf.
Vanaf dan is er schijnbaar een vrijkaart om te vechten voor je eigen vaderland, geboorteland, met vooral de Amerikaanse vlag als mascotte.
Vanaf dan is de wereld waarin we leven, een wereld waarin bewust het vieren van vrijheid misschien net de beperking geeft om echt van vrijheid te genieten.
Een selfie op ground zero is not done, maar is het misschien net goed om zo’n plek met je vrienden te delen? Te laten zien hoe immens groot die plek is, hoe verdrietig het is om al die namen te zien, mensen die op die mooie zonnige septemberdag het leven moesten laten gaan. Sommige zelfs er bewust voor moesten kiezen er zelf een einde aan te maken of levend te verbranden. De honderden die in het diepen springen om zo minder pijn te ervaren in de laatste minuten van hun leven.

En nog steeds elke dag sterven mensen door geweld, door idiote acties van terroristen, criminelen, mannen en vrouwen die vanuit een compleet verkeerd geloof, opvoeding, ideologie “strijden” voor net die vrijheid die zijzelf volledig stuk maken. Een drang om alles te vernietigen waar ze net voor willen gaan.

Nu 15 jaar later is er nog elke dag wel een 9-11 die mensen ondergaan, maar dan op plekken op deze aardbol waar niet zo velen van ons zijn geweest, op plekken waar we niet de skyline van herkennen, op plekken die voor ons lijken aan de andere kant van de wereld te liggen, een compleet andere wereld te zijn. Maar toch is het hetzelfde, gaan er bijna elke dag levens onnodig verloren in een strijd die geen strijd is.

Daarom, zodat we nooit zullen vergeten…

De verjaardagstaart

 

Vrijdag 18 maart 2016. Naar aanleiding van leuke berichtjes op Facebook had ik deze reactie geschreven, nu ik het weer lees is het goed om er bij stil te staan, vandaar dat ik het bericht hier nog eens deel.

Lieve lieve mensen,

Dank voor al jullie reacties en de cadeautjes die ik ontvangen heb!

Het leven is een feest, maar de slingers moet je zelf ophangen?!!

No way!

Het is zó leuk als het een keer voor je gedaan wordt!

En het leven is geen feest! Als ik zie hoeveel jonge levenslustige mensen de laatste tijd ons verlaten hebben, de doffe ellende elke dag in nieuws en in de wereldpolitiek.

Net misschien daarom is het goed om toch bewust je verjaardag te vieren. Niet per se als feest, maar je zelf bewust te zijn van datgene wat je hebt. En dat je er weer een jaartje bij mocht hebben.  Dankbaar te zijn voor het stukje taart dat je al had, hebt en elke dag viert dat je nog een stukje mag.

Het leven is pas mooi als je genoeg mensen om je heen hebt waarvan je zeker weet dat die jou lief hebben, dat je gezond mag zijn en de mogelijkheid hebt om er überhaupt te kunnen zijn, te zijn als een mooi mens.

Dankbaar te zijn voor de kleine cadeautjes die je krijgt, al is het enkel één woord; “gefeliciteerd” met een smiley er bij.

Bij toeval had ik deze keer verlof op mijn verjaardag, dat is me goed bevallen. Normaal laat ik deze dag het liefst aan mij voorbij gaan. Er geen aandacht aan geven.

Nu op een vrijdag, mijn vaste vrije dag, ben ik dus een keer thuis op mijn verjaardag.

Één van mijn collega’s (maatschappelijk werker) doet dat al jaren, op zijn verjaardag verlof nemen, het vieren met zijn gezin, met enkel degene die het dichtste bij hem staan. Niet groots, maar vooral bewust dankbaar te zijn op die dag.

Want die taart van het leven gaat langzaam op, beetje bij beetje.  Bewust genieten van elk stukje! Mmmmmm….

Want op is op!

Change before you have to

Everyone thinks of changing the world, but no one thinks of changing himself.
– Leo Tolstoy

Education is the most powerful weapon which you can use to change the world.
– Nelson Mandela

The world as we have created it is a process of our thinking. It cannot be changed without changing our thinking.
– Albert Einstein

Never believe that a few caring people can’t change the world. For, indeed, that’s all who ever have.
– Margaret Mead

It is not the strongest of the species that survive, nor the most intelligent, but the one most responsive to change.
– Charles Darwin

Change before you have to.
– Jack Welch

A little boy on the beach

One year ago. We all still have that picture in our mind, that little boy, with his red and blue clothes, laying with his face down on the beach, death…Aylan is his name. That he may rest in peace.

