Flikken Maastricht

Vrijdagavond. Nietsvermoedend weer eens een aflevering van Flikken Maastricht aan het kijken. Aflevering 9, Zuur.

Een leuke serie waarin “ons” Limburg, met name dan Maastricht, mooi in beeld gebracht.

De verhaallijn is meestal ook wel goed gekozen.

Even verstand op nul en gewoon kijken, genieten van de mooie opnames en het spannende verhaal.

Maar deze keer ben ik na het kijken van de aflevering in shock. “Echt, is dit wat ze laten zien?! Nu in deze tijd?!”.

Er zijn altijd twee verhaallijnen. In deze aflevering is een van de verhaallijnen dat de vriendin van Romeo het vierde lid blijkt te zijn van de terroristische groep die een aanslag heeft willen plegen.
De manier waarop deze vriendin wordt neergezet is zo gebaseerd op alle negatieve vooroordelen die er ook maar zijn over Islam en moslima, dat het net lijkt of dit een propaganda filmpje van Wilders is.

Nu weet ik ook wel dat er genoeg films zijn waarin ook andere bevolkingsgroepen of strijders vanuit vooroordelen worden neergezet, Duitsers in oorlogsfilms, Engelsen en Hollanders in films over de slavernij. Maar nu net in deze tijd, een script schrijven waarin een jonge dame, waarvan ik zeker weet dat zij geen terrorist zou zijn, maar de regisseurs haar “kleden” met een bomgordel en ze helemaal door draait “door het geloof”. Alle vooroordelen langskomen, zelfs een strijdfilmpje met zwart hoofddoek en wapen in haar hand, wordt op een laptop gevonden. En de geplande aanslag op het hoofdkantoor van de politie, wordt uiteraard door Floris Wolfs (Victor Renier) persoonlijk verijdeld. De “Jihad-strijdster” wordt in het hoofd doodgeschoten. Een lange strijd met woorden vooraf, waarin Romeo en zijn vriendin elkaar nog proberen te vonden. Zij vanuit het geloof wordt neergezet als een strijder.
De moslima schreeuwt zelfs Allahu Akbar…

Hoeveel vooroordelen wil je voeden in net deze tijd?!

2017! Dat er überhaupt gedacht wordt om vanuit “entertainment” zo een negatief beeld opnieuw neer te zetten.
Het is 5 voor 12 betreffende een mentale verandering bij de mensheid. De grote massa heeft een zo sterk negatief beeld van de Islam.

Het woord moslim alleen al, roept bij een grote groep, een negatieve associatie op. Het lijkt er zelfs op dat alles wat ook maar iets in de richting van Islam wijst al verdacht maakt.

Het gaat mij niet in deze om dit geloof te verkondigen of te verdedigen, maar de parallel die ik zie met het creëeren van een zeer sterk negatief beeld behorende bij één bevolkingsgroep. En dan vind ik dit toch vergelijkbaar met wat er met de Joden gebeurde in de jaren 30. Met alle politieke gevolgen die daarbij horen.

“Iemand moet toch de schuld krijgen van alle ellende in de wereld. De crisis en werkloosheid.”

Het dragen van een hoofddoek, gewoon een normale modieuze hoofddoek, maakt in deze aflevering al verdacht. Ik durf te beweren dat voor de meesten ook gewoon op straat, een hoofddoek iemand al verdacht maakt. Laat staan dat je iemand vanuit de Islam zou zien bidden.

Flikken Maastricht, een “onschuldige” serie over een politiekantoor in Maastricht. Waarschijnlijk gesponsord of geregisseerd door mensen die politiek sterk gekleurd zijn, bedenk ik me nu.

Ik zit zelfs te twijfelen of ik een klacht bij de toetsingscommissies voor de media moet neerleggen, dat deze aflevering zelfs aanzet tot discriminatie en rassenhaat.

Zeker omdat dit script geschreven is in de tijd dat we nog midden in de periode zitten waarin dit probleem; het verkeerd neerzetten en een compleet negatief beeld geven over de Islam, de basis vormt voor de politieke keuzes van miljoenen mensen.

Elke bijdrage in deze negatieve gedachten, die vanuit een weldenkend menselijk perspectief niet passend is in deze tijd en een geheel verkeerd beeld neerzet, daarmee een risico vormt om net nog meer dit negatieve gedachtengoed te versterken, zou niet mogen kunnen in net deze tijd.

Hoe onschuldig het ook mag lijken, maar ik weet zeker dat wat ik nu gezien heb, er minstens tien mensen zijn die zeggen; “Zie je nou wel, die Islam is ook slecht voor ons”.

What if we could timetravel?

What if we don’t see that in our world there is still a huge war going on? What if we close our eyes for all those refugees all over the world?

What if we do not see that history is still going on, and that history repeats itself?

In a 2000 years from now we ourselves are history, in 100 years we all are, and in about 50 years most of my own generation is already history…

Just have a look from out of these time scales, Back to the future part IV, doc. Brown is driving by and takes you with him into a timetravel.

2000 years ago 16 years after the start of the Christian timeline.
Just imagine…but how many people at that time would have heard about Jesus Christ?
How many people do have heard about the Bible, the way of thinking about life, the way of a belief, a religion?

But fightings between people, cruel laws and punishments of people already were going on at that time too! Without any religion, Christianity or Islam, it was just because they where people. Just from out of their thrill to do so. There always have been “The good, the bad and the ugly”.
There have always been man who wants to have the power and try to create a kind of power to have these levels of societies, so you create the poor and the rich.

What if the good people who saw this happening and trying to help the poor to get stronger, to use all their power to get it right? Equal for all.

What if they try to tell all the people the stories they saw happening, that they want to focus on the good things, not on the bad, but in many ways try to confince the ones who can not see it happening that it is so wrong?

We are still in the year 16…

What if you where timetraveling in this year and trying to let these people know, what all is possible?
Trying to tell them about all the things we know now.

I am now trying to think about all these things, but it is so overwhelming. I mean where do you have to start?

Try to explain them that we can fly, with about 524 people at once (Boeing 747), 524 people! Flying! From one part of the world to the other.

But they first have to know that the world is not flat, it is a globe! That you can travel around that globe.
And that we even can have a look on this globe from out of space, because we have satelites around it, a space lab ISS. And that spot there at the sky in the night is the moon, men have walked on it!

Do they believe your story?!
That is already something to explain to them, I think people from the year 16 would think you must be crazy!

22 june 1633, Galileo Galilei is in court, he is then about 70 years old, and from out of the catholic church, the “rulers” of that time, this old man has to bend on his knees and say out loud that the earth is the middle of everything. Galilei has to withdraw his theory about the heliocenter. Galilei is a respectabel professor at that time, he has developed a lot of scientific works on esoecially astro physics, several scientific provements that the world is circling around the sun, and not as the church is telling that the earth has to be the middle of everything.
Only in the year 1992 the catholic church officially brought in an excuse that “they” where wrong. 1992!
In this you can see how strong our human thinking is the moment we stick to a certain idea or ideology and not open minded to look from another perspective.

But we are still in the year 16…so traveling the world by an airplane is not possible to explain to these people, something else then…use soap to wash your hands, lets talk about bacteria and viruses.
Ignaz Semmelweis discovered that the illness and infections in clinics could be drastically cut by the use of hand disinfection. This is the year 1847.
Some doctors were offended at the suggestion that they should wash their hands and Semmelweis could offer no acceptable scientific explanation at that time.
Semmelweis’s practice earned widespread acceptance only years after his death, when Louis Pateur confirmed the excistance of germs.
Do you know that only from the 1980’s on it is promoted to wash your hands and it is a common thing to do! 1980!

Again by keeping the old fashioned way of thinking it is such a problem to get people along to develop.

So imagine…traveling time, 2000 years in the future. Looking back to this time now.
Cancer will be only a decease then, maybe we don’t have to die anymore. One can choose to die, or have eternal “life”. Your brain activity, thinking, experiencing, can be put into a computer, so you still can experience “life”.
But the moment you have had your life, and it is okay to go, you can have your choice to go. And rest in peace.
I think the moment you have done what you have to do on this planet, one will have the wish to go. Sometimes I see older people, who had a really good life, they have their children raised up fine, they have had their job and a nice family, that these people are fine with the idea to let it all go, to pass on to the next level.

4016 it is and one can look back to this time. What stories will then be told?
Who will be a hero? What names have written history?
Which days will be remembered?

