Artificial Intelligence

In een maand tijd zie ik allerlei nieuwe ontwikkelingen voorbijkomen. Robots die leren om te lopen zelfs een achterwaartse salto kunnen maken, over tafels kunnen springen.

Een machine die nu al zo ver ontwikkeld is dat ze op een mens lijkt, een naam heeft. Erica die geheel zelfstandig, een voor ons als mens “zinnig” antwoord geeft op vragen die haar worden gesteld, alsof ze “echt” met ons praat.

En de eerste robot die officieel staatsburger wordt.

De opkomst van een nieuwe specie, een echt nieuw soort op aarde, artificial intelligence, KUNSTmatige intelligentie.

Gisteren een hit op social media, een video die zelfs het acht uur nieuws haalde, de robot die een achterwaartse salto maakt.

https://nos.nl/l/2203230

Een superieure beheersing van alles. Elk draadje, schroefje, stangetje en motortje zo op elkaar afgestemd dat de hele machine een salto maakt op beide voeten landt en blijft staan. Robocop 3.0 is er niets meer bij.

Wetende hoe ons menselijke evenwichtssysteem een beetje in elkaar zit, ben ik verbaasd om te zien dat dit nu al mogelijk is.

Het evenwichtsorgaan dat in samenwerking met ogen, spieren en brein ons op de been houdt. Hoe vernuftig al dit hele systeem ook werkt, maar een achterwaartse salto zit er bij mij echt niet in. Sterker nog, hoe ouder ik wordt, hoe groter de kans op blijvende evenwichtsproblemen. Genoeg mensen op mijn spreekuur met een ernstige beperking in hun mobiliteit ten gevolge van een evenwichtsorgaan dat niet meer werkt. En de medische wereld is echt nog niet zo ver om het evenwichtsorgaan even in zijn geheel te vervangen. Terwijl die van de robot met een ras tempo steeds beter wordt.

Een nieuw soort is zich aan het ontwikkelen. Afgelopen weken naar aanleiding van de grote jaarlijkse techbeurs in de jaarbeurs in Utrecht, BrightDay die komende weekend plaatsheeft en helemaal uitverkocht is, op RTLZ elke dag een nieuwe aflevering over de opkomst van robots. En in deze afleveringen wordt er naar robots gekeken als zijnde een nieuw soort “levend wezen” hier op aarde. En zo is het ook. Die ontwikkeling gaan we niet tegenhouden. Gedreven door de drang naar nieuwe technieken, streven we er schijnbaar naar om onszelf te klonen en dan ook nog zo dat alles perfect moet zijn. Dat zit van nature al in ons. Cosmetische chirurgie is bij velen een bijna vanzelfsprekendheid bij het ouder worden.

Die ontwikkeling van de opkomst van de intelligente robot gaat razend snel, de evolutie die de mens heeft doorgemaakt heeft miljoenen jaren geduurd, die van de robot straks in één generatie mens. Ik heb zelf nog net meegemaakt dat er geen enkele computer in huis was, een rekenmachine had net haar intrede gedaan toen onze generatie naar de middelbare school ging. De eerste spelcomputers Atari, Commodore 64, Apple Macintosh, het was allemaal nieuw en nog zo onschuldig.

Een leven zonder internet en mobiele telefoon?! Leg dat de kinderen uit die na 1990 geboren zijn. Nu ondenkbaar. Maar toen heel gewoon.

De opkomst van een nieuw soort leven hier op aarde. En die ontwikkeling gaat snel, de eerste robot is al een staatsburger van Saudi-Arabië.

https://youtu.be/S5t6K9iwcdw

Een “intelligente robot” is geboren. Een computer wordt erkend als persoon, als inwoner van een land. Saudi-Arabië moest en zou als eerste zijn. Terwijl een vluchteling in Saudi-Arabië nog niet eens welkom is. Een hoopje van draadjes en staafjes, die samen een semi-perfecte vorm van een mens weergeeft, die schijnbaar dan wel het recht heeft op een paspoort.

De wereld op zijn kop. Een nieuw soort is dus geboren.

Science fiction die geen fiction meer is? De tijd haalt ons in? Gadgets uit de eerste James Bond’s ingeburgerd zijn in ons leven en nieuwe speeltjes uit de jongste Science Fiction film geen verre toekomst meer zijn. Robocop 3.0 staat al bijna voor de deur. Hollywood de spiegel naar de toekomst?