This is what I had to say at that time:

I have to say a few words…

A little boy lying on the beach…

From now on most of us have to think about Aylan, a three-year old boy, lying there, at the beach, his face down in the water…dead…

that he may rest in peace…

How many signs does our human race need to notice that we ourselves have the power to make this world hell or paradise?!

It is not OUR country, OUR religion, OUR land anymore!
How can people still fight for something which has happened or planned hundreds of years ago?! These lines of borders are only on paper!
Human rights have to be stronger than borders on paper or law written years ago. Time has changed!

Social media has the power to save this world. Look at what it did with arrogant people who think they can shoot the most beautiful animals for fun.
We have the POWER to make this world a place where every individual can live in paradise. Every individual!!
In some way we have the skills to do so, but it seems as if it is a kind of a challenge; Is the human race capable enough to make the best out of this?
I think that even FB makes now part of this whole challenge. The power is in it to change this world!
To make it a better place!

And I am sure that in all religions the basic elements are all the same! I think that people thousands of years ago have tried to discribed the way how life can be a miracle.

For me it does not matter what name we use, God, Allah, me myself, I even do not use any name, I do have respect for something which is bigger than us as a human being, this is so big no words can discribe it, but…we had to give a name…so we named it God or Allah. What I know for sure is, that this Allah, God, gives us a chance to make miracles happen! I belief in the power of Belief, but we have to do it ourselves!
It is not that a person from above is looking at us and watches us how we do it. Something bigger than us, than the whole world, gives us a chance to do good. This power is in everyone!! But one has the choice to use it!

If we really have our eyes open, miracles discribed as in the Bible or Koran even happen today. But we have to see it and we ourselves have to do it, we as a human.
And we as a human race have to stop wars where it is about land, belief, religion, gender, wars about if we use the name God or Allah, we are here together on this planet, and God, Allah or you name it, is everywhere in every person, flower, animal, cloud…for example take a glass of water and just have a look at it! Really if you just look at it, it’s amazing!
It’s clearance and the structure of it..something which is so common for us, if you think about how difficult it is to get a clean glass of water in wartime, then you maybe can see the beauty of it.
The power of water is amazing, when you have an injury you can clean it with water. But we are so used to it, we even can not see this power anymore. We just take it for granted!

The reversed boiling frog experiment?!

We nowadays have the knowledge to make clean water. To bring it back how it once was, as in paradise.
And I can tell you this, the knowledge is there, to make this whole world a paradise! We as a human we develop we explore, everything is already there. It dependance on us how quick do we get to that point to have the skills to do it?!
We can cure cancer, I have a strong belief in that, but then we have to have more people who do good research, not for money. But really to find a cure!

And still God, Allah, this power to do something good or to do something miraculous, is always with us, everything to do better is there, but WE have to do it ourselves! Together!

And today even it is more clear to me! The moment I saw The New Horizons taking pictures of Pluto. A day later we could see those pictures on our phone!!! That is already amazing!!! Out of physics this is a real miracle!!!
But it takes a long time for us to get there. It still is not possible for us to go further away than our own solarsystem! So still a long way to go! In distance and in knowledge!
In a few thousands of years the sun will collapse, the earth is then taken by the fire of the sun. That is astrophysics, that is what we know already. If we want to survive as a human race, we do have to stop thinking about money and land! We have to go and work together! And especially in Education and knowledge we have to invest.
I hope that the gifts we have; to think and make decisions and the knowledge to go beyond new horizons, we as a human race maybe can save this planet in all it’s beauty, art and culture…and that for every individual person, child or adult, this place can be paradise!
And that a little boy on the beach, in our imagination is just a boy playing at the beach and having fun!

Wonderen bestaan!