Is it not that we want to remember? We humans want to learn, to pass on knowledge. Explore the new horizons. Go beyond borders. Elon Musk (Tesla Motors, Paypal and SpaceX), he will definitly be remembered as the one who has made spacetraveling possible. In 2024 he wants to start with interplanetair transport of human beings. In 2040 there is this plan to have a population of 80000 people on planet Mars.
SpaceX is now already the commercial company who transports the astronauts to the Space-lab ISS.

Elon Musk is a visionair, he is focussing on the real problems which will be a treath to life on earth. A big impact of a giant astroid, can make life on earth in one smash impossible. A virus or a chemical wapon developed by ourselves can destroy life here on earth. An extreme change in themperature by global warming. And many more threaths, more then the dinosaurs had, can kill us all, the end of human race.

That is why people who can see all this, started to explain this to others, show them where the focus has to be on. What is important in life, what is your goal in life. What makes it worth to pass on to our children?
But how can you convince the other one?

Telling stories! Sharin experiences one had. Experiences where things which are important in life are to be learned from.
But also the experiences where one has the feeling a miracle has happen. Things which go beyond our imagination. Happenings where most of the people just would pass by, not noticing the beauty of it. Or just will take it for granted, as if it is so common.
The ones who can see all this, the experiences to learn from and the miracles that happen, they want to share it, they want to share the happiness, the joy and the peace it can bring. So people started to share these stories. Stories passing to others, so other people could learn from it and see and experience it themselves.
These stories were written down the moment we learned to write. And there we have it, the Bible, the Koran, all these literatures where born. Written by people, who have the vision of how life can and should be. Trying to make this world a better place.

But still there are too some people who try to get this power, who are so blind and try to keep “what is theirs”.
Even if other people are dying or having the bad luck to be born at the wrong place at the wrong time, there are so many who then only see the loss of money, property, jobs, we can go on and on, from their own. These people can not see the bigger picture here. And especially the people who are in charge, the vision of these people is of huge importance how history will change.
Look at the impact the pope had to the research projects of Galileo Galilei. Only after Galilei’s death in the year 1992 the pope changed this view of the theory of the heliocenter and accepted it as proven.
Look at the handcleaning, what is now so common even in our daily life. Not so long ago even doctors where against it. And here too, Semmelweis got his acknowledge only first after he had died, at the age of 47.
When we look at our history we can learn from it as hell.
“History repeats itself” they say, but if we are smart enough we can learn from it and change. YES WE CAN!

So if we look at history we see that mostly the problem is at the time we want to keep things as things go on. Even if it is so clear that we have to change, people will take a lot of time to change. People want to keep their past. Not losing their property and life.
We have to focus on how can we survive all the threaths coming towards us.
We have to work together on this planet. Make miracles happen and go beyond borders, not building them!
And if you look closer, you will see that we ourselves can make this whole world, this universe, paradise!

If only we could timetravel!

De kracht zit in de Mens zelf.

De kracht zit in de Mens zelf.

Sinds 2002 ben ik als klinisch fysicus-audioloog werkzaam bij Adelante communicatie & audiologie, daarbij zie ik veel patiënten en in de gesprekken die ik vanuit dit werk heb, zie ik dat de mens in het algemeen, gewoon vanuit de basis, GOED is!

Ik geloof in het goede van de mens en in de kracht van de mens zelf.

Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Afgelopen jaren heb ik mij samen met een heel team aan enthousiaste collega’s gespecialiseerd in de behandeling van tinnitus, ook wel oorsuizen genoemd. Een zeer complex probleem waarvoor we vanuit ons audiologisch centrum een gespecialiseerde interdisciplinaire aanpak hebben ontwikkeld. Een aanpak die zeer uniek en effectief is. Wetenschappelijk getoetst. Wereldwijd bekend. Maar daar gaat het hier nu niet over.

Ik wil het hebben over iets heel anders dat ik uit dit fantastische werk haal.

Als audioloog heb ik in het begin van dit uitgebreide programma een gesprek van 1 uur met de cliënt. Een gesprek waarin ik uitleg geef over het gehoor, over hoe ons oor werkt, hoe ons auditief systeem werkt, het neurale netwerk, de hersenen, wat wij als mens sowieso met geluiden doen. Van de oorschelp tot aan de auditieve cortex. Dit alles moet ik zo uitleggen dat de cliënt het begrijpt. Als het moet in Jip&Janneke taal.
Dat kost tijd en inlevingsvermogen.
In dit interactief gesprek is het ook van belang om vanuit de optiek van de cliënt te werken, vanuit de wereld van de mens welke voor me zit, om al die informatie in de uitleg mee te nemen, zeg maar het leven waar de cliënt in verkeert te gebruiken in de uitleg. Het is niet enkel een verhaal dat ik vertel, het is een verhaal dat afhankelijk is van ervaringen, werkzaamheden, studies, relaties, stress, spanningen, waar cliënt allemaal mee te maken heeft. Dus ik verneem veel van de cliënt en die informatie is weer nodig om in het gesprek mee te nemen.

Vandaar dat ik de “mooiste” verhalen hoor van en over het leven. Dat ik de kracht in mensen zie, ondanks alles wat ze hebben meegemaakt. Levenswijsheden ontdek in die gesprekken.

Mensen zoals jij en ik, die het veel slechter hebben getroffen dan wie ook, maar ondanks vele tegenslagen kracht vinden om door te gaan en er weer bovenop komen.
Ik af en toe echt geraakt wordt met wat ik hoor en zie. Ik mijn tranen moet inhouden, me sterk moet houden bij het verhaal dat ik hoor. Niet enkel uit verdriet, maar gelukkig zelfs vaak genoeg ook uit vreugde, vreugde om te zien dat wij, met ons hele team, de mensen met deze ernstige klachten, mensen die echt in de ellende zitten, mensen die aan het einde van hun latijn zijn, dat we deze mensen kunnen helpen. Om vanuit hun eigen krachten er weer bovenop te komen.

Verwonderd zijn de mensen van wat ze van ons mogen en kunnen verwachten. En waar de meeste mensen echt door geraakt worden is enkel maar één ding;
Dat wij de tijd nemen om te luisteren, actief te luisteren! Laten zien dat je elkaar begrijpt en met het gezegde ook daadwerkelijk iets doet. Gehoord worden!

Ik zie zo veel mensen waar ik zulke mooie gesprekken mee heb. Die gesprekken zou ik dolgraag willen delen. Uiteraard met respect naar privacy van de patiënt is het voldoende om enkel de rode lijnen aan te geven. De essentiële informatie waar het in dit verhaal om gaat; de goedheid in de mens.
Het vertrouwen in de mensheid!

Omdat het voor mij, maar ik denk ook voor vele anderen, een inspiratie kan zijn voor een manier van leven. Net nu in deze tijd waarin we leven. Wat is nu echt belangrijk in dit leven?

Inspiratie kan zijn om kleur te geven aan jouw eigen leven, voor mij persoonlijk is “kleur geven” uiteraard letterlijk en figuurlijk! Om vanuit de gesprekken die ik heb ook mijn eigen leven hiermee vorm te geven, maar ook kleur, vorm, lijnen die ik in mijn kunstwerken gebruik komen uit mijn eigen gevoel dat ik hoe ook over houd aan deze gesprekken. In een abstracte manier, maar wel intens en met veel respect voor de mens achter het verhaal, respect voor het leven.

Een aantal kunstwerken van mij hangen ook in ons audiologisch centrum. Een collega psycholoog stond er een keer samen met mij naar te kijken, zij vroeg mij wat die strepen in de doeken betekenen, want zij zag daar “pijn” in, net alsof het scheuren zijn in het doek, alsof ze stuk zijn, gewond zijn. Hoe mooi is dat, de doeken zien als iets levends.
Ik heb ze zelf niet met die intentie gemaakt, de strepen, maar het is wel een signatuur van mij. Ik leg er zelfs vaak een gouden rand overheen. Misschien is dat wat in het leven ook gebeurt, de pijn, de ervaringen die iedereen meedraagt in zijn of haar leven. Voor degene die goed kijkt, zichtbaar zijn, maar hij die met één vlugge blik kijkt, het amper ziet.

Het groter geheel geeft kleur, is prachtig, is een mooi mens. Maar degene die echt kijkt ziet diepgang, komt erachter wat er nog meer is, waarom iemand is zoals die is.

