Democratie onder vuur

Het is die blonde rakker weer gelukt.

De democratie heeft nog nooit zo onder druk gestaan als nu.

Het is van belang om jouw stem te laten horen, net nu.

Wilders probeert opnieuw zijn gelijk te halen in de rechtzaal door zijn “Minder minder Marokkanen” te vergelijken met de uitspraak van Pechthold met betrekking tot Russen. Er is in deze één heel groot verschil, Pechthold heeft hierin niet aan een groot publiek gevraagd “Wat willen jullie?! Minder Russen? Dan gaan we dat regelen!”. Wilders deed dit wel in zijn uitspraak. “Minder Marokkanen?! Wat willen jullie?! Minder Marokkanen? Dan gaan we dat regelen!”.

Dit wijst er toch duidelijk op om één specifieke bevolkingsgroep te gaan aanpakken. En in de ogen van veel Wilders-stemmers als het moet het liefst met geweld al die Marokkanen het land uit.

Maar wat deze hele kwestie nu zo bijzonder gevaarlijk maakt voor de democratie is, dat Wilders hier opnieuw probeert boven de wettelijke macht te staan. De rechters die nu zijn verzoek weerleggen om de zaak Pechthold gelijk te stellen met zijn Minder Minder Marokkanen, die rechters heeft Wilders nu allemaal weten weg te zetten met een wraakprocedure. Zij die hem negatief beoordelen moeten nu vervangen worden, in de hoop dat er Wilders-gezinden een plek nemen in de arena?

Je eigen keurmeesters vinden?

Dit is een regelrechte aanval op onze democratie. En als we nu niet onze stem laten horen, dan laten we dit gewoon gebeuren.

Gelukkig leven we in een vrij land waar we nog kunnen en mogen zeggen hoe we hierover denken. Gelukkig zijn er nog genoeg mensen die openstaan voor andere culturen, gewoonten en gedachten. De wereld is op te veel plaatsen in oorlog, vluchtelingen zijn er miljoenen. Deze onschuldige mensen, die er niets aan kunnen doen en in het verkeerde land geboren zijn, verdienen net zo’n menselijk bestaan als wij hebben. Jij en ik hebben het geluk om in een piepklein land te wonen, waar alles mag, waar alles kan, waar je in deze tijd, nog steeds redelijk goed opgevangen wordt als je de pech hebt minder kansen te hebben gehad of ziek bent. Met de huidige middelen die we vanuit deze maatschappij ter beschikking hebben, heeft iedereen in Nederland een dak boven het hoofd, water en eten. Niemand die in Nederland op straat hoeft te leven.

Maar dit hele systeem staat door figuren als Wilders steeds meer onder druk. Egoïstische gedachten als “ons volk eerst” en “wij Nederlanders”, ondermijnen de bouwstenen voor een zorgzame samenleving. Er voor elkaar kunnen zijn en de ander ook een goed bestaan gunnen heeft op langere termijn voor iedereen een voordeel. Genoeg mensen die nu op de arbeidsmarkt gezocht worden.

Met Wilders’ uitspraken toen en met zijn verweer nu, blijft Wilders steeds maar weer proberen zijn patriottistisch gedachtengoed kracht bij te zetten om uiteindelijk mogelijkheden te vinden om al die mensen die zo veel steun verdienen het land uit te zetten, grenzen te sluiten voor al die lieve mensen die net als wij allemaal het beste willen voor hun gezin, hun familie.

De rotte appels zitten in elke bevolkingsgroep, daar moeten we zeker korte metten mee maken, laten we zij die de boel verzieken straffen of dat nu Marokkanen zijn of gewoon oer-Hollandse jongeren.

Laten we alsjeblief in deze tijd humaner zijn dan wat Wilders met zijn onemanshow steeds weer opnieuw weet neer te zetten en het lukt hem elke keer weer opnieuw en steeds vaker. Zelfs de rechterlijke macht weet deze man schijnbaar te omzeilen. Hoeveel macht geven we hem nog?

Haat en verderf zaaien om daarmee hele volstammen zwart te maken en te verdrijven uit dit land?

Anno 2018 is dat echt niet meer van deze tijd. Een biljoen mensen op deze aardbol kun je niet meer in hokjes duwen.

De wereld staat in vuur en vlam. Bij de buren is er oorlog. Laten we er SAMEN het beste van maken. “Minder minder?! Dat gaan we regelen!” kan echt niet in deze tijd, als politicus zulke uitspraken doen en dan nog jaren daarna, zelfs in de rechtzaal blijven beweren dat men daar het recht toe heeft, dan sla je als politicus de plank volledig mis en ben je zelfs een gevaar voor de SAMENleving. Met deze uitspraken pretendeert Wilders namelijk dat het mogelijk is om één specifieke bevolkingsgroep aan te pakken en te verminderen in aantallen. Als dat geen vorm van rassendiscriminatie is, dan weet ik niet wat de definitie van rassendiscriminatie sterker kan weergeven dan dit.

Daarom is het net nu van groot belang om jouw stem te laten horen. Zwijgen is instemmen in het gedachtengoed Wilders. We hebben de mogelijkheid om onze mening hierover te geven, letterlijk een stem te hebben.

Aangifte doen tegen Wilders blijkt een zeer succesvol initiatief, waar Wilders wel degelijk ook last van kan gaan hebben. Al die stemmen samen kunnen laten blijken dat het gedachtengoed Wilders niet in de huidige maatschappij kan standhouden.