Vandaag zat ik even zo naar mijn telefoon te kijken, in mijn handen ronddraaiend en ik realiseerde me toen dat we nu eigenlijk met dit ding de hele wereld kunnen bedienen.
HET IS NIET TE GELOVEN, we nemen het maar zo klakkeloos aan…een schermpje, waar je letters op kunt typen, foto en video’s kunt sturen naar vrienden over de hele wereld.
De bedenker van de Polaroid camera, Edwin Land, had ooit als eerste een visioen om een apparaat te ontwikkelen zo groot als een portefeuille, dat zo in de binnenzak van je jasje zou passen, waarmee je op het moment zelf foto’s kan vastleggen en meteen die foto kan zien. Dat moment zou kunnen vastleggen. Hij maakte zijn droom waar door de Polaroid camera te ontwikkelen. Ingenieus was de ontwikkeling van de chemie waarmee de foto’s meteen na de klik in de hand vanzelf ontwikkelde. Overigens heeft een Nederlands bedrijf er afgelopen jaren opnieuw onderzoek naar gedaan om die formule opnieuw te vinden, het geheim was namelijk verloren gegaan.
Maar stel dat Edwin Land nu de smartphone zou zien. Vanuit zijn optiek zou dat ongelofelijk zijn.
Niet te bevatten.
En voor ons is het nu zo vanzelfsprekend.
En wie kan mij in detail vertellen hoe zo’n smartphone werkt?
Kun jij een smartphone zelf vanuit het niets maken?
Kan ik naast je komen zitten en dat jij me vanuit niets een werkende smartphone maakt?

Daarom is het ongelofelijk.

Maar we nemen het gewoon aan. Alsof het zo vanzelfsprekend is.
Nee, het is toch een wonder! Een wonder, dat wij mensen zelf hebben gemaakt, van het kleinste pixel op dit schermpje waar je nu naar kijkt, tot het hele netwerk van al die biljoenen websites, facebookpagina’s, instagramaccounts, foto’s, video’s aan toe.
Wij! Wij mensen. Als we maar samenwerken.
En echt, alles is mogelijk, alles! Als je maar samenwerkt en er het beste van maakt. En je er in gelooft, er in gelooft dat het kan. Zelfs het onmogelijke.

Het is Pinksteren, weer opnieuw. Elk jaar nu bewuster. Na mijn kunstproject in de Kloosterkerk twee jaar geleden, denk ik steeds even na over wat er met ons als mens gebeurt.
Dit project heeft mij vooral ook meer laten nadenken over wat geloof of godsdienst voor de mens betekent. Bewuster nadenken over wat ons godsdiensten nu eigenlijk willen zeggen, willen laten zien.
Het bewust ervaren van wat je hebt? Je bewust maken van wat nu echt belangrijk is in het leven? Je bewust maken van de wonderen die er kunnen zijn, die wij zelf als mens ook kunnen laten zijn?
Het is ons gegeven om te veranderen, om te maken, om zelf de keuze te hebben wat je met dit gegeven doet, de talenten die je hebt, de kennis, de kracht, om al dit in je leven te gebruiken, in te zetten. Toe te passen. Om goed te doen.
Wij, elk individu, kunnen zelf die keuze maken. Iedereen heeft die kansen. Jong of oud, arm of rijk , gezond of ook zelfs ziek, vrij of in gevangenschap. In welke situatie ook kun je altijd de keuze maken om goed te doen. Deel uit te maken van zij die wel iets van deze planeet kunnen maken. Wonderen laten gebeuren en bestaan. Dit te delen. Een ander te geven.
Al is het maar een helpende hand in de supermarkt, bij een meneer in een elektrische rolstoel zit en het pakje koffie op de bovenste plank er net niet van af kan pakken. Ongevraagd deze man te helpen.
Een oudere dame een zitplek geven in een overvolle trein.
Een belegd broodje vers gekocht, aan een bedelaar te geven.

Wonderen bestaan!

De smartphone.
Dat je met dit apparaat in je hand een keten kunt starten met allemaal berichten die elkaar steeds weer meer en meer gaan aanvullen.

Schrijf jouw eigen verhaal, jouw eigen verwondering en deel!