Kunstmatige intelligentie. Laten wij als mens er vooral ook zelf van leren. Algoritmen die bij robots gebruikt worden en net als bij de mens er voor zorgen dat letterlijk en figuurlijk met vallen en opstaan het systeem steeds beter wordt. Vorige week op een congres een boeiende lezing gehoord over Bayesiaanse statistiek. Een strategie die vergelijkbaar is met hoe ons brein werkt. Net door fouten te maken het systeem leert en steeds slimmer wordt.

Als baby leren we dat al. Vallen en weer opstaan. En dat eindeloos lang. Oefenen, oefenen.

En later op school leer je vooral van de fouten die je maakt. Je gaat er toch altijd nog even over nadenken wat je fout hebt gedaan om de volgende keer die fout te voorkomen. Te voorkomen, die gedachte is dus wel fout.

Het is niet fout om fouten te maken.

De drive om geen fouten te maken zou niet mogen zijn om geen fouten. Fouten maken zou net beloond moeten worden, door er bewust van te worden dat je er enkel beter van wordt.

Artificial Intelligence, een kunstzinnige benadering van de toekomst.

De Nederlandse vlag in de tweede kamer

De NEDERLANDSE vlag in de tweede kamer?

https://nos.nl/l/2201038

Gaan we dan toch langzaam Amerika achterna? Dat bij elke politieke briefing straks naast de minister president de nationale vlag wappert? Het grote voorbeeld Amerika, waar in bijna elke oorlogsfilm, actiefilm, zelfs in de meeste romantische film de Amerikaanse vlag even in beeld moet worden gebracht. En vrijwel elk politicus een Amerikaans vlaggetje op zijn borst draagt. America first?

Hoe patriottistisch wil je zijn?

Hoe kortzichtig ook, in een tijd waarin globalisering zich sneller ontwikkelt dan het vormen van een kabinet of het beschrijven van een nieuw regeringsplan.

Met “trots” laten zien dat je in Nederland bent door een vlag op te hangen in het hart van de politiek? Dan verlies je naar mijn mening toch enig gevoel voor realiteit.

De halve wereldbevolking leeft of in armoede of wordt onderdrukt met geweld en dan net door regimes die APETROTS zijn op hun NATIONALE vlag. Willen we die kant op gaan?

Ik dacht in een land te leven waar nationaliteit niets uitmaakt, waar iedereen welkom is. Een land waar een multiculturele samenleving hoog in het vaandel staat!

De NEDERLANDSE vlag in de tweede kamer, waar staat die vlag dan voor?

Is het een symbool van WIJ nu eerst? WIJ Nederlanders, het VOLK dat hier als eerste was. Alsof je nu de vlag plaatst op de plek waar je als eerste bent? Zoals de Amerikaanse vlag op de maan? Zo van “Dit is van mij! Mij! MIJ!” Zoals het vroeger was met landjepik, snel jouw vlag er op?

Anno 2017 hangt de vlag er toch echt even iets anders bij.

“Ich sehe die Welt in Trümmern liegen…” zong Nena al decennia geleden en nog steeds hebben we er schijnbaar niets van geleerd.

Wereldproblemen lossen we echt niet op met de Nederlandse vlag in de tweede kamer, sterker nog, ik ben er van overtuigd dat dit patriottistisch gedoe als een rode vlag werkt op nog meer verdeeldheid in de wereld.

Wij Nederlands…

Wij Nederlanders toch…

Wij na-apers. “Omdat in de meeste andere landen ook de nationale vlag wappert in het parlement”, moeten wij ook.

Trots zou ik zijn als we net een andere koers zouden durven te varen.

Hang dan alle vlaggen op van de nationaliteiten die hier in Nederland een dubbel paspoort mogen hebben. Laat door al die vlaggen zien dat kleur of afkomst er echt niet toe doet.

Hoe moet je een Europa vorm geven of een mondialisering zich positief laten ontwikkelen als enkel en alleen je eigen kleur er toe doet?

Where art meets science

Modern architecture mostly does not take into account the bad acoustics which comes along with it. Flat floors, naked walls, huge open spaces, basic elements like concrete and wood are part of the visual architecture.

From out of architectural perspective this is fabulous, from out of audiological view it is a dissaster, a dissaster in speechperception, especially when there is already a mild to severe hearingloss.

As an medical physicist in audiology and modern artist I have a great idea to solve this problem by contemporary art.

At my clinical work at the tinnitus clinic Adelante, I see a lot of patients who have mild to severe hearing problems. But in general from our twentiest birthday on, our hearing is not getting worse, from then on almost everyone will get in time a high frequency loss. And for those who are often in loud environments like music concerts or clubs and bars even the chance to get a noise induced hearingloss is higher.