Maar sterker nog, politici die hun boekje te buiten gaan en aanzetten tot haat en verderf kan gewoon niet getolereerd worden in een land als Nederland, in geen enkel land, maar wij hier kunnen met dit kleine landje wel sneller laten blijken dat dit gedrag gewoon niet kan.

Relatief gezien is de impact die jouw stem hier in dit kikkerlandje heeft vele malen groter dan in andere landen waar ze met veel meer inwoners zijn. De stem die wij hier per inwoner kunnen laten horen is veel krachtiger.

Dus onderteken die petitie als je mijn mening deelt. Onderteken de petitie als je wilt dat die Wilders vanuit het strafrecht, maar ook vanuit de bevolking terecht mag worden gewezen. Wilders eens en voor altijd duidelijk moet worden gemaakt dat dit gewoon niet kan, niet hier, niet onder onze ogen.

Opdat wij nooit zullen vergeten…zij die al gevallen zijn.

Vrede in de wereld, begint met jouw mening en handelen in eigen land.

Laten we een voorbeeld stellen in de wereld waarin we leven.

Doe aangifte tegen Wilders

Weten waarom mij dit alles zo aan het hart gaat?

Alsjeblief zeg nog een geodriehoek

Een verhaal uit Syrië

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar

Afgelopen week opende de TEFAF weer haar deuren. Jaren heb ik de TEFAF bezocht, dit jaar gaat de TEFAF aan mij voorbij, ben net deze week voor een tinnituscongres in het buitenland. Gelukkig biedt CHAPEAU mij een glimps van wat er allemaal was en is. De sfeer, de bijzondere objecten, de mensen achter de schermen, alles komt er voorbij. Dus toch een beetje TEFAF net voor het slapen gaan. Even afschakelen van de dag waar ik van ‘s morgens aan het ontbijt tot ‘s avonds laat in de avond het over mijn werk heb. Maar wat is werk?

Want behalve dat ik op de TEFAF altijd heel veel inspiratie opdoe en geniet van al die prachtige kunstwerken, de mooie mensen om je heen en het bijzondere eten, denk ik ook net dan altijd na over mijn andere werk, mijn ondernemerschap.

Het ondernemerschap.

De naam alleen, zegt het al “ondernemen”. Vooral doen, bezig blijven, zoeken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe producten, hoe houd je je onderneming gezond?

Sinds 2012 heb ik er zelf één, een onderneming; Dyon Scheijen Art. Ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als beeldend kunstenaar.

Een hobby die uitgroeide tot mijn tweede beroep. En om alles netjes te doen met de belastingen en BTW, starte ik, op advies van mijn vader, mijn avontuur als ondernemer op 10 november 2012, 10-11-12. Net deze stap opent nu deuren voor mij die voorheen gesloten bleven; galerijen nemen mij serieuzer, het plaatsen van een advertentie gaat makkelijker, andere ondernemingen weten je te vinden, mijn product Dyon Scheijen Art wordt bekender. Het sneeuwval effect.

Maar ik moest me ook meer als ondernemer gaan gedragen. Nadenken over inkomsten en uitgaven, bewust ondernemend zijn. Dus ook bewuster zijn van het kapitalistisch systeem, de basis van onze huidige maatschappij.

Maar mijn doel als ondernemend kunstenaar is niet veel geld verdienen. Zeker niet! Volgens mij is dat het nooit voor een ondernemer.

Voor een aantal andere mensen schijnbaar wel; “O, het gaat wel goed met je schilderkunsten, je gaat zeker binnenkort stoppen met werken?” Nee!

Geld is een middel, geen doel!

Geld is wel iets heel bijzonders. Sinds geld zelf een product geworden is en er bodemloze putten bestaan waarin heel veel geld verdwijnt en geld niet in die maatschappij terugkomt, werkt ons kapitalistische systeem niet meer zo goed, dus we moeten wakker worden! En iets anders gaan bedenken.

Hoe was het ook al weer?!

Jij wil iets van mij, ik misschien iets van jou? Kunnen we elkaar helpen? Kunnen we producten ruilen?

Alleen ik wil nu niet dat van jou, misschien later wel of zelfs helemaal niet, dus geef me maar geld, dan “ruilen” we het daar voor. Zo ontstond geld. En toen kwamen de banken en ging het mis, geld werd zelf een product, later zelfs een virtueel product, een getalletje, op je mobiel, de virtuele munt geboren, gebakken lucht.

Te vaak hoor ik ook nu weer hier op het tinnituscongres dat iets niet kan omdat er geen “geld” voor is!

Zo triest…we leven in een tijd waarin we de meeste kennis hebben, eigenlijk ook al heel veel kunnen, maar er zou geen geld zijn om het te doen?!

Mensen die zorg nodig hebben, maar het niet kunnen krijgen, omdat er geen GELD voor is?! Anno 2018?! Is de mensheid zo dom om geld belangrijker te laten zijn dan humaniteit?

“Nee, sorry meneer, u komt echt niet in aanmerking voor die vergoeding voor die extra zorg voor uw chronisch zieke dochter, u komt er net niet voor in aanmerking, uw zorgverzekeraar vergoedt dit niet, daar is geen geld voor, dat medicament is te duur”.

Misschien is het goed om het hele kapitalistische systeem en ons maatschappelijk stelsel onder de loep te nemen?