Vandaar dat ik met degene die echt wil kijken en die diepgang in het leven wil zien, de verhalen wil delen. Die kracht die in ons allen zit wil tonen, door af en toe goed te kijken.

“Vaarwel, zei de vos. Kijk, dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: Alleen met het hart krijg je kijk op iemand. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.
Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar, herhaalde de kleine prins, om het goed te onthouden.
De mensen hebben dit vergeten, zei de vos. Maar jij moet het niet vergeten. Jij blijft altijd verantwoordelijk voor wat je tam hebt gemaakt.”

Een fragment uit De kleine prins, een prachtig kinderboek, een boek dat eigenlijk verplichte literatuur zou moeten zijn voor ook elke volwassenen, voor een zondagmiddag te lezen zo dun is het, maar met zo veel wijsheden.

Wordt vervolgd.

Een aantal verhalen zijn al terug te vinden in de rubriek De kracht zit in de mens zelf.

Het geheim.

Hoofdstuk drie: Het geheim.

Daar gingen ze dan, beer en prinses, op weg naar de mergelstad. Een mooie zonnige herfstdag, terwijl het al begin winter was, maar het was nog net die overgang naar de echte koude winterdagen, hoe fijn om dan een dagje KERSTSTAD te gaan beleven.

Ze hadden van de hotelier het advies gekregen om te voet vanuit het hotel, langs de Geul, richting mergelstad te lopen, “Gewoon de bosrand volgen”, had de hotelier gezegd.
Een mooie wandelroute, zeker nu met de zon. Ondanks de regen toch goed begaanbaar.

Zo lopende wilde prinses alles van beer weten, waar hij vandaan kwam, waar hij geweest was, wat zijn meest indrukwekkende reis was geweest, waar hij nog naar toe wilde gaan, zo veel vragen had ze.

Nog nooit had iemand zo oprecht aandacht gehad voor de beer, hij was altijd zeer bescheiden, ondanks dat hij zo groot was bijna niet aanwezig. Beer viel ook nooit op, mensen liepen langs en zagen hem niet staan. Een doodgewone beer dus, waar de meeste mensen gewoon aan voorbij zouden lopen. Maar de prinses had zijn echte ik gezien, een schat van een mens, een kerel als een boom, een beer met een hart van goud. Blij maakte hij haar van binnen. En vanuit binnen straalde ze dat naar buiten. De hele tijd een glimlach op haar gezicht, zo blij was ze. Leven wilde ze, ervaren, zien, genieten van het leven, beleven.

Beer op zijn beurt had dit nog nooit zo beleefd, ook hij had dat intense gevoel van blijdschap vanuit diep binnen in zijn hart. Ongeloof was er bij hem dat hij daar zo naast haar liep, naast deze mooie prinses. Opnieuw alsof hij droomde, zo mooi vond hij haar. Niet enkel van buiten, maar ook hoe ze was. Haar glimlach, die hij dus eigenlijk voedde, maar niet doorhad dat haar lach een reactie op hem was, daar zou hij nog wel achterkomen. Haar interesse in hem als persoon, voor het eerst in zijn leven sprak hij over zijn belevingen, zijn reizen, zijn leven, waardoor hij nu pas ook zag hoe mooi het leven is, nu pas was het alsof hij voor het eerst zichzelf zag, door haar de verhalen te vertellen, keek hij in een grote spiegel naar zichzelf en zag nu pas wat hij al jaren had. Dat maakte hem intens gelukkig. Beer zag gelukkig meteen dat het de prinses was die er voor zorgde dat hij nog gelukkiger werd door enkel haar aanwezigheid. Haar interesse in hem, in zijn leven, maakte dat hij zichzelf nog meer ging waarderen en vanuit haar ogen kon zien hoe mooi ook hijzelf was. Dit alles wekte zijn interesse in haar, in de kleine prinses. Elke gelegenheid die beer had om over haar leven, haar reizen, ervaringen, haar keuzes in het leven door te vragen, gebruikte beer om meer te weten te komen over wie zij was.

De wandeling had bijna twee uur geduurd, maar de tijd was voorbij gevlogen, prinses was zich hier ook van bewust, ze zei het ook aan beer dat de tijd zo’n bijzonder iets was. “Ken je dat geheim van de tijd?” had ze beer gevraagd. “Hoe bedoel je?”, beer begreep niet zo goed wat ze er mee bedoelde.

“Er is een groot geheim dat er bestaat, een geheim dat eigenlijk geen geheim is, want iedereen beleeft het, elke dag weer. Ieder mens kent het wel, maar denkt er helemaal niet over na. Bij de meeste mensen gaat dit geheim dan ook gewoon aan voorbij. Deze mensen hebben er geen enkel oog voor en zien het niet.

Dat geheim is de tijd.
We kennen het allemaal!
Dat de ene vijf minuten, uren kan duren en van de andere kant enkele uren, slechts vijf minuten kunnen duren. Er zijn mensen die dit geheim hebben ontdekt en proberen op allerlei manieren de tijd te vangen, te meten, te stoppen zelfs. Klokken, horloges, op je telefoon een agenda, een planning, het blijft ondanks dit alles ongrijpbaar. Het is en blijft afhankelijk van wat we in die tijd, op dat moment, beleven. En dat is net het geheim, dat de tijd in het hart woont, want tijd is afhankelijk van het leven, afhankelijk van hét béleven.”

De beer was diep onder de indruk. Hij had het zelf nog nooit zo gezien, ook hij was tot dan er gewoon aan voorbij gegaan. De Tijd.
Prinses vertelde hem over het boek dat ze gelezen had en ze dit geheim had ontdekt. De titel van het boek kon ze zich nog goed herinneren: “Momo, oder, die seltsame Geschichte von den Zeit-dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte” van Michael Ende.
Dat citaat over de tijd in dat boek kon ze elk woord van herinneren. In de originele taal was de woordkeuze nog passender, de woorden in het Duits maakte het nog sterker:
“Es gibt ein großes und doch ganz alltägliches Geheimnis. Alle Menschen haben daran teil, jeder kennt es, aber die wenigsten denken je darüber nach. Die meisten Leute nehmen es einfach so hin und wundern sich kein bisschen darüber. Dieses Geheimnis ist die Zeit. Es gibt Kalender und Uhren, um sie zu messen, aber das will wenig besagen, denn jeder weiß, dass einem eine einzige Stunde wie eine Ewigkeit vorkommen kann, mitunter kann sie aber auch wie ein Augenblick vergehen, je nachdem, was man in dieser Stunde erlebt. Denn Zeit ist Leben. Und das Leben wohnt im Herzen.”

Hoe mooi was dat. Tijd.