So I see a lot of patients with a hearingloss which will bring in a bad speechperception in poor acoustic suroundings. Reflections of sound in modern designed architecture is giving a complete mixture of sounds comming in, only a perfect normal hearing will have a good score in a speech in noise test then. But even then this person will be exhausted at the end of the day, if he had to work in this kind of bad acoustic environments.

So this is where my orther profession is coming in, being an artist. As I paint huge abstract paintings, I had an idea to use these surfaces as an sound absorbing screen in the room. And if only I could bring in a slight profit in the acoustics, experiments would be of great interest to go on with this artproject where art meets science.

Experiments with different materials as a basic element in my paintings have given knowledge of all kind of acoustic parameters. And a couple of paintings show me a change in acoustics allready. But I want to have this in numbers.

From my work in the clinic there are sometimes meetings where I have to give a lecture about our hearing system and the most complex hearing problem, tinnitus. And for two years I had to give a lecture at the University campus in Brugge. There is a Faculty in audiology. And afterwards I had a chat with a couple of stafmembers. And it was there where I saw the main problem of modern architecture today.

This campus was the best example of the worst acoustic parameters in modern designed architecture. So I came up with an idea of collaboration in this artproject where I was thinking of. Measuring all the acoustic parameters and trying to improve speech perception in noise by changing acoustic parameters by modern art.

Art meets Science.

It did take a long time to have a first meeting with the stafmembers and specialists, but finaly I got an aproval to go on with this amazing experiment. An experiment which could bring in new insights in a general problem where I think a lot of people have to deal with every day. A problem which is not that obvious, but with a huge impact in a persons life. Communication problems, concentration problems, feeling exhausted at the end the day and finaly worse burn-out and psychological problems out of all the effort to be taken in if one has to listen in such a poor acoustic environment.

From out of my perspective as a specialist in audiology I see a lot of people suffering with this problem. So even if it is not possible to change these acoustic parameters by artworks, maybe this artproject can bring in the awareness of bad acoustics on speech perception in areas where communication is of great importantance.

I hope to find a way to tell this story to the world.

Cause what makes us a human being is that we can talk with eachother. Having a chat, telling stories are basic elements of our society.

VIVES Hogeschool campus Brugge

Gisteren een zeer succesvolle meeting gehad met een enthousiast team van de Hogeschool VIVES, campus Brugge. Hilde Roeyers (opleidingshoofd Logopedie), Celine Bernaerdt, Ellen Willemarck en Saar Vanaudenaerde (docenten Audiologie), Michel Schellens (docent Akoestiek en sonometrie) en Jean Marc Mullie en Isabel Debeule (coördinatoren van het zorglab).

Als audioloog en als kunstenaar heb ik mijn idee voorgelegd om met kunst de akoestiek in moderne interieurs te verbeteren.

Vanuit de gesprekken met patiënten in mijn eigen spreekuren bij audiologie & communicatie Adelante, merk ik dat er een groot aantal mensen zijn die ten gevolge van een gehoorproblemen, vooral thuis en op het werk problemen ondervinden door een slechte akoestiek.

Met de grote moderne kunstwerken zou het misschien mogelijk kunnen zijn om in plaats van enkel linnen, ook akoestisch absorberend materiaal te gebruiken om daarmee het kunstwerk eveneens functioneel in de ruimte te laten zijn.

Hoe groot het effect hiervan kan zijn, dat zou ik graag willen weten. Om dat in detail uit te zoeken zou een multidisciplinair project aan de Hogeschool VIVES wel eens antwoorden kunnen gaan geven.

Meten is weten.

Los van de akoestische waarden en effecten is het al goed om dit kunstproject te gebruiken om in de maatschappij meer aandacht te verkrijgen voor dit probleem.

Mensen bewust te maken om er eens op te letten hoe vaak het voorkomt dat er een luisteromgeving is waarin spraakverstaan bijzonder moeilijk wordt, enkel door de slechte akoestiek in die omgeving.

Daarbij is waarschijnlijk het aantal mensen welk hier hinder van ondervindt groot, gezien het feit dat vanaf een jaar of twintig het gehoor sowieso slechter wordt. Vooral in de hogere tonen is er bij het ouder worden een grotere kans op een gehoorverlies.

De ouderdomsslechthorendheid, de presbyacusis.

Net dit gehoorverlies geeft problemen met het auditief filteren in een akoestisch slechte omgeving. Enkel een hoortoestel is hier niet de oplossing voor.

