Nature is Art. Art is Nature.

Today I have painted two large paintings. And as I was painting them it looked to me as if I was looking down from out of space on earth or another planet.

Nature is just Art. And as I look at my Art it is just like Nature.
Today NASA did it! Cassini is now sending pictures from Saturn and its Rings.

https://twitter.com/cassinisaturn/status/857491952601767936

But as I was looking for some information about Saturn, I came up on this video: https://youtu.be/GoW8Tf7hTGA

Now, just watch this video and then imagine that we are the only living creatures in this whole space, in the whole universe!

They think that the chances there are more living creatures are huge, but till now it seems that we are the only one.

Now, just imagine that we are the only one. Here earth is the only place were life like we have is possible!

This thin layer, we call atmosphere, is such a fragile space, we can live.

When we look from out of space, is it so stupid, to see these ego’s trying to build walls and borders. Ego’s like Trump, Putin, Erdogan, and many others of these men, only have faith in weapons and bombs.

Military people programmed to kill. People who are not thinking about this gift we have.

The knowledge, the equipments, everything is there to make this world, to make this universe paradise.

We can travel in space, everything we can dream of is possible. We have all proven that!

Things you never could think of that it would be possible is now possible. Even in one lifetime we can see it happen. What does God show us more to see this?!

God is not a man or an imaginary person looking down on us. God is the power we have. It is a gift. We as a human race we can think ourself. We have the freedom to do what we like. But we have to be aware of this gift to make miracles happen, it is up to us. We have to do it.

So, there we have it. Working together. Different cultures. Giving different opportunities.

International collaboration makes spacetravel possible. Scienstist from all over the world make it possible.

Maybe Art can change the human thinking. There has to be a way to bring peace on earth. And from thereon we can make our dreams come true!

DS17007 150 cm X 180 cm DS17008 140 cm X 180 cm

Acrylics on canvas

© 2017 Dyon Scheijen Art

Het interview dat een verhaal werd.

Het interview dat een verhaal werd.

Het interview dat een verhaal werd, het interview dat zelfs een boek werd, een boek om anderen te inspireren, te motiveren, kracht te geven.

Op advies van een aantal vrienden en kennissen en nu op advies van een journaliste die mij heeft geïnterviewd, eindelijk de stap maar eens genomen om er gewoon mee te beginnen: Opschrijven wat ik mee maak, mee gemaakt heb en misschien zelfs nog ga meemaken.

Maar ik ga dit boek vooral schrijven voor JOU, de lezer. Ik weet vrijwel zeker dat je in dit boek inspiratie gaat vinden, kracht of steun om vooral jouw leven nog meer kleur te geven, letterlijk en figuurlijk. Met deze woorden, het verhaal dat ik schrijf, maar daarnaast in het boek ook van binnen en van buiten gekleurd met een aantal van mijn kunstwerken, foto’s van details die mij zelf in mijn werken zijn opgevallen of details waar anderen mij op attent hebben gemaakt en zij mij hun verhaal hebben verteld. 

Met dit boek hoop ik kleur te geven aan jouw leven. Ondanks tegenslagen of beperkingen die je misschien hebt. Want ieder heeft zo zijn eigen glas, das Glas, das Glas der Lebensakzeptanz. Ooit geleerd in een Duitse tinnituskliniek. Het glas dat een beeld geeft van alles wat we zo in ons leven meemaken, meedragen. Gebeurtenissen die impact hebben op wie we zijn. Zaken die energie kosten. Dingen waar we in onze gedachten mee bezig zijn. En niemand heeft dus een leeg glas, anders leef je niet. Er zijn altijd wel zaken die niet gaan zoals je wilt dat ze gaan. Of zaken waar je tegen op ziet. Energie kosten, zaken die je  het ’s nachts bezig houden.

In mijn werk als klinisch fysicus – audioloog, maar met name mijn werk als tinnitusspecialist, hoor en zie ik heel veel mensen. In het gesprek wat ik dan heb met de patiënt van ongeveer één uur, hebben we het vaak hierover; het leven.

Dan hoor ik verhalen die me raken, dat ik volkomen begrijp waarom iemands glas helemaal is overgelopen en er een soort van vicieuze cirkel is ontstaan. Een neerwaardse spiraal waar mensen dan uit proberen te komen en het maar niet lukt, niet alleen, maar wel met hulp, professionele hulp. 