En zo kwamen ze aan in de mergelstad. Vanuit het bos, de wandeling langs de Geul, vanuit die mooie natuur, stonden ze daar nu midden in de stad. Het was nog vroeg, maar ondanks dat al gigantisch druk. Met bussen kwamen mensen al in de vroege ochtend naar deze stad toe. Een groot succes was het, die kerstmarkten in de mergelgrotten. Lange rijen van mensen stonden er al te wachten, al meer dan 1 uur. Voor sommige die enkel maar wat voor zich uit zaten te kijken en zich verveelden, voor deze mensen duurde dat uur al een halve dag, voor andere die gezellig stonden te kletsen, genoten van de zon in het gezicht of genoten van het kijken naar andere mensen, deze mensen waren helemaal niet bezig met wachten, nee, ook die tijd konden zij gebruiken om te leven, te beleven. Beer merkte nu pas de essentie van het geheim, het geheim dat er tot dan altijd was geweest, maar hij nog nooit zo duidelijk had gezien.
Dankzij haar, hij keek naar haar en zag nog steeds de glimlach op haar gezicht. De twinkeling in haar ogen. Ze straalde gewoon. Hij zag haar liefde voor het leven, het kunnen beleven. Hij wist nu vrijwel zeker, dit zou een hele mooie dag gaan worden, een dag die misschien net daarom zo snel voorbij zou gaan, maar net door zich daar weer bewust van te zijn, nam hij nu pas elk moment heel bewust waar, hij ging net daardoor op elk detail letten en het bewust opnemen met al zijn zintuigen. Hij kwam in het hier en nu terecht, waardoor het zelfs leek alsof de tijd stil bleef staan, een soort van slowmotion, waarin zo veel prikkels tegelijk binnen kwamen, dat hij nu pas ook de geur van de lekker koffie rook, maar ook de geur van verse wafels, het geroezemoes van mensen kletsend in de rij, de lampjes die ondanks de zon, toch zichtbaar waren, de zon op zijn gezicht, de warmte, het lichte briesje van een wind, haar blik nu op hem, alsof ze daar nu eeuwig zo stonden, ze keken elkaar aan, nietszeggend, maar begrepen elkaar volkomen, voor het eerst nu, voelde ze het beide, daar nu in die menigte, tegenover elkaar, al uren liepen ze te kletsen, maar nu daar nietszeggend en in die intense drukte, kijkend in elkaars ogen, vergeten even de wereld om hun heen, verzonken in het moment, daar, nu, heerlijk, beer had dit lang niet meer gevoeld, dit warme gevoel in zijn hart, die blijheid, die verliefdheid. Ook de kleine prinses zag nu zelf pas wat ze tot dan bijna aan haar voorbij had laten gaan, een liefde voor iemand die tot voor kort voor haar steeds niet zichtbaar was geweest. Een grote beer, zo bescheiden, zo verlegen, zo stil, hoe kon hij haar ook ooit zijn opgevallen? Maar nu bij stom toeval hadden ze elkaar ontmoet. Ze had haar hart gevolgd en gewoon dat gedaan wat goed voelde. En nu daar zo samen, met z’n twee. Die kriebels in haar buik toen ze in zijn ogen keek. Zonder iets te zeggen, helemaal in het moment, als vanzelf, stonden ze nu tegen elkaar aan, kijkend in elkaars ogen, beide handen hadden elkaar al gevonden, die lichte aanraking had dat gevoel gegeven dat het goed was, dat zonder woorden het duidelijk was, wat beide voelde, de vingers die gezocht hadden, gestreeld, het vastpakken in elkaars handen, dat was al genoeg om te weten dat het fijn was, fijn om bij elkaar te zijn.
Het leek nu alsof ze daar helemaal alleen stonden, zij met z’n twee, tegen elkaar, beide handen in elkaar. Vandaar dat beer nu gewoon dat deed wat zijn hart hem vroeg. Kus haar!
Net voordat hij haar lippen raakte, keek hij in die mooie donkere ogen, haar glimlach, haar lippen, zijn ogen gingen dicht en nu voelde hij de zachte lippen van haar op de zijne, de zoet zachte smaak van de lipbalsem die ze net nog kort van te voren had opgedaan, warm, zacht, zoet. Zijn handen waren ondertussen op haar rug en hij omhelsde haar enig en drukte haar dichter tegen zich aan. Hij wilde haar nu voelen. Dit moment wilde hij pakken met beide armen. Nooit meer loslaten. For ever and ever vasthouden.

Zij had precies hetzelfde gevoeld, de lichte aanraking van zijn warme zachte handen, ondanks de kou, waren zijn handen heerlijk warm, zijn vingers hadden haar vingers verwarmd. In zijn ogen had ze de blijdschap gezien van de verhalen die ze hem had verteld. De liefde die hij voor haar voelde. De kriebels maakte het compleet. Vanzelfsprekend dat ze zich dan ook volledig kon geven op het moment zijn lippen de hare raakte. Het was zo heerlijk om in zijn armen te verzinken. In zijn innige omhelzing helemaal te verdwijnen en de wereld om haar heen volledig te vergeten.

Mensen begonnen spontaan te klappen. De mollige beer en de kleine prinses waren niet geheel onzichtbaar gebleven voor al die mensen om hen heen. Sommige hadden het koppel al zien aan komen lopen, hadden zich het tafereel aangekeken en waren min of meer meegesleurd in het sprookje dat zich voor hun ogen had afgespeeld. Vandaar ook dat de meesten zo om beer en prinses heen precies hadden gezien wat daar was gebeurt. Zo mooi ook om het te zien gebeuren. En de hoop ook dat die kus er uiteindelijk zou moeten komen. En ja, het moment dat die dan komt, kon het niet anders dan te laten blijken dat het klopte, dat het fijn was om te zien, vandaar het applaus. De lach op ieders gezicht. Fijn om er even deel van te zijn. Van dat moment, daar in het zonnetje, wachtend in de rij. Voor degene die dit alles had meegemaakt, begon de dag nu echt, het wachten op, was voorbij.

Het be-leven kon beginnen.

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar

Gisteren de TEFAF bezocht. Behalve dat ik weer enorm werd geïnspireerd en kon genieten van Kunst, heb ik ook nagedacht over mijn eigen ondernemerschap in de wereld van kunst.

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar.

De naam alleen zegt het al “onder-nemen”, vooral doen, bezig zijn, zoeken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe producten, hoe houd je de onderneming gezond?
Sinds 2012 heb ik er zelf één, een onderneming; Dyon Scheijen Art. Ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als beeldend kunstenaar.
Een hobby die uitgroeide tot mijn tweede beroep. En om alles netjes te organiseren met belastingen en BTW-teruggave, starte ik, op advies van mijn vader, zelf ook ooit ondernemer, mijn avontuur als kleine zelfstandige op 10 november 2012, 10-11-12.

Net deze kleine stap toen opent nu deuren die voorheen gesloten bleven; galerijen nemen mij serieuzer, het plaatsen van een advertentie gaat makkelijker, andere ondernemingen weten je makkelijker te vinden, mijn product en naam Dyon Scheijen Art wordt bekender. Het sneeuwbal effect.
Maar ik moest me ook meer als ondernemer gaan gedragen. Nadenken over inkomsten en uitgaven, bewuster ondernemend zijn. Dus ook bewuster zijn van het kapitalistisch systeem, de basis van onze huidige materialistische maatschappij.
Maar mijn doel als ondernemend kunstenaar is niet veel geld verdienen. Zeker niet! Volgens mij is het dat nooit voor een ondernemer.
Voor buitenstaanders lijkt dat vaak wel; “O, het gaat goed met je schilderkunsten, je gaat zeker binnenkort stoppen met werken?”

Neen!

Geld is een middel, geen doel!

Geld is wel iets heel bijzonders. Sinds geld zelf een product is geworden en er bodemloze putten bestaan waarin veel geld verdwijnt en dus niet meer in de kapitalistische maatschappij terugkomt, werkt ons kapitalistisch systeem niet meer zo goed. Moeten we wakker worden en misschien iets anders gaan bedenken?

Hoe was het ook al weer?
Jij wil iets van mij, ik misschien iets van jou? Kunnen we elkaar helpen? Kunnen we producten ruilen?
Alleen ik wil nu niet dat van jou, misschien later wel of zelfs helemaal niet, dus geef me maar iets anders, iets tijdelijks, iets dat ik ook met anderen kan ruilen en zo ontstond Geld.

En toen kwamen de banken en ging het mis, geld werd zelf een product, later zelfs iets virtueel, enkel een getalletje, nu zelfs enkel een getalletje op je mobiel, lucht dus. Iets ongerijpbaars.

Te vaak hoor ik nu dat iets niet kan omdat er geen “geld” voor is!
Zo triest…we leven in een tijd waarin we de meeste kennis hebben, eigenlijk ook al heel veel kunnen, maar er zou geen geld voor zijn om het te doen?! Echt.

Mensen die medische zorg nodig hebben, maar het niet kunnen krijgen, omdat er geen GELD voor is?! Anno 2017?!

Is de mensheid zo dom om geld belangrijker te laten zijn dan humaniteit?

“Nee, sorry meneer, u komt niet in aanmerking voor die vergoeding voor extra zorg voor uw chronisch zieke dochter, u komt er net niet voor in aanmerking, uw zorgverzekeraar vergoedt dit niet”.

Misschien is het goed om het hele kapitalistische systeem en ons maatschappelijk stelsel eens onder de loep te nemen?
Waar gaat al ons belastinggeld en sociale bijdragen naar toe? Hoe inzichtelijk is ons stelsel en zijn er in al die jaren zo veel bodemloze putten in ons systeem ontstaan dat ons kapitalistisch systeem langzaam doodbloedt?
Welke journalist durft het aan?
Is “het volk” slim en sterk genoeg om voor zichzelf op te komen en waar mogelijk bodemloze putten te dichten?
Politieke en machtsspelletjes uiteindelijk buiten spel te zetten en het grotere doel voor ogen te houden; SAMEN als mensen te LEVEN en te GENIETEN van al dat wat ons gegeven is; Het echte leven als Mens. Geld zou daarbij geen enkele rol mogen spelen.