Thuis, grote ruimtes waar vaak keuken en woonkamer zijn samengevoegd tot één grote moderne open ruimte. Prachtig en ruimtelijk qua architectuur, vreselijk voor de akoestische eigenschappen van die ruimte. Maar niet enkel thuis, ook op de werkplek. Net daar waar communicatie een grote rol speelt en extra inspanning om alles goed te verstaan een enorm energieverlies is gedurende de dag. Mensen die op termijn uitvallen door chronische vermoeidheid, niet omdat het werk te zwaar is, maar omdat het gehoor en daarmee de spraakverstaanbaarheid een probleem is.

In samenwerking met de Katholieke Hogeschool VIVES Brugge hopen we een oplossing hiervoor te vinden.

Een groot maatschappijlijk probleem waar tot nog toe weinig aandacht voor is.

Meer informatie

Artikel in De Limburger

Artikel in EarLine (pagina 24-25-26)

Artikel in Hoormij magazine

50 jaar getrouwd

Afgelopen weekend waren mijn ouders 50 jaar getrouwd. Vijftig jaar samen, zelfs meer dan 50 jaar samen!

Om dit te vieren met het hele gezin, partners, kinderen, kleinkinderen een weekend naar America. America met een C! 😉

Wat een cadeau, om dit samen te mogen meemaken. Ik ben me eigenlijk al vanaf dat mijn ouders zo rond de 65 zijn, sterker bewust van het feit dat ik zo dankbaar mag zijn om mijn beide ouders nog fit en gezond in dit leven er bij te mogen hebben. Een zo vanzelfsprekendheid, die niet zo vanzelfsprekend is als het voor iedereen zou moeten zijn. Vanaf dat zij ongeveer 65 zijn, is elke keer we samen zijn een groot cadeau. Iets extras.

Genoeg vrienden, kennissen, familieleden, die al op jonge leeftijd een ouder of zelfs beide ouders hebben moeten missen. Het verdriet ik dan zie, de leegte, het gemis. Een van mijn collega’s die bij het overlijden van zijn moeder tegen me zei, dat hij zich nu pas realiseerde eigenlijk wees te zijn. Zonder ouders op deze wereld.

Voor sommige is het zelfs zo dat ouders niet overleden hoeven te zijn om datzelfde gevoel van leegte te ervaren, want naast dat beide ouders van mij nog leven, mag ik nog gelukkiger zijn, dat beide er altijd zijn geweest en nog steeds voor ons klaar staan. Ook dit als een vanzelfsprekendheid, die niet zo vanzelfsprekend hoeft te zijn.

Ongeacht wat wij deden, al was het een tekening van niks, dan nog was het de mooiste tekening van de wereld. Het trotse gevoel dat zij dan hadden dat een van hun kinderen die tekening had gemaakt.

Positieve feedback. Het goede stimuleren. Beloning van dat wat goed gaat. Ik geloof er in.

Dankbaar dus dat dit alles mij gegeven is. En dat gevoel wil ik graag delen, maar hoe?

Hoe kun je iemand die dit cadeau niet gegeven is, toch ook deze ervaring geven?

Een ouder-kind-relatie gaat het zeker niet zijn, maar wel de aandacht voor datgene waar iemand goed in is. Het talent van iemand sterker naar voren halen. Of als iemand een probleem heeft met dat te laten zien wat hij kan, de persoon te bescheiden is en daarmee net die steun mist, die trap onder zijn kont toch nodig heeft om in de spotlights te gaan staan.

Sinds ik die dankbaarheid voel, ben ik mij bewuster dat net de opvoeding, de thuisbasis, hét fundament is van wat er in onze samenleving gebeurt. Hoe we met elkaar omgaan, respect hebben voor elkaar, ongeacht rang, stand, kleur of geloof. Vanuit de paplepel is het mij ingegeven door mijn ouders, om voor iedereen, voor iedereen respect te hebben. Van de collega die alles schoonmaakt, tot de directeur die de boel aanstuurt, iedereen verdient op z’n minst een “goede dag”.

50 jaar getrouwd, een gouden echtpaar, mijn pa en ma. Ik zag hun nu nog samen lopen, hand in hand, toen we met de hele club even een wandeling gingen maken door het park. De liefde die zij elkaar geven, de warmte die deze liefde uitstraalt, is een liefde die groter is dan alle ellende in de wereld samen en dat, dat maakt dat ik mij steeds bewuster ben van het voorbeeld wijzelf geven aan anderen. Dat dit net een lichtpuntje kan zijn in de duisternis van de wereld waarin wij leven.