Ik kan gelukkig vanuit mijn professie in dat eerste gesprek al vaak de mensen het inzicht geven in hoe nu een mogelijke oplossing geboden kan worden. Dat wij vanuit ons tinnitusteam een behandeling kunnen geven en klachten verminderen en de kwaliteit van leven kan verbeteren. Na dit eerste gesprek begrijpen de meeste mensen wel wat de bedoeling is en zien ze weer licht aan het einde van de tunnel. Dat is zo’n mooi moment, elke keer weer opnieuw. Omdat je dan die glimlach ziet, de traan van geluk, de stevige handdruk met een woord van dank, herkenning bij de partner die er vaak naast zit en het al langer heeft gezien, maar het niet onder woorden kon brengen. Nu dan met tekeningen, plaatjes en de goede woorden precies dat duidelijk wordt wat al langer wel bekend was. Dat maakt dat mijn werk zo fijn is. Dankbaar werk.

Niet alleen om deze mensen te helpen, maar van de gesprekken die ik heb met de patiënten leer ook ik heel veel. Het leven, problemen waar we allemaal mee te kampen hebben. De verhalen zijn voor mij vaak zo herkenbaar. Ik ben er van overtuigd dat was ik zelf geen audioloog geweest, dan had ik beslist ook een keer aan de andere kant van die tafel gezeten met mijn tinnitus. Ik kan de tinnitus nu goed hebben, weet precies waar het bij mij door komt en heb zicht op wat er bij tinnitus toe doet.

Ik vertel het de patiënten niet, dat ik zelf tinnitus heb. Want dan zou een logische volgende vraag zijn, hoe ik er dan mee omga en wat ik dan doe. Maar dat maakt tinnitus zo bijzonder, dat het voor ieder individu weer anders is. Daarom is het van belang om ondanks dat we in groepen mensen behandelen er zorg op maat geleverd wordt. Ieder voor zich het programma doorloopt.

En ik dus altijd weer de patiënten eerst ook afzonderlijk zie en hun verhaal hoor.

Ik leer veel van deze verhalen, maar net als ik van deze verhalen leer. Zo hoop ik ook dat jij van mijn verhaal kunt leren. 

Daarom ook wil ik mijn verhaal graag met je delen, omdat ik zeker weet dat als je er open voor staat, dit jouw leven kan veranderen. En dat alles enkel met de woorden die jij nu hier op dit papier gaat lezen.

Hoe mooi is dat. Woorden, tekens hier op dit papier, die jij kunt omzetten in iets dat jou kracht en energie gaat geven, om daarmee jouw leven een stuk makkelijker en aangenamer te maken. Misschien deze woorden jou zelfs kracht geven om sterker te zijn. Ik hoop dat je er voor openstaat, het toe laat, omdat ik het bijna elke dag op mijn werk, maar ook in de gesprekken over mijn kunstwerken ervaar, hoe verhalen van andere mensen, het begrijpen van elkaars situatie, het actief luisteren naar elkaar, hoeveel kracht mij dat kan geven en ik van deze verhalen leer. Ik weet zeker dat als we elkaars verhalen nog meer met elkaar gaan delen, deze wereld een beetje beter wordt. Dus in de hoop, zoals zo velen, dat ik toch deze wereld nog een beetje kan veranderen. Dit boek voor jou!

Dit is de Inleiding van het boek ik in gedachte heb. Een boek dat ik denk ik al in mijn hoofd helemaal geschreven heb, maar het moet nog op papier, de woorden moeten nog kleur krijgen.

Ik zal alles voorbij laten komen, mijn angst om in het openbaar te spreken, mijn reis naar San Diego waar ik drie weken de eerste internationale kunstenaar was die live kunstwerken heeft gemaakt in een groot museum, de foto van mezelf die ik in het museum of science ontdekte, aan de andere kant van de wereld. Ik zal het zeker hebben over mijn werk als tinnitusspecialist. De liefde, het geloof, de wereld.

Een schrijver is geen schrijver zonder een lezer, dus laat me weten als je interesse hebt in zo’n boek, dat zal mij als schrijver enkel stimuleren om nog meer te gaan schrijven.
Ik HOOR graag van je!:)

Fingerspitzengefühl

De acryl en het medium heb ik al. De op maat gemaakte doeken bij Victor Art zijn klaar en worden binnenkort thuis afgeleverd. Aluminium frames, linnen perfect opgespannen, zodat ik de zijkant mee kan schilderen en er geen lijst nodig is.
In mijn hoofd zijn de kleuren al aanwezig en de richting van het medium, de verdikkingen. Dit laatste gaat het reliëf geven. En daarmee ga ik deze keer iets heel bijzonders creëeren.

Een uniek experiment. De eerste doeken in een restaurant die aangeraakt mogen worden! Een dimensie er bij; gevoel. De vingertoppen.