Geld maakt niet gelukkig, er voor een ander kunnen zijn wel.

Geld is een middel, maar niet het doel.

En dan nog iets, cliché, de mooiste dingen zijn echt niet te koop!
Gezondheid, vrijheid, echte liefde, een goed gesprek, vrienden, echte vrienden.

Maar stel, stel dat, ik, voor één van mijn kunstwerken een miljoen. Ik bedoel, het is mogelijk! Gisteren op de TEFAF gezien, een werk van Gehard Richter, een levend kunstenaar, woonachtig in Keulen, een werkje van 52cmx72cm voor maar €2.250.000,-.

Twee miljoen tweehonderdvijftig duizend euro!

Stel, dus gewoon even dromen, dat het inderdaad zou kunnen, als kunstenaar, TEFAF-prijzen voor mijn kunstwerken.

Dan zou ik nog steeds willen blijven werken als klinisch fysicus – audioloog bij Adelante. Dan zou ik wel ietsje later naar mijn werk gaan, zo rond een uur of 10 beginnen en om 4 uur weer naar huis gaan. Flexibel werken. Freelance!

Dan zou ik voor de mensen die bij mij op het audiologisch spreekuur geen zorg kunnen krijgen omdat “er geen geld voor is”, daar zou ik stiekem voor gaan betalen, de zorg die ze nodig hebben, hun hoortoestellen. Ik zou drie dagen per week werken, daarnaast een aantal weken per jaar, op de mooiste plekken op aarde grote kunstexposities gaan organiseren, exposities met live painting, een expo waarin ik 7 grote werken in drie weken tijd live op die plek maak, in deze drie weken kunnen mensen komen kijken hoe deze 7 kunstwerken ontstaan, werken van 2 meter bij 2,5 meter of nog groter, alles passend in de omgeving waar ik werk en waar de werken uiteindelijk dan nog aansluitend in een expositie komen te hangen. Ik zou genieten van de contacten met de mensen, mensen die tijdens het live painten gesprekken hebben met de bezoekers over hét leven, over wat er echt toe doet in het leven, deze gesprekken zouden overigens terug te zien zijn in de kunstwerken, dat is net zo mooi, omdat ik dan stop met schilderen, de verf droogt, maakt dat op het moment dat een persoon mij aanspreekt en we in gesprek gaan, daar op die plek in het kunstwerk een verandering, het gesprek we dan hebben wordt onderdeel van het kunstwerk. Zo ging het ook in het museum in San Diego.

Ik zou mooie plekken bezoeken die toeristen vaak niet zien, omdat de lokale bevolking die samen met mij de expositie organiseert mij deze plekken laat zien. En uiteraard heerlijk eten, de lokale keuken.

Met de verkoop van schilderijen op die plekken weer meer mensen gelukkiger maken, projecten starten voor beginnende creatieve mensen die creatieve ideeën hebben. En omdat ze deze dan wel zouden kunnen uitvoeren, zouden ze na enkele jaren zelfstandig kunnen opereren, want geld zou dan niet meer belangrijk zijn!

Mensen die vanuit een goed hart de wereld willen verbeteren. En er vooral voor een ander willen zijn.
Want er is niets wat je een beter gevoel geeft, dan er voor iemand anders echt kunnen zijn. Om dan een geste te ontvangen in de vorm van; een glimlach, een traan van dankbaarheid, een verbaasde blik van “Dat dat nog bestaat?!”, een ferme handdruk met woorden van dank.
Gelukkig maak ik dit alles bijna elke dag mee op m’n werk bij Adelante. En dat gevoel, dat gevoel is onbetaalbaar!

Daarom ga ik zeker niet stoppen met werken en hoop ik tot in lengte van dagen naast mijn werk als audioloog ook nog een succesvol ondernemer te mogen zijn. Een idealist die net in deze complexe tijd waarin we leven, als een gloeiende druppel op een bakplaat, de wereld probeert te verbeteren. Kunst kan daarbij een middel zijn.

De hele wereld draait door! Vertigo!

Half 9, net m’n manager laten weten dat het vandaag echt niet gaat lukken. Vannacht heftige vertigo-aanvallen gehad. Het leek wel in golven te komen, dan even rust en een half uur later weer helemaal draaiduizelig en warm. Alles draaide om me heen. Elk uur voorbij zien komen.

Ik weet precies wat er aan de hand is, mijn patiënten hebben het al vaker in detail beschreven, nu ervaar ik het zelf. Doordat ik weet wat er aan de hand is, blijf ik rustig. Dat er mensen zijn die deze ervaring van draaiduizeligheid en volledig controleverlies beschrijven alsof ze doodgaan kan ik me heel goed voorstellen.

Nu dan toch maar een keer aan mezelf denken. Rust nemen. Gebruik maken van het draagvlak om mij heen, de lieve collega’s, die mijn spreekuur  meteen zonder problemen overnemen. Mijn lieve collega’s, die net als ik een verhoogd risico lopen om ziek te worden. Het zijn allemaal gevers, willen goed doen voor de medemens, gaan vaak net over grenzen heen en verwachten veel van zichzelf. Bij uitstek de ideale eigenschappen om voor een functie in de zorgsector aangenomen te worden. Echter óók de ideale eigenschappen om tegen een overspannenheid of nu bij mij een evenwichtsprobleem of tinnitus aan te lopen.

Als klinisch fysicus audioloog ben ik al jaren met heel veel plezier werkzaam als gespecialiseerd tinnitus therapeut. In de gesprekken met tinnitus patiënten heb ik het er in elk gesprek weer over, het glas. Ooit geleerd in een Duitse tinnitus kliniek, “Das Glas der Lebensakzeptanz”.
In mijn spreekuur teken ik het altijd al op z’n kop, zo goed ken ik het, zo kan de patiënt het meteen vanuit zijn positie aan de andere kant van de tafel goed zien, maar los daarvan is de gedachte achter “Das Glas der Lebensakzeptanz” zo herkenbaar voor de patient, maar nog meer voor mezelf!

Een glas getekend en dan langzaam vullend met energievreters, stress, spanningen. Zaken waar je je zorgen over maakt.
Een standaard rijtje; lichamelijke klachten, werkgerelateerde problemen, thuissituatie, familie, ik geef altijd maar wat voorbeelden.
Het glas loopt over. Bij de één een moment om tinnitus te ontwikkelen bij de ander een vertigo migraine. Zoals nu bij mezelf.

De druppel.
De vicieuze cirkel.

Draaglast, draagkracht, draagvlak, deze drie elementen zien we terug in een beeldje. Een kunstwerk dat onze maatschappelijk werker van het tinnitusteam steeds gebruikt bij het thema welk wij samen geven. Ik zit er dan bij en luister iedere keer naar wat mijn collega in zijn deel van het verhaal te vertellen heeft. Draagkracht/Draaglast/Draagvlak.

Het beeldje is een vrij abstracte weergave van twee figuren die samen één vormen. Aan de onderzijde in elkaar overlopen. Als je goed kijkt een mannen- en een vrouwenfiguur. Die beide hun armen omhoog houden, de armen zijn symbool voor de draagkracht. Beide figuren houden samen een soort van ovalen steen omhoog, de draaglast. Dit alles wordt in balans gehouden op een vlakke onderkant, het draagvlak. In dit thema wordt uitvoerig stil gestaan bij deze driehoek; draaglast, draagkracht, draagvlak. Dit thema geven we na een stevige werkdag, zo van half 6 tot half 8 in de avond. Gelukkig vinden we allemaal ons werk heel leuk en is er een enorme steun uit het team. En bij mij thuis wachten ze heel lief met eten totdat ik er ben, draagvlak genoeg zou je zeggen.

Maar als ik zo luister ga ik zelf vrijwel continu over grenzen heen, maak ik me te veel zorgen over vanalles en wil het voor iedereen goed doen. Sta voor iedereen meteen klaar, behalve voor mezelf.

En dan zegt je lichaam STOP! Tot hier en niet verder. En dan is het heel belangrijk om naar je lichaam te luisteren en die signalen serieus te nemen.

Dan ga ik schilderen, sporten, wandelen met m’n lief. De accu weer opladen. Balans terugbrengen. Want je kunt er pas echt voor iemand zijn, als je eerst goed voor jezelf zorgt.