Waar gaat al ons belastinggeld en sociale bijdragen naar toe? Hoeveel geld gaat naar bestuurders van al die grote organisaties? Wat verdient die topman bij die bank?! En van welk geld worden die miljoenen betaald?

Hoe inzichtelijk is ons stelsel en zijn er in al die jaren zo veel bodemloze putten en geldvreters in ons systeem ontstaan dat ons kapitalistisch systeem langzaam doodbloedt?

Welke journalist durft het aan?

Is “het volk” slim en sterk genoeg om voor zichzelf op te komen en waar mogelijk bodemloze putten te dichten?

Politieke machtsspelletjes uiteindelijk buiten spel te zetten en het grotere doel voor ogen te houden; SAMEN als mensen te LEVEN en te GENIETEN van al dat wat ons gegeven is; Het echte leven als Mens. Geld zou daarbij geen enkele rol mogen spelen.

Geld maakt niet gelukkig, er voor een ander kunnen zijn wel.

Geld is een middel, maar niet het doel.

En dan nog iets, de mooiste dingen zijn echt niet te koop!

Gezondheid, vrijheid, liefde, een goed gesprek, vrienden, echte vrienden. Dus meer geld betekent niet meer geluk.

Maar toch stel, stel dat, ik, voor een van mijn kunstwerken een miljoen. Ik bedoel, het is mogelijk. Op de TEFAF in 2016 gezien, een kunstwerk van Gehard Richter, een levend kunstenaar, 52 cm x 72 cm, €2.250.000,-

Twee miljoen tweehonderd en vijftig duizend euro! Bijna het jaarsalaris van ING topman Ralph Hamers.

Stel dus, gewoon dromen, dat het inderdaad zou kunnen, als kunstenaar, TEFAF-prijzen voor mijn kunstwerken.

Dan zou ik ietsje later naar mijn werk gaan, zo rond 10 uur beginnen en om 4 uur weer naar huis. Flexibel werken. Freelance!

Dan zou ik voor de mensen die bij mij op het spreekuur geen tinnituszorg kunnen krijgen, omdat “er geen geld voor is”, zou ik stiekem voor gaan betalen. Mensen die geen geld hebben om hoortoestellen te kopen en daardoor in een sociaal isolement geraken, ik zou een deal sluiten met een aantal audiciens waar we voor deze mensen dan een adequate oplossing voor zouden vinden.

Ik zou drie dagen werken, daarnaast een aantal weken per jaar, op de mooiste plekken op aarde grote exposities gaan organiseren. Live painting, elke dag vroeg op om dan een stuk of 7 grote werken in drie weken klaar te hebben voor expositie. In deze drie weken kunnen mensen komen kijken in de galerie of in het museum hoe 7 kunstwerken ontstaan, werken van 2 meter bij 2,5 meter of nog groter, alles passend in de omgeving waar ik dan schilder. Ik zou intens genieten van al die contacten met de mensen, tijdens het live painten gesprekken hebben met de bezoekers over kunst, over audiologie, over het leven, over wat er echt toe doet in het leven. Deze gesprekken zouden overigens terug te zien zijn in het kunstwerk, dat is net zo mooi, omdat ik tijdens het gesprek stop met schilderen, droogt op dat moment de verf, maakt dat op het moment dat een persoon mij aanspreekt en we in gesprek gaan, daar op die plek in het kunstwerk een verandering, dat gesprek heeft dan invloed op het kunstwerk. En later zichtbaar zijn.

Ik zou mooie plekken bezoeken die toeristen vaak niet zien, omdat de locale bevolking die samen met mij de expositie organiseert mij net deze plekken laat zien. En lekker eten, de locale keuken. Met de verkoop van schilderijen op die plekken weer meer mensen gelukkiger maken, projecten starten voor beginnende creatieve mensen die goeie ideeën hebben. En omdat ze deze dan wel zouden kunnen uitvoeren, zouden ze na enkele jaren zelfstandig kunnen opereren, want geld zou dan niet meer belangrijk zijn! Mensen die vanuit een goed hart de wereld willen verbeteren. En er vooral voor een ander willen zijn.

Want er is niets wat je een beter gevoel geeft, dan er voor iemand anders echt kunnen zijn. Om dan een geste te ontvangen in de vorm van; een glimlach, een traan van dankbaarheid, een verbaasde blik van “Dat dat nog bestaat?!”, een ferme handdruk met woorden van dank.

Gelukkig maak ik dit alles bijna elke dag mee op m’n werk bij Adelante. En dat gevoel, is onbetaalbaar!

Daarom ga ik zeker niet stoppen met werken en hoop ik tot in lengte van jaren naast mijn werk als klinisch fysicus – audioloog gespecialiseerd in tinnitus, ook nog een succesvol ondernemer te zijn als kunstenaar.

Tinnitus Research Initiative conference 2018

Today I had a chat with Jacqui Sheldrake and her son Nick Lee, directors of the Tinnitus and Hyperacusis Center, London. I know them already for many years, did my Tinnitus course in the early ninety’s at the center of London. From there on we are good friends forever.

And we all like art, we love to visit museums, walk and watch artists from the very past and the future. But in our work in audiology we see a lot of tinnitus patients and therefore having our long discussions about tinnitus and audiology too. During our walks through museums and cathedrals we also have chats about our work in audiology.

Today we had one issue which brought us a lot of new insights. Technology in hearing devices is changing fast.

Within several years we can use our smartphone to connect to an amplifier in our ears. So when we are in a crowded environment we then can use it as if we had a device to improve speech perception in general.