Ik ben er van overtuigd dat als we vooral het positieve delen, dit het negatieve in deze wereld overwint.
Je met jouw wonderlijke verhalen anderen gelukkig maakt. Dit nieuwe medium, social media, kan een nieuwe weg zijn om dit soort inspirerende verhalen te delen.
Op het moment je je dat bewuster bent, dan weet ik zeker, dan zul je zien dat wonderen bestaan.

“One small step for a man, one giant leap for mankind”

André Kuijpers live in het Openluchttheater Valkenburg 11 juni 2016. Een indrukwekkend college over meer dan enkel ruimtevaart!
Het was vooral een pleidooi voor vrede op aarde, om ons bewust te maken van iets dat gewoon ons allen raakt. Dat wat in de basis de zin van dit leven is. Vanuit het oneindige heelal, het eindige te laten zien. Het nietige van wij, mensen hier op aarde. Dat kleine planeetje, onze ruimtecapsule, aarde.
André Kuijpers’: “Er zijn zo veel meer sterren en planeten in het universum, dan alle zandkorrels op al de stranden op aarde!” Laat die even bezinken graag.
Astronauten leren vanaf dag 1 van hun opleiding om te overleven in space. Beter gezegd out of space. Want er is buiten onze aarde eigenlijk geen ruimte waar wij zo, zonder hulpmiddelen, zonder ingewikkelde apparatuur, kunnen overleven. Laat ook die even binnenkomen.
Dan komt het besef hoe klein wij zijn, wij mensen hier op die kleine stip in dat enorme heelal met alleen maar gevaar voor leven. LEVEN.
Maar dan dit, wij, wij mensen zijn wel al in staat om na te denken, te reizen in dat heelal, er naar te kijken, te zien en te herkennen, dat leven eindig is, dat van ons, elk individu, maar ook van elke ster, planeet, zonnestelsel het leven eindig is.
Maar een klein lichtpuntje is er dan wel aan de horizon, wij hebben de gave gekregen om hier zelf over na te denken en zelfs nog iets meer, de kennis en kunde te ontwikkelen om dat leven te redden. Er iets moois van te maken. KUNNEN MAKEN. Wij als mens hebben de kans gekregen om te leren, te ervaren, te doen. De keus. Een eigen wil.
Duizenden van jaren al worden er verhalen geschreven om de mens te laten inzien wat er eigenlijk echt toe doet in het LEVEN. Wat ons groter doel is in het leven. Ieder heeft een kwaliteit om dat groter doel te bereiken. Elk individu op zich, als deze maar diep genoeg nadenkt over wat echt een goed gevoel geeft.
Zoals Andre Kuijpers vanavond zo mooi in kaart bracht, de hele geschiedenis van de ruimtevaart. De kleine stappen die de mens daarbij maakte, uiteindelijk die kleine stappen ongelofelijk groot kunnen zijn. Kuijpers had hem niet in zijn lezing, maar ik gebruik hem hier toch even. De legendarische woorden: “One small step for a man, one giant step for mankind.” Niels Armstrong 1969.
Kuijpers maakte dit zelf duidelijk door te zeggen dat voor dit soort ontwikkelingen de 4 grote D’s nodig zijn;
Dromers, Denkers, Doeners en als laatste de Durfals.
Deze vier heb je nodig om iets groots neer te zetten wat de wetenschap weer stappen verder brengt.
Mooi ook hoe hij het beschreef, dat hij zich als astronaut af en toe een baby voelt. Een astronaut heeft een grote luier om, want zo’n reis naar het station duurt en duurt, maar het verblijf van een half jaar brengt hem ook helemaal terug naar het niet kunnen lopen, weer helemaal revalideren en met kleine stapjes beginnen met lopen. Kuipers ziet zo ook de ruimtevaart. We zijn echt pas helemaal aan het begin. De aarde is de wieg, vanuit die wieg, beginnen we nu pas met vallen en opstaan te leren om te lopen. Enkele missies die zijn mislukt, expedities waarbij alle leden het niet hebben overleefd. The Challenger, is mij nog het meeste bijgebleven, waarbij een vrouwelijke leerkracht deel uitmaakte van de crew.