Ik kan pas geven, als ik iets te geven heb.

Het is zo complex, het leven. Van elkaar kunnen we leren.

Laat ik er toch ook iets positiefs in zien; naast de professional, ben ik nu tevens ervaringsdeskundige, daarmee kan ik nóg beter m’n patiënten helpen. Als ik het over een Ménière-aanval heb, weet ik hoe dat voelt. Vreselijk. Waarbij het woord vrees, in het woord vreselijk, een bepalende factor is in wat er met je gebeurt. Het lichaam is letterlijk in paniek, omwille van het verlies van controle. Lopen kan niet meer, stil liggen heeft geen zin, ogen sluiten ook niet, het blijft draaien, wat je ook doet. Je lichaam probeert de controle terug te krijgen en dat lukt niet. In een spel is dat misschien leuk, of als je het even ervaart wetende dat het zo weer over is. Je kunt een oefening zelf uitvoeren om het een beetje te ervaren wat het is. Draai zelf 20 keer om je as, even heel snel. …, 10, 9, 8,…3, 2, 1, ok. En probeer nu te lopen. Stel je dit nu voor, de hele tijd. Of in aanval op je werk.

Gelukkig wist ik precies wat het was, wat er gebeurt, wat te doen om vooral rust te behouden, het toe te laten, het te laten gebeuren. Net als in een achtbaan, die meerdere keren over de kop gaat, kurkentrekkers achter elkaar, dan geef ik me ook over aan die krachten, die sensatie, maar dan is het leuk. Laat ik het gewoon gebeuren. Ga ik ervaren. Spannend is het wel, als je zo zit te wachten op dat moment dat het karretje begint te rijden, dus zelfs al weet je dat alles veilig is, dat er nog een stuk of 50 met je mee rijden, toch is het spannend. Als het gedaan is, dan is er opluchting dat het over is, maar tevens een gevoel van adrenaline door je lichaam heen, wat ook wel weer lekker is.

Zo ben ik ook die aanval “ingestapt”, het te zien als even een hele lange rit in een achtbaan, niet wetende welke bochten die maakt, hoeveel loopings die gaat, het gewoon ervaren, soms even met de ogen dicht, soms even met een uitroep van dat het net even te veel is.

Het duurde twee volle dagen, waarschijnlijk had ik een kortingskaart gehad. Maar lettend op mijn ademhaling, wat tools en handvatten die ik ken vanuit de thema’s en sessies, kwam ik er goed doorheen. Was het een ervaring die een ervaring moest zijn. Een volgende keer weet ik wat me te wachten staat, hoe ik er nog beter mee om kan gaan, maar vooral ook eerder aan die rem trekken om niet zo hoog te komen. Grenzen te bewaken. En het af en toe gewoon even rustig aan te doen.

Het leven is soms even een achtbaan. En de wereld draait gewoon door!

Op wie ga jij stemmen?!

Net in deze tijd staat onze democratie enorm onder druk. Ook al ga je straks stemmen met een zeer goed onderbouwde keuze, stemmen op een politicus of een politieke partij die inderdaad een stem verdiend, maar democratie betekent uiteindelijk toch dat de keuze valt op de meerderheid.

De versnippering in alle partijen is zo groot en het politieke veld is zo verdeeld, dat een meerderheid vinden wel Russisch roulette lijkt. Het is een gok wie straks een meerderheid kan vormen. De regering die straks al die wereldproblemen moet gaan dragen krijgt het zwaar te verduren. Stabiliteit en eensgezindheid is net nu van groot belang om goed onderbouwde en doordachte besluiten te kunnen nemen, besluiten op wereldniveau.

Maar het politieke veld zoals het er nu voor ligt, zorgt er enkel voor dat het allemaal kleinere partijen zijn waar mensen op kunnen gaan stemmen.

Daarbij komt dan ook nog eens dat fake idealisme van één poltieke partij, een partij die politiek gezien helemaal geen draagkracht heeft, een compleet verkeerd gedachtengoed nastreeft, waar dan toch een groot deel van de bevolking van Nederland met ferme overtuiging op gaat stemmen, half Nederland lijkt wel. Een partij die geen partij is, maar bestaat uit een Einzelgänger, een maloot die enkel een grote mond heeft en vanaf de zijlijn, net als bij voetbal, enkel felle kritiek heeft op alles en iedereen. Hij, die dan toch op de een of andere manier een charisma heeft om met het spuwen van extreem idiote ideeën een enorme aanhang weet te winnen. Een aanhang die waarschijnlijk net niet groter zal zijn dan al die versnipperende partijen bij elkaar, maar uiteindelijk wel de grootste kan gaan zijn ten opzichte van al die kleine partijen afzonderlijk. Daarmee wint dan toch de PVV.

En dat zou enkel de gedachte versterken dat de huidige regering wordt afgestraft en Wilders met “zijn partij” zou winnen. Terwijl al die kleine partijen samen groter zouden zijn, maar politiek gezien of vanuit de media, zal dat niet worden opgemerkt. Koppen in de krant als “Wilders wint terrein.” “Nederland kiest PVV.” “Wilders toch president?”
Al die aandacht is gratis reclame voor Wilders en zijn PVV.
Het maakt niet uit wat ze over je zeggen, als ze maar iets over je zeggen. Gratis reclame. Zie de ellende in Amerika. Trump die vanuit de media, vanuit het entertainment, aandacht kreeg, een podium waarop hij zichzelf, zijn naam, zijn merk kon promoten, gratis! Geheel voor niks!

Hier in Nederland precies hetzelfde. Wilders die gewoon de ruimte wordt gegeven om in de media continu zijn politieke agenda neer te zetten. In de media steeds maar opnieuw alle aandacht krijgt, zelfs al verschijnt hij niet in geplande debatten.
Al die aandacht is voer voor net diegene waar niet het gevoel naar toe moet gaan dat ze winnen. Want voor een groot aantal mensen die PVV stemmen is het gewin van Wilders een vrijbriefje, een goedkeuring om geweld te mogen gebruiken. Een vrijbrief om “buitenlanders” keihard aan te pakken, recht in het gezicht vuile woorden te zeggen, want het recht van “meningsuiting” heeft gewonnen. Haat en verderf is het wat de klok gaat slaan, als de PVV nog meer terrein wint, dat moge duidelijk zijn.

Maar er is nog een ander, niet geheel onbelangrijk aspect, de oneman-show die die blonde rakker steeds maar weer opvoert, hij had cabaretier moeten worden ook dan had hij volle zalen getrokken, maar stel, stel dat PVV groots gaat winnen, wie zijn dan die PVV?!

Ooit al eens de ander spelers van die club gezien of gesproken?
Als er andere PVV-leden in het nieuws kwamen was het omwille van criminele activiteiten of misbruik van het politieke gezag. Ik houd echt m’n hart vast als straks Nederland door die club, de PVV, geregeerd moet gaan worden. Een zootje ongeregeldheid, waar Wilders zelf geen controle op kan hebben, laat staan de burger.

En dan nog iets, de complexiteit van het huidige wereldtoneel. Turkije nu bijvoorbeeld…stel je voor Wilders premier, dan was nu al lang de vlam in de pan gegaan. Haantjes politiek. Waarbij dan uiteindelijk geen enkele winnaar zal zijn. Want politiek is geen wedstrijd! Politiek is geen spel! Politiek is de basis van onze SAMENLEVING. Wetten, afspraken, diplomatieke contacten, wereldvrede proberen te bewaken/bewaren.

Op wie ga jij stemmen?

Een goede morgen!

Hoofdstuk twee: Een goede morgen!