So from out of this there will be a change in how people will act on hearing devices. Even then mild hearing losses will have a benevit out of this. Using hearing instruments will be as using glasses for reading. It will be a gadget people want to use, cause it will give a better speech perception than normal hearing people can have better speech clarity in the same acoustic circumstances.

And from out of all this, even for some tinnitus patients this could bring in a better speech perception, lesser acoustic difficulties to focus on what is said, and from there on more focus on what is heard, lesser influence of tinnitus in hearing, and so the tinnitus is not the problem in hearing anymore. But from all this it is neccesary not to have the focus on tinnitus, in using hearing aid or hearing devices improve the hearing in the first place.

Gelukkig nieuw jaar

Het is vijf voor twaalf. Bijna 2018. Het oude jaar is achter de rug, het nieuwe staat voor de deur.

Een terugblik op afgelopen jaar laat mij zien hoe sterk gedachten zijn op ons handelen. Social media en nieuws voedt onze collectieve gedachten en wij mensen reageren daarop.

En ik zag dat professionele journalistiek steeds meer een gevolg is en een reactie is op wat er vooral dan weer op social media gebeurt.

Wij zelf maken dus eigenlijk het nieuws.

En dat geeft mij toch wel nog goede moed voor de toekomst.

Geïnspireerd door de virtuele klok die mij meerdere vrienden los van elkaar vandaag hebben toegestuurd, schrijf ik dit bericht. Die klok laat zien dat 2017 vooral in het teken stond van negatieve dingen; stress, angst, teleurstelling, ziekten, corruptie, haat, tegenslagen, fouten, spijt, chaos, duisternis. Dit soort zaken tikken weg in die digitale klok.

Daarvoor in de plaats komt 2018 met; sprankel, gezondheid, succes, voorspoed, vrede, enthousiasme, liefde, kalmte, positiviteit, schoonheid, behulpzaamheid, ik denk dat met het laatste wordt bedoeld er voor anderen kunnen zijn. Is al dit niet datgene waar het echt om gaat, waar we allemaal, stuk voor stuk beter van worden?

Zou het voor een nieuw jaar mogelijk zijn om vooral oog te gaan hebben voor die zaken die ons iets brengen?

Focussen op berichten, acties, gebeurtenissen die ons verder brengen?

Mijn voornemen voor 2018 is daarom vooral te gaan kijken naar wat wel kan, waar wel mogelijkheden liggen, wat er wel goed gaat. Focussen op het goede in de mens, berichten die me verder brengen en successen die op mijn pad komen te gaan delen met anderen, daar waar mogelijk behulpzaam te zijn, anderen te helpen beter te worden.

Ik weet zeker dat als we al die positiviteit vaker met elkaar zouden delen, uiteindelijk die nieuwsberichten ook anders gaan zijn.

Niet de kop in het zand steken voor datgene wat fout gaat of niet goed is, dat zeker niet, het gaat om een goede balans te vinden. Van fouten te leren, verbeterpunten op te pakken in plaats van het als een gemiste kans te zien. Afgelopen jaren is de balans wel erg doorgeslagen naar al dat negatieve, waardoor we het positieve te vaak gewoon niet meer konden zien. Daarom inderdaad goed om een tegenlicht te geven. Die klok geeft denk ik die boodschap.

Sprankel, gezondheid, succes, voorspoed, vrede, enthousiasme, liefde, kalmte, positiviteit, schoonheid en kracht, dat wens ik jullie allen toe voor een nieuw, inspirerend, bijzonder goed en gelukkig nieuw jaar.

Kunst vanuit het hart

Kunstproject Heelmeesters 2018

De gezondheid speelt een steeds grotere rol in ons leven. De levensverwachting neemt toe, mede ook omdat we ons steeds bewuster worden van wat goed of slecht voor ons is.

Naast de lichamelijk gezondheid, speelt er ook steeds meer de vraag over de zin (en onzin) van dit leven. Kunst kan hierbij een middel zijn om als spiegel voor de geest te dienen en een diepere betekenis aan dit leven geven.

Hoe mooi is het om aan dit kunstproject te mogen deelnemen waarin twee werelden, gezondheidswetenschappen en de kunstwereld elkaar letterlijk ontmoeten in een gesprek. Een gesprek dat als eindproduct een kunstwerk geeft, waarin emotie, kennis en kunde terug te vinden zijn.

Hoe bijzonder is het om te zien dat mijn in persoonlijke reis de twee beroepen, kunstenaar en audioloog zich steeds meer beginnen te vinden in al die kunstprojecten die op mijn pad voorbij gekomen zijn.

Art meets Science loopt als een rode draad door dit hele verhaal, een verhaal dat ik ooit hoop met jullie in boekvorm te mogen delen. Een boek waarin ik de mooie toevallige momenten op papier kan delen, met de kunstwerken die op dit pad gevormd werden ter illustratie in het boek.

Niet enkel verhalen die leuk zijn om te lezen, maar nog meer hoop ik dat die verhalen een inspiratie mogen gaan zijn voor velen in dat mooie leven dat ons allen gegeven is. De talenten die iedereen heeft te mogen ontdekken. Want het is ongelofelijk dat als je er echt over nadenkt, dat elk persoon op zich een uniek exemplaar is op deze aardbol. Niemand is exact hetzelfde, ieder individu is een gave op zich.