Daarom wil ik graag anderen helpen, daar waar zij moeite hebben met al dat wat ik zelf heb doorgemaakt en ik steun had van mijn ouders. Bijvoorbeeld de sociale fobie, de angst om te spreken in het openbaar, binnenkort de cursus die ik samen met Frans Kemps ga geven. Het werk bij Adelante, waar ik elke werkdag weer met veel plezier mensen kan helpen inzicht te geven in de kracht die in de persoon zelf zit. Ook dit in de basis door mijn ouders ingegeven. En als ik in de ochtend heel vroeg bijna als eerste het pand betreedt, de interieurverzorgster al vanaf 6 uur bezig is met de schoonmaak, ik even een praatje maak, vraag hoe het met haar gaat en haar een hele fijne dag toewens…een zó vanzelfsprekendheid…voor mij.

Hoe mooi kan het leven zijn, als we er samen iets van maken. Het begint, wat voor een cliché ook, altijd weer opnieuw bij onszelf. Welke liefde dragen wij uit? Welk voorbeeld geven wij?

Liefde voor de mens.

En bij puur toeval, nietsvermoedend, vandaag een foto van mijn ouders op MSN nieuws.

Goede vrienden die mij attent maakte op deze foto op internet. Een nieuwsitem over hoe Google je overal kan volgen. Bijzondere foto, want mijn ouders hebben beide geen idee door wie of waar deze foto is gemaakt! Maar deze foto is zo mooi! Sprekend hoe zij samen zijn.

Foto van ouders op MSN nieuws

RTL late night

Gisteren aandacht voor tinnitus en hyperacusis bij RTL Late Night.

Mevrouw Joan van Baerle bespreekt wat haar er toe bracht een boek te schrijven over haar dochter, Gaby Olthuis, de jonge vrouw die in 2014 euthanasie verkreeg omwille van haar tinnitus en hyperacusis.

Een mooi gesprek aan tafel bij RTL late night, alles komt er voorbij.

Gelukkig óók, dat er nieuwe tinnitusbehandelingen zijn die je leren om met de klachten beter om te gaan en dat er dus genoeg mensen zijn die in de gezondheidszorg een oplossing voor de tinnitusklachten kunnen vinden en goed geholpen worden. Tevens is er aandacht voor preventie, god zij dank, het convenant van de overheid in de muziekindustrie. Daar is wel nog een hele weg te gaan.

Humberto Tan die nu weet hoe hij het woord hyperacusis moet uitspreken en in één zin gevoeligheid voor geluid noemt, fijn.

Wibi Soerjadi aangeeft hoe belangrijk onze oren zijn en we er dus zuinig op moeten zijn. Wibi ook nog zijn eigen ervaring met de sudden deafness beschrijft, de periode van het niet kunnen horen en het moment dat hij weer die ene piano toon kan horen als een van zijn mooiste momenten heeft ervaren.

We staan er te weinig bij stil, hoe groot de impact is als er iets mis gaat met je oren. Pas als het minder wordt gaan mensen er bewuster mee om. Vandaar dat preventie van groot belang is. Echter te veel beschermen en het vermijden van geluiden maakt het oorsysteem net weer gevoeliger, dus te veel is ook niet goed. Een goede balans vinden. Goeie voorlichting op gebied van het gehoor is het halve werk. Vandaar mijn bijdrage op basis en middelbare scholen vanuit het PrevENT project.

Wat een mooi vak, de wetenschap van het horen, de audiologie.

Aflevering RTL late night

Succes vermenigvuldigt zich door het te delen

Even een tijdje weggeweest, weg van social media, maar zeker niet stilgestaan.

Op het gebied van mijn kunstenaarschap en ondernemerschap grote stappen gemaakt. Het advies welk ik ooit heb mogen ontvangen van de gebroeders Marx, Frank en John, van galerie Marx&Marx heb ik mij ter harte genomen.

Drie belangrijke tips die zij mij gaven om succesvol te zijn in de wereld van de kunst:

1. Doorzettingsvermogen, een lange adem hebben. Ondanks tegenslagen toch doorgaan, niet opgeven en blijven geloven in je eigen talent.

2. Kwaliteit leveren, de klant is koning. Werken met de beste materialen, ook al kost dat wat geld. Goeie mensen om je heen verzamelen die ook kwaliteit leveren. Niet enkel om het product waardevoller te maken, maar ook om qua gevoel de intrinsieke waarde van een product te verhogen.

3. Zichtbaar zijn. En net deze laatste heb ik vooral de afgelopen periode eens zeer serieus genomen. Goed gaan nadenken hoe ik met mijn grote kunstwerken zichtbaarder zou kunnen zijn.