Langzaam was de beer wakker geworden. Nog nooit had hij zo’n fijne droom gehad. Hij herinnerde zich daarom nog elk detail, hij kon het ook verklaren die mooie droom. Dat boek van Suske en Wiske, De Jollige Joffer, had hem de gedachte aan dat hotel gebracht, precies zoals in het stripverhaal te zien was, de rood met witte luikjes, zo boven op die heuvel dicht bij de mergelstad. Dan de boeken met de verhalen van Olivier Bommel en Tom Poes waar Beer als kleine beer vroeger uren in gelezen had. Daar had hij de man achter de balie in herkent. Precies zoals in de kleurprenten in het boek. En ook de meubels in de hotelkamer kwamen stuk voor stuk uit die verhalen. Dat alles had zijn droom met de kleine prinses gevormd. Zo ook de stoel waar hij nu vanuit het bed naar keek, de gordijnen tot op de grond met die leuke patroontjes erin. Hij keek de kamer rond, zag nu ook de lege kop thee staan. En nu pas ook bemerkte hij de arm die om hem heen lag. Langzaam ontwaakte hij uit de droom dat hij het enkel gedroomd had. De arm was echt, de hand bewoog. Vingers strelend zijn mollige buikje. Nu pas hoort hij ook de zachte ademhaling achter zijn rug, voelt hij tegen zijn rug steeds opnieuw die lichte warme luchtstroom, die lichtjes kietelt, maar o zo fijn is. Even blijven liggen, niet bewegen, anders is alles zo voorbij.

De kleine prinses was al vroeg wakker geweest, ze had nog nooit zo diep en heerlijk geslapen. Het zachte brommend snurken van de beer had haar heel veel rust gegeven. Heerlijk warme voeten had ze nu een keer gehad, anders waren ze altijd ijskoud, maar nu had ze haar voetjes stiekem gewarmd aan de beer. Die had daar niets van gemerkt, hij was helemaal weg geweest in zijn slaap. Hij had zelfs heel zachtjes “mmmmmheerlijk” gemompeld. Vroeg was ze wakker geworden en zich bewust geworden van iets dat tot dan voor haar niet zichtbaar was geweest. Hoe fijn het is om lief te hebben. Om bij iemand te zijn die gewoon lief is. Een grote knuffelbeer lag daar naast haar in bed. Een echte ook nog wel. Zo fijn om op deze manier de dag te beginnen. Genietend van elkaar. Niet bewegen dacht ze, anders is alles zo voorbij.

“Goede morgen”, sprak de beer toch op een gegeven moment toen hij bemerkt had dat de prinses al wakker was. Hij draaide zich om, daar lag ze echt naast hem, met die donkerbruine, bijna zwarte ogen, dat lang krullend zwart haar, die stralende glimlach, die sprankeling van leven in haar ogen. “Goede morgen Beertje, goed geslapen?”.
Goed geslapen? Hoe kon de beer haar gaan uitleggen dat dit de tot nog toe beste nacht was die hij ooit beleefd had, hoe kon hij haar vertellen over zijn gedachte dat hij gedroomd had dat hij droomde, maar in werkelijkheid de droom nu dit moment was welk hij samen met haar beleefde. Welke woorden moest hij gebruiken om dat mooie te beschrijven en het goed over te brengen? Maar woorden waren niet nodig, zijn ogen zeiden de kleine prinses al genoeg. Het was alsof ze konden spreken met elkaar zonder woorden.

“Wat zijn jouw plannen voor vandaag?” Vroeg de prinses.
De beer had daar nog helemaal niet over nagedacht, het liefst wilde hij dit moment voor eeuwig vasthouden, voor hem was dit het ultieme geluk. Wat wil een beer nog meer met dit weer, buiten koud en regenachtig, donker, de winter al een beetje in de lucht, een beer wil dan maar eigenlijk één ding; heerlijk lekker in bed blijven liggen.

“You can sleep when you are dead”, alsof ze zijn gedachte had gelezen. “Dat zegt een Amerikaanse vriendin van mij altijd. Genieten van je dag, carpe diem, pluk de dag. Ik weet het is moeilijk om op te staan, maar als je dan eenmaal wakker bent en er op uit gaat, dan denk je “Dit moet ik gewoon vaker doen”. Ik heb vandaag de kerstmarkt op m’n programma staan. Een kerstmarkt in de mergelgrotten. Het is er warm, droog en het schijnt een hele gezellige sfeer te zijn, met heel veel lampjes, muziek en lekker eten en drinken. Kom gewoon met mij mee!” En op dat moment kietelde de prinses beer in z’n buikje, haar glimlach, haar ogen, haar stem, haar krullend haar, alles maakte de beer heel blij en ja! hij had er zin in om met haar mee te gaan. “Is goed”, had de beer gezegd, “You can sleep when you are dead” herhaalde hij in gedachte nog een keer.

Prinses sprong op uit bed “Leuk! De kerstmarkt! IK ga als eerste douchen!”.

Beer blijft nog even liggen, hij zit met zijn gedachte nog een beetje in dromenland, kan het nog steeds niet geloven, hoe zijn leven er opeens heel anders uit ziet, de kleine prinses waar hij wel al eens vaker over gedroomd had, nu werkelijkheid?
Beer draaide zich om, lekker nog even z’n hoofd op dat heerlijke dikke kussen. Buiten was de wind gaan liggen, de zon was ondertussen zelfs langzaam te voorschijn gekomen, een hele mooie herfstdag zou het gaan worden, de kleuren van de bladeren in de bomen kon hij vanuit zijn bed bewonderen, zo op die heuvel was er een prachtig uitzicht over het Limburgse landschap. Net een schilderij. Een schilderij van de natuur, zo mooi hoe alle kleuren in elkaar overvloeien en nu met die ochtendzon dat rood, goudbruin een kunstwerk op zich was. Beer had daar grote bewondering voor, de kunst van de natuur, daar kon hij uren van genieten. Daarom was het ook zo voorbij de tijd waarin de prinses gedoucht had en zich helemaal aangekleed. Toen ze uit de badkamer kwam had beer haar vol verwondering aangekeken, als in slowmotion elk detail van haar bekeken, het haar zo mooi opgestoken, heel natuurlijk, nonchalante, maar toch chique, de ogen zo mooi donker en toch sprankelend en open, haar mooie lippen, haar jurkje, alles klopte met haar persoonlijkheid, sprankelend, levend, happy, beer werd helemaal blij, alleen al door naar haar te kijken. Zin had hij nu ook om er samen op uit te gaan, vandaar dat ook beer snel klaar was met douchen en opstaan en ze samen deze mooie zonnige dag tegemoet gingen.

Wordt vervolgd.

“Es Gott bleef!” Zou m’n opa zeggen.

In de serie van “De kracht zit in de mens zelf”.

Een geheel ander verhaal is het volgende:
Een volwassen man, trotse vader van een gezin dat anderhalf jaar geleden is gevlucht vanuit Syrië naar Nederland. Ondertussen al een verblijfsstatus hebben en zeker niet meer terug kunnen naar hun geboorteland. Waarom? Dat verhaal is te triest voor woorden en zal ik daarom ook hier niet beschrijven. Maar waar het mij om gaat is het volgende: Ik zag meneer eerst met zijn vrouw, een mooie krachtige vrouw, met hoofddoek, maar haar persoonlijkheid is daar doorheen te zien, in haar gezicht, in haar houding, in haar ogen, omdat haar echtgenoot geen woord Nederlands spreekt, spreekt zij voor haar man, met veel liefde en respect, zo mooi om te zien. Zij spreekt zeer gebrekkig Nederlands, hij dus al helemaal niet.
De bedoeling is schijnbaar dat ik via haar eigen mobiel de zoon bel, die beter Nederlands spreekt en zo als tolk kan functioneren. Een professionele tolk wordt namelijk niet meer vergoedt, vandaar dat we het zo moeten oppakken.
Alleen het gesprek dat ik in de planning had zou minstens één uur gaan duren, waarin ik aan de hand van plaatjes en tekeningen een en ander ga uitleggen. Mijn vraag is of zij samen met de zoon een nieuwe afspraak kunnen maken, waarin we het gesprek dan live op het audiologisch centrum laten plaatsvinden.
Het is echter twee weken voor de zomervakantie, het hele spreekuur de komende weken volgeboekt, dus we maken een afspraak op de eerstvolgende maandag na werktijd. Na werktijd zodat ik voor dit gesprek uitvoerig de tijd kan nemen.
Een nieuwe afspraak wordt gemaakt.