Kunst als een middel om zonder woorden emoties te delen. Gevoelens die ons sterken in moeilijke tijden, kracht die ons kunst kan geven op momenten in ons leven waarin woorden te kort schieten en onze ogen de poort zijn naar onze ziel. Een schilderij ons diep van binnen kan raken, al is het maar bijna één kleur op dat grote doek die onze ogen streelt.

Horen, zien en voelen, ooit de naam van het tinnitusprogramma welk wij nu ontwikkeld hebben, waarbij net die zintuigen, horen, zien en voelen van belang zijn om te ervaren dat het leven zó mooi kan zijn. Bewust te ervaren dat geluiden, kleuren en gedachten elk moment van ons leven binnenkomen en dat het genieten van al dit altijd kan op het moment dat men zich hier echt bewust van wordt.

Maar sterker nog, het wezenlijke blijft voor onze ogen onzichtbaar, want enkel met ons hart kunnen we echt zien. (Uit de kleine Prins, Antoine des Saint Exupery).

Daarom is kunst van zo’n grote waarde, omdat kunst het hart kan raken. Het hart van het leven.

Artificial Intelligence

In een maand tijd zie ik allerlei nieuwe ontwikkelingen voorbijkomen. Robots die leren om te lopen zelfs een achterwaartse salto kunnen maken, over tafels kunnen springen.

Een machine die nu al zo ver ontwikkeld is dat ze op een mens lijkt, een naam heeft. Erica die geheel zelfstandig, een voor ons als mens “zinnig” antwoord geeft op vragen die haar worden gesteld, alsof ze “echt” met ons praat.

En de eerste robot die officieel staatsburger wordt.

De opkomst van een nieuwe specie, een echt nieuw soort op aarde, artificial intelligence, KUNSTmatige intelligentie.

Gisteren een hit op social media, een video die zelfs het acht uur nieuws haalde, de robot die een achterwaartse salto maakt.

https://nos.nl/l/2203230

Een superieure beheersing van alles. Elk draadje, schroefje, stangetje en motortje zo op elkaar afgestemd dat de hele machine een salto maakt op beide voeten landt en blijft staan. Robocop 3.0 is er niets meer bij.

Wetende hoe ons menselijke evenwichtssysteem een beetje in elkaar zit, ben ik verbaasd om te zien dat dit nu al mogelijk is.

Het evenwichtsorgaan dat in samenwerking met ogen, spieren en brein ons op de been houdt. Hoe vernuftig al dit hele systeem ook werkt, maar een achterwaartse salto zit er bij mij echt niet in. Sterker nog, hoe ouder ik wordt, hoe groter de kans op blijvende evenwichtsproblemen. Genoeg mensen op mijn spreekuur met een ernstige beperking in hun mobiliteit ten gevolge van een evenwichtsorgaan dat niet meer werkt. En de medische wereld is echt nog niet zo ver om het evenwichtsorgaan even in zijn geheel te vervangen. Terwijl die van de robot met een ras tempo steeds beter wordt.

Een nieuw soort is zich aan het ontwikkelen. Afgelopen weken naar aanleiding van de grote jaarlijkse techbeurs in de jaarbeurs in Utrecht, BrightDay die komende weekend plaatsheeft en helemaal uitverkocht is, op RTLZ elke dag een nieuwe aflevering over de opkomst van robots. En in deze afleveringen wordt er naar robots gekeken als zijnde een nieuw soort “levend wezen” hier op aarde. En zo is het ook. Die ontwikkeling gaan we niet tegenhouden. Gedreven door de drang naar nieuwe technieken, streven we er schijnbaar naar om onszelf te klonen en dan ook nog zo dat alles perfect moet zijn. Dat zit van nature al in ons. Cosmetische chirurgie is bij velen een bijna vanzelfsprekendheid bij het ouder worden.

Die ontwikkeling van de opkomst van de intelligente robot gaat razend snel, de evolutie die de mens heeft doorgemaakt heeft miljoenen jaren geduurd, die van de robot straks in één generatie mens. Ik heb zelf nog net meegemaakt dat er geen enkele computer in huis was, een rekenmachine had net haar intrede gedaan toen onze generatie naar de middelbare school ging. De eerste spelcomputers Atari, Commodore 64, Apple Macintosh, het was allemaal nieuw en nog zo onschuldig.

Een leven zonder internet en mobiele telefoon?! Leg dat de kinderen uit die na 1990 geboren zijn. Nu ondenkbaar. Maar toen heel gewoon.

De opkomst van een nieuw soort leven hier op aarde. En die ontwikkeling gaat snel, de eerste robot is al een staatsburger van Saudi-Arabië.

https://youtu.be/S5t6K9iwcdw

Een “intelligente robot” is geboren. Een computer wordt erkend als persoon, als inwoner van een land. Saudi-Arabië moest en zou als eerste zijn. Terwijl een vluchteling in Saudi-Arabië nog niet eens welkom is. Een hoopje van draadjes en staafjes, die samen een semi-perfecte vorm van een mens weergeeft, die schijnbaar dan wel het recht heeft op een paspoort.

De wereld op zijn kop. Een nieuw soort is dus geboren.

Science fiction die geen fiction meer is? De tijd haalt ons in? Gadgets uit de eerste James Bond’s ingeburgerd zijn in ons leven en nieuwe speeltjes uit de jongste Science Fiction film geen verre toekomst meer zijn. Robocop 3.0 staat al bijna voor de deur. Hollywood de spiegel naar de toekomst?