Exposities gaan houden? Deelnemen aan kunstbeurzen? Plekken zoeken om mijn kunstwerken aan een groter publiek te laten zien? Al dat ben ik al jaren mee bezig geweest, zichtbaar was ik wel, maar het kostte ook zo veel tijd, moeite en geld. Busje huren om die grote doeken te vervoeren en op de expositieplek te krijgen. Genoeg grote werken maken om überhaupt te kunnen laten zien. Tientallen heb ik er nu gemaakt. Maar de kunst van het ondernemen is ook om een verdienmodel te bedenken. Kosten en baten goed af te wegen. Er zal zeker in het begin van het ondernemen bewust nagedacht moeten worden over geld. Hét middel om vooruit te komen. Zonder geld kan tip 1, 2 en 3 niet gebeuren. Geen kwaliteit zonder er voor te betalen. Voor niks gaat de zon op.

Dus ik moest gaan nadenken over hoe kan ik zichtbaarder worden zonder er nu eerst weer heel veel tijd, moeite en geld in te steken?

Advertenties? Reclame?

Waarom betalen voor een advertentie als ik een goed verhaal te vertellen heb?

En het verhaal om te vertellen, dat is er wel: Twee beroepen die tot nog toe ver van elkaar af stonden vinden elkaar. De kunstenaar en de audioloog.

Afgelopen zomervakantie, komkommertijd, zelf de tijd om een pas op de plaats te maken en ik dacht, laat ik gewoon eens een aantal redacties dit verhaal gaan toesturen en kijken of er interesse is.

Een opzetje gemaakt voor een persbericht, de stoute schoenen aangetrokken, een aantal media uitgezocht waarvan ik dacht, daar zit een publiek waar mijn verhaal bij past en “send”!

Binnen één dag had ik bericht op alle toegezonden berichten, De Limburger, de stichting Hoormij, Earline, ze wilden er allemaal meer van weten. Afspraken gemaakt, interviews gegeven, foto’s gemaakt. Het ging snel.

Nu, de maand waar alles online komt en gepubliceerd wordt. Als een olievlek gaat zich dit langzaam uitkristalliseren. Vragen stromen binnen. Potentiële opdrachtgevers melden zich. Het balletje begint langzaam te rollen. Lang, heel lang duw ik dat balletje al een helling omhoog. Trouwens, niet één balletje, meerdere. Er zijn ook vele balletjes die weer naar beneden zijn gerold. Die balletjes ziet niemand. De vele pogingen om verder te komen. En die dan toch mislukken. Maar is het echt mislukken? Nu achteraf denk ik, die stappen zijn nodig geweest om te groeien. Net als met leren lopen. Net het vallen is om te leren hoe het niet moet. Is het niet zo dat van een proefwerk je net het meeste leert van wat je fout hebt gedaan?

En dat wat goed gaat moet je vieren.

Clichés, maar O zo waar!

Vandaar dat ik dacht, ik schrijf er een blog over. Want succes vermenigvuldigt zich door het te delen.

Delen wil ik dit graag met de mensen die deze successen mogelijk hebben gemaakt:

De journalist van De Limburger, Adri Gorissen. In de week dat ik de mail naar de redactie schreef, hadden wij contact en meteen al een gesprek gepland. Bij mij thuis. Onder genot van een kopje koffie een interview gehad. Oprechte interesse in het probleem van de akoestiek in de huidige moderne architectuur. Herkenbaarheid van waaruit het zo makkelijk was een heel leuk gesprek te hebben.

Loraine Bodewes, de fotografe die bij Adelante de mooie foto’s maakte, al zittend voor mijn kunstwerk. Loraine had oog voor compositie en details. De foto die nu al in de krant, in het tijdschrift, in het jaarverslag, overal is gebruikt. Ook hier weer een oprechte passie voor het vak, het leveren van kwaliteit.

Kwaliteit en oog voor detail had ook Serge Technau. Al lang geleden met hem foto’s gemaakt voor een advertentie in Chapeau magazine. Maar die foto’s mag ik ook gebruiken voor andere doeleinden. Zo nu ook in deze interviews. Uiteraard met bronvermelding.

Hoormij magazine, Isabel Timmers, freelance tekstschrijver. Samen met haar op een zonnige dag een lunchafspraak gehad. Vooraf eerst gaan kijken naar mijn expositie die toevallig liep bij Victor4art in Heerlen. Rob en Mariëtte Wijnands die mij daar de mogelijkheid toe geboden hadden. En om Isabel Timmers mijn werk te laten zien, was dit de ultieme gelegenheid een privé rondleiding te geven in mijn eerste grote solo-expositie. Aansluitend gaan lunchen bij Brasserie Mijn Streek. On top of the roof van het Glaspaleis hartje Heerlen. Als je een keer lux wil lunchen, betaalbaar en op een leuke plek. Dan moet je daar gaan lunchen. De view die je hebt, geeft een gevoel alsof je in centrum Amsterdam zit. Het uitzicht is fantastisch. Wat kan Heerlen dan mooi zijn. En het eten bij Mijn Streek is top!