De maandag erop zijn ze er, de zoon is nu meegekomen, hij woont al bijna drie jaar in Nederland en spreekt heel goed Nederlands en Engels. Een moderne zoon, ik schat net zo rond de twintig, nog helemaal aan het begin van zijn leven en nu al deze ervaringen die hem meteen volwassen maken. Hij die nu een soort van “vaderrol” krijgt over het gezin, want hij spreekt de taal van hier. In het land der blinde is één oog koning.
Het gesprek verloopt heel goed. De vader die in het vorige gesprek geen woord zei, maar nu, omdat hij via zijn zoon in zijn eigen taal zijn verhaal kan vertellen, nu dus een waterval is van verhalen. Hij kan vertellen dat hij de vreselijkste dingen heeft meegemaakt. Zijn oren ook nog eens flink ontstoken zijn geweest, geen goede zorg beschikbaar was en hij nu met een ernstig gehoorverlies blijft en naast de beperking die dit gehoorverlies geeft in het horen, hij ook nog last heeft van die irritante ruis in beide oren, rechts meer dan links.
Ik leg alles tot in de puntjes uit. Vanaf de oorschelp tot aan de auditieve cortex. Gelukkig via zijn zoon begrijpt hij wat de bedoeling is, ook de zoon begrijpt het volledig. Het gehoorverlies, de impact die de stress en spanningen hebben gehad. Nu het nieuwe leven in Nederland, het onbegrip, de spanningen in de wereld, de ontwikkelingen, het onwetende, het onbekende. Al dit samen en de invloed op het gehoor en de tinnitus.
De brug naar het vervolgtraject is gemaakt.

We hebben uiteindelijk nog een heel leuk gesprek over het feit dat ik vanuit de spraakverstaanbaarheid het heb over frequentie en luidheid in tonen. De beschrijving van het gehoor, dat de vader met een trotse blik nog aangeeft dat in hun taal, de Arabische taal, het heel gebruikelijk is om bij de beschrijving van iemands uiterlijk, naast de kleur van het haar of van de ogen, de lengte, het postuur, ook de kleur van iemands stem te beschrijven. Dat er in de Arabische taal daar specifieke woorden voor zijn. Meer in de vorm van een zachte stem of een harde stem. Waarbij zacht en hard, hier niet in volume is, maar in kleur.

Voordat ze naar buiten gaan kan ik het niet laten de zoon te vragen hoe het nu zal gaan met Syrië. Wat hij er van denkt.
De zoon, een hele nette jonge man, gemotiveerd, positief, respectvol, slim, enkel een goed persoon, met een ongelofelijke dankbaarheid naar Europa en vooral naar Nederland. Dankbaar voor de kansen die hem geboden worden en hij met beide handen aanpakt. Hij wel!
Genoeg Nederlanders in mijn omgeving die ik ken, die kansen laten liggen! In vele betere omstandigheden verkeren en enkel maar durven te klagen en O wee, als een vluchteling iets te veel steun krijgt.

Anyway, kan ik nog wel even over doorgaan…

Maar ik had het met deze Syriër over journalisme en het kiezen van woorden, een trotse Syriër overigens. Een trotse houding op het moment hij vertelt over zijn land, zijn geboorteland. “Syrië is zo een mooi land, zulke lieve mooie mensen, en een handje vol landgenoten met daarbij vele externe partijen die dat mooie helemaal kapot maken. Geen moslims, geen IS, IS bestaat bijna niet meer, het zijn nu meerdere andere partijen die er voordeel bij hebben dat die oorlog blijft bestaan…”.

“Waarom?” Vraagt hij zich af. “Waarom, wordt bij de berichtgeving van de aanslag in München in de kop van de titel in kranten meteen ook genoemd dat de dader een Duits Iraniër is, waarbij dit DUITS IRANIËR zelfs in kapitaalletters staat?”

Daarbij vraag ik mij af:
Is het dan nu zo dat het huidige journalisme vooral kijkt naar het entertainment-effect? Wat is het “de grote massa” wil horen? Waar haal ik de meeste kijkers/lezers mee?
Is er niemand van de redactie die kijkt naar hoe kunnen we berichtgeving zo vorm geven dat we de doemdenkers geen kans geven? Dat “we” meewerken aan wereldvrede?!
Ik ben er namelijk van overtuigd dat je elk bericht kunt ombuigen naar welke kant jou het beste past! Zeker als het om titels van stukken gaat. Waar ligt de focus!
En net de mensen waar het mij om gaat die van belang zijn om goede info te geven, om zo in gedachten te veranderen, mensen die enkel koppen, titels lezen en “pow-nieuws” kijken.
Entertainment-journalistiek!
Lol hebben om anderen af te zeiken, mensen willen pakken op hun zwakte ook al bedrijven ze uitermate goeie politiek voor het behoud van wereldvrede.

In het gesprek met die jonge Syriër werd mij één belangrijk aspect duidelijk, in de huidige maatschappij, waarin we vluchtig nieuws tot ons nemen, diepgang er niet meer is, enkel koppen en filmpjes van max 1 minuut, want anders is het te saai. Deze info bepaald waarop mensen straks weer gaan stemmen, dit bepaald dat een “Mohamed…” in Maastricht als student geen kamer kan krijgen, omdat op moment hij zijn naam schrijft, hem letterlijk tot drie keer toe de deur wordt gewezen, zeker als je ook nog eens uit Syrië komt!
De verhuurders niet even een gesprek aangaan en even doorvragen, interesse tonen en er dan achter komen dat dit een echte moslim is! Een man met een hart van goud! Geen vlieg kwaad kan doen, want God is met hem, geeft hem vertrouwen, geeft hem kracht.

Op mijn vraag; Denk je dat het ooit nog goed komt met Syrië? antwoordde hij; God, zal het weten, het is aan God.

Gelijk heeft hij, te bedenken dat God niet een persoon is, maar iets groters dan wij als mens. Een kracht die wel in ons allemaal zit, maar ook in die vlinder, die boom, het water, het goddelijke, wat eigenlijk met geen pen te beschrijven is, waar wij als mens vaak gewoon maar aan voorbij gaan, het mooie dat ons gegeven is: het Leven.

Het is maar hoe je het bekijkt!

Laten we hopen dat het allemaal goed komt, m’n opa zou zeggen: “Es Gott bleef”.

“Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!”

Een dame op leeftijd, de volgende maand is ze jarig en wordt ze negentig! Een mevrouw nog zo fit als een hoentje en geestelijk helemaal bij. Daar teken ik voor. Samen met haar zoon is ze op mijn spreekuur. De zoon is waarschijnlijk al de vijftig gepasseerd, maar nog steeds haar kleine jongen.

Deze mevrouw is ernstig slechthorend, gebruikt beiderzijds hoortoestellen en ondanks deze hulpmiddelen moet ze zich heel goed concentreren om alles goed mee te krijgen, kan wel redelijk met haar slechthorendheid omgaan, maar haar hoofdklacht is die irritante pieptoon midden in haar hoofd, ze wordt er helemaal gek van, vooral het ’s nachts. Tinnitus.

Zoals gewoonlijk begin ik mijn uitleg, peil daarbij hoe de patient de informatie oppakt en ga dan weer verder. Boven verwachting kan ze mij volgen, qua gehoor, maar ook qua begrip. Ze wordt geraakt door wat ik haar te vertellen heb, gaat letterlijk op de punt van haar stoel zitten om alles mee te krijgen. Ik praat langzamer, waardoor ik al als vanzelf duidelijker articuleer. Elk woord kan ze volgen. Haar ogen schitteren bij wat ze nu meekrijgt. Het wordt elke zin voor haar duidelijker waar het probleem vandaan komt, hoe ons complexe auditieve systeem werkt en nog belangrijker, het wordt haar ook duidelijker dat er wel iets aan te doen is. Ongelofelijk hoe snel ze de informatie oppakt.

Ze kijkt naar haar zoon en zegt: “Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!”.

Een mevrouw van 90 jaar, vele jaren al aan het zoeken geweest om iets te doen aan die irritante pieptoon, iets om die vicieuze cirkel waarin ze is terechtgekomen te doorbreken. Zij het nu pas gaat inzien hoe die cirkel te doorbreken is. Dat ze zelfs nu meteen al ziet dat de kracht in haarzelf zit, wij haar daarin gaan en kunnen helpen. Ze het tot in detail al meteen begrijpt. Ze in haar eigen woorden mijn verhaal kort nog eens herhaalt en ze zo blij is, dat ik in haar 90-jarige ogen de sprankeling zie, waarschijnlijk diezelfde traantjes van geluk en blijdschap, die ik ook voel.

Met een brede lach op haar gezicht loopt ze naar buiten en gaat vol vertrouwen de vervolgafspraken plannen. De woorden “Wat ben ik blij dat ik vandaag hier naartoe gekomen ben!” klinken nog na in mijn gedachte.