Kunstmatige intelligentie. Laten wij als mens er vooral ook zelf van leren. Algoritmen die bij robots gebruikt worden en net als bij de mens er voor zorgen dat letterlijk en figuurlijk met vallen en opstaan het systeem steeds beter wordt. Vorige week op een congres een boeiende lezing gehoord over Bayesiaanse statistiek. Een strategie die vergelijkbaar is met hoe ons brein werkt. Net door fouten te maken het systeem leert en steeds slimmer wordt.

Als baby leren we dat al. Vallen en weer opstaan. En dat eindeloos lang. Oefenen, oefenen.

En later op school leer je vooral van de fouten die je maakt. Je gaat er toch altijd nog even over nadenken wat je fout hebt gedaan om de volgende keer die fout te voorkomen. Te voorkomen, die gedachte is dus wel fout.

Het is niet fout om fouten te maken.

De drive om geen fouten te maken zou niet mogen zijn om geen fouten. Fouten maken zou net beloond moeten worden, door er bewust van te worden dat je er enkel beter van wordt.

Artificial Intelligence, een kunstzinnige benadering van de toekomst.

Where art meets science

Modern architecture mostly does not take into account the bad acoustics which comes along with it. Flat floors, naked walls, huge open spaces, basic elements like concrete and wood are part of the visual architecture.

From out of architectural perspective this is fabulous, from out of audiological view it is a dissaster, a dissaster in speechperception, especially when there is already a mild to severe hearingloss.

As an medical physicist in audiology and modern artist I have a great idea to solve this problem by contemporary art.

At my clinical work at the tinnitus clinic Adelante, I see a lot of patients who have mild to severe hearing problems. But in general from our twentiest birthday on, our hearing is not getting worse, from then on almost everyone will get in time a high frequency loss. And for those who are often in loud environments like music concerts or clubs and bars even the chance to get a noise induced hearingloss is higher.

So I see a lot of patients with a hearingloss which will bring in a bad speechperception in poor acoustic suroundings. Reflections of sound in modern designed architecture is giving a complete mixture of sounds comming in, only a perfect normal hearing will have a good score in a speech in noise test then. But even then this person will be exhausted at the end of the day, if he had to work in this kind of bad acoustic environments.

So this is where my orther profession is coming in, being an artist. As I paint huge abstract paintings, I had an idea to use these surfaces as an sound absorbing screen in the room. And if only I could bring in a slight profit in the acoustics, experiments would be of great interest to go on with this artproject where art meets science.

Experiments with different materials as a basic element in my paintings have given knowledge of all kind of acoustic parameters. And a couple of paintings show me a change in acoustics allready. But I want to have this in numbers.

From my work in the clinic there are sometimes meetings where I have to give a lecture about our hearing system and the most complex hearing problem, tinnitus. And for two years I had to give a lecture at the University campus in Brugge. There is a Faculty in audiology. And afterwards I had a chat with a couple of stafmembers. And it was there where I saw the main problem of modern architecture today.

This campus was the best example of the worst acoustic parameters in modern designed architecture. So I came up with an idea of collaboration in this artproject where I was thinking of. Measuring all the acoustic parameters and trying to improve speech perception in noise by changing acoustic parameters by modern art.

Art meets Science.

It did take a long time to have a first meeting with the stafmembers and specialists, but finaly I got an aproval to go on with this amazing experiment. An experiment which could bring in new insights in a general problem where I think a lot of people have to deal with every day. A problem which is not that obvious, but with a huge impact in a persons life. Communication problems, concentration problems, feeling exhausted at the end the day and finaly worse burn-out and psychological problems out of all the effort to be taken in if one has to listen in such a poor acoustic environment.

From out of my perspective as a specialist in audiology I see a lot of people suffering with this problem. So even if it is not possible to change these acoustic parameters by artworks, maybe this artproject can bring in the awareness of bad acoustics on speech perception in areas where communication is of great importantance.

I hope to find a way to tell this story to the world.

Cause what makes us a human being is that we can talk with eachother. Having a chat, telling stories are basic elements of our society.

VIVES Hogeschool campus Brugge

Gisteren een zeer succesvolle meeting gehad met een enthousiast team van de Hogeschool VIVES, campus Brugge. Hilde Roeyers (opleidingshoofd Logopedie), Celine Bernaerdt, Ellen Willemarck en Saar Vanaudenaerde (docenten Audiologie), Michel Schellens (docent Akoestiek en sonometrie) en Jean Marc Mullie en Isabel Debeule (coördinatoren van het zorglab).

Als audioloog en als kunstenaar heb ik mijn idee voorgelegd om met kunst de akoestiek in moderne interieurs te verbeteren.

Vanuit de gesprekken met patiënten in mijn eigen spreekuren bij audiologie & communicatie Adelante, merk ik dat er een groot aantal mensen zijn die ten gevolge van een gehoorproblemen, vooral thuis en op het werk problemen ondervinden door een slechte akoestiek.

Met de grote moderne kunstwerken zou het misschien mogelijk kunnen zijn om in plaats van enkel linnen, ook akoestisch absorberend materiaal te gebruiken om daarmee het kunstwerk eveneens functioneel in de ruimte te laten zijn.

Hoe groot het effect hiervan kan zijn, dat zou ik graag willen weten. Om dat in detail uit te zoeken zou een multidisciplinair project aan de Hogeschool VIVES wel eens antwoorden kunnen gaan geven.

Meten is weten.