We zijn er nog lang niet, we zitten echt net pas op onze eigen maan! Twaalf astronauten hebben daar op letterlijk hun voetstappen gezet. Twaalf pas.
Mars dromen we nu van. Mars, de eerstvolgende planeet in ons eigen zonnestelsel en dan moeten we nog verder.
Ondertussen zijn er ook vanuit onze eigen aarde krachten gaande, die onze eigen ruimtecapsule bedreigen, het kappen van de regenwouden, de industrie, de oorlogen, natuurrampen, grotendeels door de mens nu zelf uitgelokt. Invloeden van de mens die nu al vanuit de ruimte op foto’s uit dat heelal zichtbaar zijn. Waar deze mensen, de astronauten, zich ook duidelijk zorgen over maken. Wubbo Ockels, de andere bekende Nederlandse ruimtevaarder, houdt een aangrijpend pleidooi hierover op zijn sterfbed. Al meer dan 1 miljoen keer bekeken. Hij zou vlogger nummer 1 moeten zijn en niet een of andere idioot die van een brug af boven op een trein springt, om zo veel mogelijk volgers te krijgen. Anyway, hier gaat het dus om, waar houden wij ons als mens nu mee bezig? Wat is jouw doel of bijdrage aan het echte mens zijn?
We kunnen niet allemaal astronaut worden, dat is duidelijk als ik zie wat voor een supermens je moet zijn om al die kennis en kunde te vergaren en hoe gezond je moet zijn om dan uiteindelijk de lucht in te gaan. Maar we moeten ook echt niet allemaal hetzelfde zijn! En dat is net het mooie, samen zijn we zo sterk. In de kleinste vorm kan iedereen een bijdrage leveren aan dit groter geheel. Het begint echt al bij de kleine dingen, hoe ga je met elkaar om, de zin in het leven geven, opvoeden, helpen, de mens hier op aarde helpen, in welke vorm ook, eten, entertainment, kunst, cultuur, godsdienst, waarbij deze laatste de laatste tijd letterlijk en figuurlijk onder vuur ligt. Letterlijk en figuurlijk. En het woord GOD, ALLAH, al helemaal. En persoonlijk denk ik dat godsdienst al heel lang ons dit alles wil vertellen, zij die claimen echt te weten wat er in die boeken, in die verhalen beschreven staat, moeten eens goed lezen wat er staat. Verhalen die zich afspelen duizenden jaren geleden, met waarschijnlijk eenzelfde doel, OVERLEVEN, OVER LEVEN.
LEVEN. Hoe doen we dat en wat is echt belangrijk in het leven?
Maar vooral ook waar gaat het naar toe? De gevaren, de wonderen, de missies.
Is het dan niet zo, dat we nu hetzelfde weer opnieuw vorm geven? Ervaringen, de kijk op het leven willen delen, wonderen aan anderen willen laten zien. Social media staat er vol mee. Alleen we moeten het wel zien!
Ik ben er van overtuigd dat wij ook nu in een wonderbaarlijke tijd leven. Over weer duizend jaar kijken we hopelijk terug op nu, bijzondere mensen die nu iets betekend hebben worden dan nog genoemd, geëerd, zij die die verhalen hebben beschreven ook, maar ook dan zal opnieuw de keuze zijn, wat met die informatie, dat geschrevene te doen?
Ieder individu kan en mag dat zelf bepalen. Gelukkig ook. Eigen grenzen en haalbare doelen te stellen om uiteindelijk een fijn leven te hebben gehad.
Maar zoals Andre Kuijpers het verwoorde: Wij zijn allemaal astronauten in deze immens grote ruimtevaartcapsule, aarde.
Wubbo Ockels die deze gedachte emotioneel uitdraagt op zijn sterfbed:
Dit gedachtengoed te delen in welke vorm ook, is al een bijdrage aan het groter doel; het redden van moeder natuur, aarde!
LEVEN!