De zon scheen die dag en het was er rustig. Bij toeval zat er ook een gezelschap te eten, waarvan de vrouw een tinnituspatiente is die bij mijn tinnitusteam lange tijd onder behandeling is geweest. En die heel tevreden was, en mij en het team daarvoor nog bedankte. Hoe mooi kan het zijn.

Anneke Pastoor, adjunct hoofdredacteur/eindredacteur bij Earline, met haar had ik een ontzettend fijn gesprek aan de telefoon. Kort en krachtig. Wat genoeg was om een eerste artikel vorm te geven voor in de Earline van komende maand. De deadline om er hier nog in te komen hebben we gehaald. Zij de tekst, ik de foto’s. 15 minuten denk ik, hebben we nodig gehad. Enthousiast gesprek, met vooruitzicht op meer. Want voor Earline zou het leuk zijn om het hele project van mijn kunst en de akoestische panelen te gaan volgen.

In oktober staat er namelijk een afspraak met docenten en studenten van de hogeschool VIVES Brugge. Met grote waarschijnlijkheid mag ik voor de faculteit audiologie/logopedie een groot kunstwerk gaan maken, waarmee we en een wand met kunst gaan “versieren”, maar nog leuker, een afstudeerproject voor een van de studenten gaan creëren om te meten wat er nu met de akoestiek gebeurd als we deze akoestische Kunst toepassen. Art meets Science.

Wordt vervolgd!

Abonneer je op dit blog als je op de hoogte wilt blijven. Hier neem ik je mee op mijn reis als kunstenaar, audioloog en ondernemer.

Die Kunst der kleine Schritten.

Waarbij het de laatste weken wel hele grote stappen zijn!

Artikel in De Limburger

Artikel in EarLine (pagina 24-25-26)

Artikel in Hoormij magazine

Tijn heeft het voor elkaar.

Op NRC.nl las ik het volgende artikel:

https://www.nrc.nl/nieuws/2017/07/07/lieve-tijn-11735589-a1565950

Een artikel geschreven door Youp van ’t Hek zonder ook maar één keer een vloek. Een Youp van ’t Hek die nu pas door die kleine Tijn is gaan inzien waar het echt om draait in het leven. Een Youp van ’t Hek die zich nu zo tegen het einde van zijn eigen leven afvraagt: Wie is toch die God? 

Waarom moeten we eerst met de neus op feiten worden gedrukt, voordat we inzien wat er echt toe doet in dit leven?!

Hoeveel signalen hebben wij mensen nodig om in te zien dat er een goddelijke kracht bestaat, ook in onszelf? Het is alleen de keuze in onszelf om deze kracht tot uiting te laten komen.

Is het niet een wonder dat Tijn zo veel heeft kunnen betekenen voor anderen?

Hadden wij als mens niet iets kunnen betekenen voor Tijn? 

Een hersenstamtumor is nu nog zo complex dat wij als mens anno 2017 niet weten hoe het op te lossen is. 100 jaar geleden waren het tuberculose, pokken, mazelen, waar mensen op vroege leeftijd aan overleden. Toen in die tijd voelde mensen zich ook machteloos als er een kind, maar zelfs ook een volwassene de mazelen had.

Door wetenschappelijk onderzoek en heel veel onderzoekswerk zijn deze (kinder)ziektes voor ons in de westerse wereld vandaag de dag geen enkele bedreiging meer. Zo’n hersenstamtumor dus nog wel.

Als we ons nu eens met z’n allen gingen richten op wat er echt toe doet in dit leven?! 

Geen muren bouwen of lak hebben aan wetenschap! Geen Trumpiaans denken.

Maar kleur geven aan het leven dat ons gegeven is. Een klein gebaar van steun welk voor een ander groots mag zijn. Er überhaupt voor elkaar kunnen zijn.

Zodat een kind, heel lang gewoon een zorgeloos en blij kind kan zijn.

*********

Maar ook voor een volwassene kunnen wij iets betekenen.

Bij toeval ook de afgelopen week een bericht gekregen van vrienden die ik ken uit San Diego. Geraakt door dit bericht mijn reactie op FB hieronder.

De tekst spreekt voor zich:

When I was in San Diego I met one of the kindliest persons I have ever met in my life! Kerstin Robers.

Tell you why in a minute.