Los van de akoestische waarden en effecten is het al goed om dit kunstproject te gebruiken om in de maatschappij meer aandacht te verkrijgen voor dit probleem.

Mensen bewust te maken om er eens op te letten hoe vaak het voorkomt dat er een luisteromgeving is waarin spraakverstaan bijzonder moeilijk wordt, enkel door de slechte akoestiek in die omgeving.

Daarbij is waarschijnlijk het aantal mensen welk hier hinder van ondervindt groot, gezien het feit dat vanaf een jaar of twintig het gehoor sowieso slechter wordt. Vooral in de hogere tonen is er bij het ouder worden een grotere kans op een gehoorverlies.

De ouderdomsslechthorendheid, de presbyacusis.

Net dit gehoorverlies geeft problemen met het auditief filteren in een akoestisch slechte omgeving. Enkel een hoortoestel is hier niet de oplossing voor.

Thuis, grote ruimtes waar vaak keuken en woonkamer zijn samengevoegd tot één grote moderne open ruimte. Prachtig en ruimtelijk qua architectuur, vreselijk voor de akoestische eigenschappen van die ruimte. Maar niet enkel thuis, ook op de werkplek. Net daar waar communicatie een grote rol speelt en extra inspanning om alles goed te verstaan een enorm energieverlies is gedurende de dag. Mensen die op termijn uitvallen door chronische vermoeidheid, niet omdat het werk te zwaar is, maar omdat het gehoor en daarmee de spraakverstaanbaarheid een probleem is.

In samenwerking met de Katholieke Hogeschool VIVES Brugge hopen we een oplossing hiervoor te vinden.

Een groot maatschappijlijk probleem waar tot nog toe weinig aandacht voor is.

Meer informatie

Artikel in De Limburger

Artikel in EarLine (pagina 24-25-26)

Artikel in Hoormij magazine

Voel je gezegend

De eerste tien minuten denk je “Waar ben ik aan begonnen?!”, maar na die tien minuten is het genieten!
Hardlopen in de regen, door het bos.
Alles is zo groen.
Na tien minuten heb ik de herinnering aan Bali, Australië en Egypte, het duiken in een wetsuit. Zo voelt het als al mijn sportkleren natgeregend zijn. En af en toe heerlijk stampen in een grote plas met water. De regen die naar beneden komtop mijn gezicht.
Dan zo door het bos lopende, me realiseren dat wij hier in een deel van de wereld leven waarin je zelf de keuzevrijheid hebt om naar buiten te gaan. Je mag in dit deel van de wereld gaan en staan waar je zelf wilt, zelfs zeggen en schrijven wat je denkt en voelt. Geen enkele restrictie, van niemand.
Bladeren vallen al van de bomen, de regen volgt de bladeren naar beneden. Bij Chateau Sint Gerlach zie ik kraaien gekke rondjes vliegen door de regen om daarna weer op een tak even te gaan rusten, een stuk of zes, steeds met twee tegelijk. Het lijkt alsof ook zij genieten van de regen. En in tweetallen steeds dezelfde route afleggen.
En in mijn hoofd komt de tekst naar boven: “En alleen de vogels vliegen van Oost- naar West-Berlijn. Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten. Over de muur, over het IJzeren Gordijn, Omdat ze soms in het westen soms ook in het oosten willen zijn. Omdat ze soms in het westen soms ook in het oosten willen zijn.”
En ik denk aan al die mensen die nu anno 2017 niet die vrijheid hebben, dat deze wereld waarin wij mensen leven wij het te vaak onszelf zo moeilijk maken. Dat het vooral mensen zijn die zo wreed kunnen zijn om anderen die vrijheid te ontnemen. Muren met prikkeldraad die grenzen aangeven.
Wij leven in dat deel van de wereld waarin we ons daarover geen zorgen hoeven te maken. Maar ik doe het toch.
Daarom, opdat we nooit zullen vergeten.
 
Ik zeg; ga naar buiten vandaag, het regent nog de hele dag!
En voel je gezegend!

Het interview dat een verhaal werd.

Het interview dat een verhaal werd.

Het interview dat een verhaal werd, het interview dat zelfs een boek werd, een boek om anderen te inspireren, te motiveren, kracht te geven.

Op advies van een aantal vrienden en kennissen en nu op advies van een journaliste die mij heeft geïnterviewd, eindelijk de stap maar eens genomen om er gewoon mee te beginnen: Opschrijven wat ik mee maak, mee gemaakt heb en misschien zelfs nog ga meemaken.

Maar ik ga dit boek vooral schrijven voor JOU, de lezer. Ik weet vrijwel zeker dat je in dit boek inspiratie gaat vinden, kracht of steun om vooral jouw leven nog meer kleur te geven, letterlijk en figuurlijk. Met deze woorden, het verhaal dat ik schrijf, maar daarnaast in het boek ook van binnen en van buiten gekleurd met een aantal van mijn kunstwerken, foto’s van details die mij zelf in mijn werken zijn opgevallen of details waar anderen mij op attent hebben gemaakt en zij mij hun verhaal hebben verteld. 

Met dit boek hoop ik kleur te geven aan jouw leven. Ondanks tegenslagen of beperkingen die je misschien hebt. Want ieder heeft zo zijn eigen glas, das Glas, das Glas der Lebensakzeptanz. Ooit geleerd in een Duitse tinnituskliniek. Het glas dat een beeld geeft van alles wat we zo in ons leven meemaken, meedragen. Gebeurtenissen die impact hebben op wie we zijn. Zaken die energie kosten. Dingen waar we in onze gedachten mee bezig zijn. En niemand heeft dus een leeg glas, anders leef je niet. Er zijn altijd wel zaken die niet gaan zoals je wilt dat ze gaan. Of zaken waar je tegen op ziet. Energie kosten, zaken die je  het ’s nachts bezig houden.