Alsjeblief, zeg nog eens Geodriehoek!

Ze zit naast me, 11 jaar, samen kijken we vanaf de bank naar een man, blond geverfd haar, een volwassen man die een menigte toespreekt en scandeert; “Wat willen jullie?! Minder Marokannen?! Minder Marokannen! Daar gaan wij voor zorgen!”.

Ze kijkt naar mij, ze lijkt zó op haar moeder; de donker bruine, bijna zwarte ogen, haar zwart krullend haar, haar hart van goud, haar trots gevoel dat haar roots Marokaans zijn, het land, het eten, de manier van leven, het land waar ze als klein kind vaker is geweest om haar familie te bezoeken, maar ze is ook trots om Nederlander te zijn, de tolerantie, de open mind, het land waar alles mag en kan, ze spreekt zelfs met de harde “G” en haar Limburgse wiskunde leraar vraagt haar steeds in de klas, “Alsjeblief, zeg nog eens Geodriehoek!”, omdat ze het zo leuk uitspreekt met die duidelijke harde “G”, zij die met normen en waarden is opgegroeid vanuit een islamitische achtergrond, net zoals ik met normen en waarden ben opgegroeid vanuit een katholieke achtergrond, zij die letterlijk geen vlieg kwaad kan doen, zij die de meest sociale meid is die ik ooit ben tegengekomen, zij, zij kijkt me aan en vraagt;
“Dyon, wat hebben wij misdaan?!”.

Toen, maart 2014, was ze elf, nu twee jaartjes ouder, nu weet zij zelf ook dat het woord “Marokkanen” meerdere betekenissen heeft, net als het woord “bom”.

“Jij bent de bom man!” Heeft toch een hele andere betekenis dan de bom die gisteren explodeerde in hartje België. Maar het kiezen van woorden in net deze tijd is zó belangrijk!

En als politicus moet je dat weten!

Obama bijvoorbeeld doet dit op zo’n majestueuze manier, hij ís gewoon een president, een wereldleider.

“Keep calm in times of terror!”

De vrijheid van meningsuiting is een goed recht, maar dat recht geeft geen recht om alles te mogen zeggen en zeker niet als politicus!

Wilders zou net in zijn functie als politicus ook moeten weten welke gevolgen dergelijke uitspraken heeft!
De woorden die hij als politicus kiest, moeten hoe ook weloverwogen zijn en op geen enkele manier een middel zijn voor het aanzetten tot haat voor een bepaalde bevolkingsgroep.
Wilders zou als politicus, en zeker als je een functie als president van een land ambieert, moeten weten dat het niet altijd mogelijk is, om in die functie gewoon blind te roepen wat zijn mening is! Als hij wil roepen wat hij allemaal te zeggen heeft, moet Wilders gewoon burger blijven, maar niet in functie van een land of burgers zijn.

De vrijheid van meningsuiting is een goed recht, maar dat recht geeft geen recht om alles te mogen zeggen, dan heb je als politicus het spel niet begrepen en mag je geen politicus zijn.

Het gaat mij niet om deze man te stoppen, maar mensen te bereiken die nu nog twijfelen om straks weer op hem te gaan stemmen, deze mensen te overtuigen dat Wilders en vooral het gedachtengoed Wilders een groot gevaar is voor net alles waar hij voor pleit; een betere SAMENleving!

Ik wil het zelfs nog sterker maken, een commissie van geleerden mag wat mij betreft toezicht gaan houden op mensen die politiek bedrijven en op het moment dat zij in die functie het boekje te buiten gaan een flinke boete krijgen of zelfs uit hun functie worden gezet. Net als bij de reclame code commissie die toezicht houdt op reclame.
De wereldeconomie en wereldvrede is afhankelijk van politiek! Politiek is toch belangrijker dan reclame of entertainment, daar zijn wel commissies die toezicht houden.

Politiek is in mijn ogen veel belangrijker! Waarom gaan we er dan zo laks mee om?

Zien doet volgen

Een mooi verhaal in de krant. Van twee bijzonder mooie mensen.

De media mag aan dit soort berichten meer aandacht geven.
Uhmm…wacht eens even, de media, social media, dat zijn wij nu ook! 😉

Ik ga het hier gewoon oppakken, het delen van mooie berichten, van mooie mensen.

Het goede in de mens. Inspirerend voor anderen. Laten zien waar het echt om draait in deze wereld; er voor een ander kunnen zijn! In welke vorm ook.

Ik ben er zelfs van overtuigd dat als er in de media meer aandacht voor zou zijn aan dat wat er wel goed gaat in de wereld, sowieso de wereld beter zou zijn.
Met bijna enkel aandacht voor aanslagen, geweld, idiote politieke gebeurtenissen, gaan we voorbij aan al die bijzondere positieve gebeurtenissen, acties, projecten die veel meer kunnen bereiken om de wereld een betere plek te maken.