But now her husband, Marc, had a stroke, Marc has to recover, has to get a lot of rehabilitation. And then now one can see the inhuman healthcare system of the USA, there is no money from out of an insurance company to help Marc out. And with this Trump, it is getting worse and worse.

Now Kerstin herself had to start a charity fund to collect money for the healthcare recovery of Marc.

I can tell you, from out of a persective of the Netherlands this is so unreal, we almost can not imagine that this fund is necessary. But if life is not that lucky with you, and one has to deal with some heavy bumps on the road, then life is hard in the United States.

I can not safe the world, I can not change politics, I can not change this stupid mind of these insane rich people in this world who think that they are smart enough to keep all the money to themselves, all that I can not change. But what I can change is the world of people who are close to me, help them out, and even if it is a minor gift from out of my own perspective, even these minor gifts put together will have a giant impact on ones human life.

I hope I can convince you that if we even for now collect only with minor gifts together, then in the end the goal here is set in this funding will be achieved.
More than half of the money neccesary to get a good help to recover Marc is allready there, just about $3000 to go. To donate on gofundme.com is so easy. Even if it is just ONE DOLLAR of all of my friends here, then it is a thousand dollars in total!

So Please, if you want to donate just this ONE DOLLAR here you can find a link. And Please share it. So we can help Kerstin and her husband to make this life become once for all a life worth living.
Thank you!

gf.me/u/bbvnf8

**************************

Kerstin Roberts, she is one of the kindest people I have ever met. She gave to me so much, when I was in the states, not in money, but just what is important to get along in this world, no one ever did this to me in such a way. 

Kerstin was the Art director of the San Diego Art Institute at the time I was in the states. I met her in the museum of the living artist and because her roots are from Germany, we started to have a chat in German and that was just fun. But the end of this story was that she gave me this amazing opportunity to get this Art project in the museum!

Which was amazing! And very succesfull.

Kerstin was such an amazing person to work with. One thing as an example, to see how kind she is.

She had this very old, Classic Volvo car, without airco, in San Diego!

I think in the Netherlands it was not allowed to have this vehicle on the road, but for her this was a very important way to travel around, going to work and being independent on others. Traveling around to hospitals with her husband Marc, who was already having some healthproblems at that time.

But Kerstin intended on it that I got the keys of the Volvo and could travel along in San Diego to get my artstuff for this artproject.

Me, an artist from the Netherlands, me in a strange city, driving the Volvo around.

Kerstin is one of these people who will help you out, even if she is having almost nothing, even then she can give you the best.

So I an not into collecting money for charity, I am more to act for charity and change things to have no money problems at all, I think that in a basic way in healthcare it even should not be of any issue! But for now, and especially in the states, money is an issue to survive. And because I know Kerstin really well, I have given you this story, in the hope that even this ONE DOLLAR, will change Kerstin’s and Marc’s life a little bit in a good direction!
Thank you so much if you even have get it to this last sentence!:) 

A new acoustic experiment in contemporary art

Art meets Science, Audiology meets Art!

A new acoustic experiment in contemporary art.

Dyon Scheijen is a medical physicist in audiology, specialized in tinnitus and hyperacusis, works at the Audiological Center Adelante (the Netherlands).

Started his other career as a professional artist (abstract impressionalism) in 2012. 

Did a summer course in art at the San Diego Art Institute, California in 2013. Since 2014 he is the owner of the Art Gallery, Dyon Scheijen Art.

In 2016 together with aixFOAM Germany Dyon Scheijen developed a new acoustic experiment to use acoustic elements instead of canvasses. In his work in Audiology he sees a lot of patients complaing of serious acoustic problems in modern designed environments. Especially older people moving to big modern appartments, having no curtains nor carpets, only lots of glass and hard materials. Looks very modern, but with dramatic acoustic characteristics for speech perception. So then as an artist using this huge canvasses, Scheijen came up with this amazing idea to use these acoustic elements they use in acoustic chambers. And the results are extraordinairy, in acoustic as well as in Art.

New artworks will folow soon.

https://youtu.be/baLqT0ConDU

http://dyonscheijen.nl/contact.html

An artist is no Artist without an audience. Art need to be shared, only then art is Art.

The first acoustic elements Scheijen painted as a huge diptych:

DS16004 DS16005 200 X 200 cm 78,74″ X 78,74″ Acrylics on acoustic material

Exhibited in public at the Excellent Maastricht 2016

http://www.excellentmaastricht.nl/exposanten/dyon-scheijen-art/

Now this diptych is exhibited in a fancy restaurant to improve the acoustic characteristics. 

https://www.viamichelin.nl/web/Restaurant/Wahlwiller-6286_DA-Infini-422099-41102

© 2016 Dyon Scheijen Art