In mijn werk als klinisch fysicus – audioloog, maar met name mijn werk als tinnitusspecialist, hoor en zie ik heel veel mensen. In het gesprek wat ik dan heb met de patiënt van ongeveer één uur, hebben we het vaak hierover; het leven.

Dan hoor ik verhalen die me raken, dat ik volkomen begrijp waarom iemands glas helemaal is overgelopen en er een soort van vicieuze cirkel is ontstaan. Een neerwaardse spiraal waar mensen dan uit proberen te komen en het maar niet lukt, niet alleen, maar wel met hulp, professionele hulp. 

Ik kan gelukkig vanuit mijn professie in dat eerste gesprek al vaak de mensen het inzicht geven in hoe nu een mogelijke oplossing geboden kan worden. Dat wij vanuit ons tinnitusteam een behandeling kunnen geven en klachten verminderen en de kwaliteit van leven kan verbeteren. Na dit eerste gesprek begrijpen de meeste mensen wel wat de bedoeling is en zien ze weer licht aan het einde van de tunnel. Dat is zo’n mooi moment, elke keer weer opnieuw. Omdat je dan die glimlach ziet, de traan van geluk, de stevige handdruk met een woord van dank, herkenning bij de partner die er vaak naast zit en het al langer heeft gezien, maar het niet onder woorden kon brengen. Nu dan met tekeningen, plaatjes en de goede woorden precies dat duidelijk wordt wat al langer wel bekend was. Dat maakt dat mijn werk zo fijn is. Dankbaar werk.

Een zeer nette man in pak van in de tachtig, die na mijn gesprek tegen me zegt: “Ik heb deze middag nog veel van u mogen leren!”. Mij een ferme handdruk geeft en me hartelijk dankt voor de uitleg. Hij heeft er helemaal vertrouwen in dat het goed komt.

Het mooie is dat ik er niet alleen ben om deze mensen te helpen, maar van de gesprekken die ik heb met de patiënten leer ook ik heel veel. Het leven, problemen waar we allemaal mee te kampen hebben. De verhalen zijn voor mij vaak zo herkenbaar. Ik ben er van overtuigd dat was ik zelf geen audioloog geweest, dan had ik beslist ook een keer aan de andere kant van die tafel gezeten met mijn tinnitus. Ik kan de tinnitus nu goed hebben, weet precies waar het bij mij door komt en heb zicht op wat er bij tinnitus toe doet.

Ik vertel het de patiënten niet, dat ik zelf tinnitus heb. Want dan zou een logische volgende vraag zijn, hoe ik er dan mee omga en wat ik dan doe. Maar dat maakt tinnitus zo bijzonder, dat het voor ieder individu weer anders is. Daarom is het van belang om ondanks dat we in groepen mensen behandelen er zorg op maat geleverd wordt. Ieder voor zich het programma doorloopt.

En ik dus altijd weer de patiënten eerst ook afzonderlijk zie en hun verhaal hoor.

Ik leer veel van deze verhalen, maar net als ik van deze verhalen leer. Zo hoop ik ook dat jij van mijn verhaal kunt leren. 

Daarom ook wil ik mijn verhaal graag met je delen, omdat ik zeker weet dat als je er open voor staat, dit jouw leven kan veranderen. En dat alles enkel met de woorden die jij nu hier op dit papier gaat lezen.

Hoe mooi is dat. Woorden, tekens hier op dit papier, die jij kunt omzetten in iets dat jou kracht en energie gaat geven, om daarmee jouw leven een stuk makkelijker en aangenamer te maken. Misschien deze woorden jou zelfs kracht geven om sterker te zijn. Ik hoop dat je er voor openstaat, het toe laat, omdat ik het bijna elke dag op mijn werk, maar ook in de gesprekken over mijn kunstwerken ervaar, hoe verhalen van andere mensen, het begrijpen van elkaars situatie, het actief luisteren naar elkaar, hoeveel kracht mij dat kan geven en ik van deze verhalen leer. Ik weet zeker dat als we elkaars verhalen nog meer met elkaar gaan delen, deze wereld een beetje beter wordt. Dus in de hoop, zoals zo velen, dat ik toch deze wereld nog een beetje kan veranderen. Dit boek voor jou!

Dit is de Inleiding van het boek ik in gedachte heb. Een boek dat ik denk ik al in mijn hoofd helemaal geschreven heb, maar het moet nog op papier, de woorden moeten nog kleur krijgen.

Ik zal alles voorbij laten komen, mijn angst om in het openbaar te spreken, mijn reis naar San Diego waar ik drie weken de eerste internationale kunstenaar was die live kunstwerken heeft gemaakt in een groot museum, de foto van mezelf die ik in het museum of science ontdekte, aan de andere kant van de wereld. Ik zal het zeker hebben over mijn werk als tinnitusspecialist. De liefde, het geloof, de wereld.

Een schrijver is geen schrijver zonder een lezer, dus laat me weten als je interesse hebt in zo’n boek, dat zal mij als schrijver enkel stimuleren om nog meer te gaan schrijven.
Ik HOOR graag van je!:)