Is het niet overal zo dat “zien doet volgen”?
In opvoeding, onderwijs, zelfs gewoon in het leven.

Daarom, deze keer in dit blog aandacht voor het goede in de mens.
Ben Ummels is gedetacheerd vanuit MUMC+ bij Adelante als fysiotherapeut. Eigenlijk een collega dus, vandaar dat mij dit verhaal nog eens extra aanspreekt.

https://www.adelante-zorggroep.nl/nl/nieuws/2016/9/vakantie-opsparen-voor-weeskinderen-in-thailand/

 

Spreken in het openbaar

De zaal zit bommetje vol, zo’n honderd mensen, allemaal geïnteresseerd in de gespecialiseerde tinnituszorg Adelante.
De eerste avond is al helemaal volgeboekt, een tweede avond staat al extra gepland. Ik heb er zin in!

Komt er een mevrouw na afloop van die eerste avond naar mij toe:
“U kunt het wel goed uitleggen, ik begrijp het nu pas allemaal veel beter. En u spreekt ook zo duidelijk en makkelijk.”

Makkelijk? Ja,nu gelukkig wel. Ze moest eens weten…

Ik, die vroeger een sociale fobie had, bij een familiefeestje zo verlegen was, dat als een tante vroeg hoe het met me ging ik enkel een paar woorden zei en ik het gesprek al snel naar iemand anders leidde, meestal naar m’n één jaar jongere broer, die geen probleem had met het spreken in het openbaar.
En zo tot m’n pubertijd steeds al die situaties kunnen vermijden. Het probleem werd echter enkel groter. Middelbare school werd een hel. Meest gênante momenten waren het voorlezen in de klas.

Uit m’n dagboek:
“Saskia, zat twee rijen naast me, zij had al voorgelezen en dat ging perfect, zelfs een compliment van de leerkracht. Maar ondertussen waren we al pagina’s verder, ik was al aan het tellen waar ik ongeveer zou uitkomen. Ik wilde me al voorbereiden op, lette al helemaal niet meer op het verhaal dat we aan het lezen waren.
En weer de volgende, de volgende dichterbij in de rij, mijn rij! Nog twee mensen voor me, ik voelde mijn hart al sneller kloppen, het zweet in mijn handpalmen, het warme gevoel in mijn lichaam. Engelse woorden dansend voor me, de woorden die nu gelezen worden, maar ook de woorden die ik straks lezen zal. En daar is weer de volgende alinea. Nu nog maar 1, hierna ben ik. Mijn hart hoor ik nu kloppen in beide oren, mijn ademhaling is sneller en stokt zo wat in mijn keel, mijn gedachten slaan nu op hol, binnen in mij is chaos. Van buiten verstil ik, als je nu mij zou zien zitten dan was er niets te zien, misschien een iets warmere rode kleur in mijn gezicht, maar dat zou ook van de warmte in de klas kunnen zijn, maar je zou niet denken aan die verlegenheid, die toch zo obvious is.

“Heel goed, Olaf, heel goed! Mooi! Dyon, jij bent aan de beurt!”

O, mijn God. Daar gaan we!

De eerste woorden lukken, daarna is het meteen over. Het blokt gewoon ergens in mijn keel. Ik moet nu helemaal rood zijn, dat zweet op m’n hoofd moet echt toch wel iedereen zien, dus ook voor Saskia. Net haar wil ik dat niet laten zien. Ik wil niet dat timide mannetje zijn die nog niet eens kan voorlezen. Het is over. Het lukt niet. Ik kan dit niet.
Ik kijk op, naar de leerkracht, misschien redt hij me, misschien redt hij me. En ja, het hoeft niet. Het is niet nodig om door te gaan. Waarschijnlijk weet de leerkracht dat ik goed kan compenseren met m’n woordjes leren en schrijven. Hij ziet mijn struggle en dat hoeft nou ook weer niet. “Gelukkig”, denk ik.
Heel even maar, want daarna heb ik weer spijt. Spijt dat het me weer niet is gelukt. Hoe dom kan ik zijn?”

Dat ik deze situatie na 27 jaar, nog zo in detail kon beschrijven, geeft aan hoeveel impact dit op mijn leven heeft gehad.
Nu, nu weet ik dat hier een aantal factoren speelden waardoor de situatie enkel erger werd.
Het had heel anders kunnen lopen als ik daar al had geweten wat ik nu weet: De kennis om een dergelijke situatie geheel om te buigen.

Hoe ik deze angst om in het openbaar te spreken uiteindelijk overwonnen heb, dank ik, elke dag nog steeds, aan m’n vader. Hij kwam rond mijn 18de, met een krantenartikel waarin mensen gezocht werden om deel te nemen aan een wetenschappelijk onderzoek van, toen nog de Rijks Universiteit Limburg, de RUL, nu University Maastricht.
Ze zochten jongeren met een sociale fobie. Ik mij aangemeld, mocht op gesprek en ja hoor, ik voldeed volledig aan de gestelde criteria, ik mocht deelnemen.
Ik had net mijn rijbewijs kan ik me nog herinneren en daar ging ik, elke week naar Maastricht en dat een aantal maanden lang.

Die cursus, die ervaring, heeft m’n leven compleet veranderd.

Die ervaring zou ik graag ooit nog willen delen met jongeren die net als ik toen niet durven te spreken in het openbaar, waarbij die angst om te spreken in het openbaar een belemmering vormt in hun persoonlijke ontwikkeling. Ik zou ze dolgraag willen helpen om die angsten te overwinnen en gewoon vrij te kunnen spreken, zodat ook zij hun stem durven te laten horen. Vrij zijn om te kunnen spreken in het openbaar.

Maar vergeet niet, dat de ontwikkeling die ik heb doorgemaakt, de (persoonlijke) reis, zoals ik het steeds weer zie, de reis hier naar toe, van het niet kunnen en durven spreken naar het zo veel plezier beleven aan de mogelijkheid om anderen je ervaringen en kennis te vertellen, te delen, dat die reis, ook de moeite waard is geweest!
Ik ben er van overtuigd dat iedereen in zijn leven een struggle heeft die hij moet overwinnen. De persoonlijke ontwikkeling waar je sterker en wijzer van wordt. Die reis alleen al, is al mooi genoeg. Om dan uiteindelijk boven op de top aan te komen en terug te kijken op het pad welk je gegaan bent is dan een fantastisch zicht.

Een prachtig gedicht van een van m’n favoriete schrijvers Paulo Coelho beschrijft die persoonlijke reis zo treffend:

Ithaka
Als je doel Ithaka is en je vertrekt daarheen, dan hoop ik dat je tocht lang mag zijn, vol nieuwe kennis en avonturen.

Vrees geen Laistrigonen en Kyclopen, of een woedende Poseidon;
je zult ze niet tegenkomen op je weg, als je gedachten verheven zijn en emotie je lichaam en geest niet verlaat. Laistrigonen en Kyclopen en de razende Poseidon zul je niet tegenkomen op je weg, als je ze niet al meedroeg in je ziel, je ziel ze niet voor je voeten werpt.

Ik hoop dat je tocht lang mag zijn, de zomertochten talrijk zijn en dat het zien van de eerste havens je een ongekende vreugde geeft. Ga naar de warenhuizen van Fenicië, neem er het beste uit mee. Ga naar de steden van Egypte en leer van een volk dat ons zoveel te leren geeft.
Verlies Ithaka niet uit het oog, daar aankomen was je doel. Maar haast je stappen niet, het is beter dat je tocht duurt en duurt en je schip pas ankert bij Ithaka wanneer je rijk geworden bent van wat je op je weg hebt geleerd.
Verwacht niet dat Ithaka je meer rijkdom geeft. Ithaka gaf je een prachtige reis, zonder Ithaka zou je nooit vertrokken zijn. Het gaf je alles al, meer geven kan het niet.
En mocht je vinden dat Ithaka arm is, denk dan niet dat het je bedroog. Want je bent een wijze geworden, hebt intens geleefd en dat is de betekenis van Ithaka.

Nu eind 2017 kan ik melden dat ik binnenkort al start met het geven van een driedaagse cursus/training.

Klik hier voor meer info