Fingerspitzengefühl, een prachtig Duits woord waarin zo veel betekenis zit.

“Enkel met het hart kan men goed zien. Het essentiële is onzichtbaar voor de ogen.”
Origineel: “On ne voit bien qu’avec le coeur. L’essentiel est invisible pour les yeux.” Le petit prince, Antoine de Saint Exupery.

Vandaar deze keer een kunstproject waarbij meer komt kijken dan enkel het object als kunstvorm om naar te kijken. Kunstwerken die mensen mogen aanraken. Voelen. Beleven. Niet enkel het visueel zintuig prikkelen, maar ook het gevoel.

Het proces daar naar toe ga ik hier op dit blog met jullie delen. En ik zal vragen die mij gesteld worden bespreken.

Zo krijg ik al vaker de vraag: Hoe lang doe je nu over zo’n schilderij?

Mark Rothko, een legendarische kunstenaar van de vorige eeuw, had op deze vraag een geniaal antwoord. Op de vraag van een journaliste hoe lang hij aan een schilderij werkte antwoordde Rothko: “Ik ben nu 57 jaar en ik heb die tijd nodig gehad om dit schilderij te maken.”

Misschien bedoelde Rothko dit als grap, maar in weze zit daar wel een kern van waarheid in.

Want nu ik in gedachte al inspiratie zoek voor deze nieuwe werken, gaan reeds gemaakte kunstwerken en gemaakte ervaringen en gebeurtenissen in mijn leven door mijn hoofd en straks via de roller en het mes op het doek. Rothko had gelijk.

Elk nieuw doek is een resultaat van al dat wat mij tot nu gemaakt heeft.

Dus mijn hele leven tot zelfs nu, dit laatste moment. Want mijn eerste werk is heel anders dan mijn laatste werk, maar wel nog herkenbaar als mijn stijl.

Deze “Murals” gaan groot zijn. De hele muur in het restaurant van boven tot onder bijna geheel dekkend. Waarom schilder ik het liefst zo groot?

Ook Rothko heeft dit weer zo mooi verwoord: “The reason for me painting large canvases is that I want to be intimate and human. To paint a small picture is to place yourself outside your experience, to look upon an experience as a stereopticon view or with a reducing glass. However you paint the larger picture, you are in it. It isn’t something you command.”

Hoe mooi is dat. Jezelf kleiner maken en daarmee deel te worden van het doek. Om er bijna in te kunnen kruipen. Deel te worden van die wereld. Die nieuwe wereld.

Als ik de kunstwerken maak, schilder ik ze liggend, liggend op tafelniveau, het liefst in tweeluik. Dan loop ik er zelfs middenin. Ben bij wijze van spreken “in het doek”. Schilderen vanuit het doek. Dat is een heerlijk gevoel. Geeft mij rust. Ontspanning. Vrijheid. Alsof ik de wereld aan het kleuren ben. Vorm geef. Een verhaal op het doek breng.

Vanuit het niets, een bijna maagdelijk wit doek, met medium en kleur er inhoud aan geven. Kleur, structuur en een verhaal.

“The most interesting painting is one that expresses more of what one thinks than of what one sees.”

Hoe vaak sta ik samen met iemand te kijken naar een van mijn werk en dan hoor ik het verhaal van diegene wat hij/zij ziet in mijn kunstwerk. Het verhaal achter de wolken, achter de structuren. En als dan degene uittekent wat deze ziet, sta ik er zelf verbaasd naar te kijken. “Heb ik dat gemaakt?!”.

Net als de natuur die als vanzelf ontstaat en men verwonderd is wat er uitkomt. Vooral nu in deze tijd. Het nieuwe, in de natuur. Lente.

Het leven. Het nieuwe leven.

Op dit blog later meer over het nieuwe project in toprestaurant Infini. Wil je niets missen, abonneer je op dit blog en je ontvangt automatisch een bericht op moment er een nieuw bericht is.

Masterclass by Rob Wijnands

Vakmanschap is meesterschap.

De nieuwe doeken worden professioneel in elkaar gezet. Ook dat is (een) Kunst!

Rob Wijnands van Victor Art Heerlen geeft mij een masterclass. Rob gebruikt de beste kwaliteit linnen, Claessens linnen Belgium.

“Beste linnen doeken van de wereld”.

Maar ook het aluminium frame is eveneens van het beste materiaal. Rob laat me zien hoe perfect alles in elkaar past en de vorm én de spanning op het doek hoe ook voor langere tijd behouden zal zijn. Zelfs mogelijk om deze doeken in een vochtige ruimte, als een badkamer of keuken te hangen. Andere doeken zullen op termijn krom trekken, deze aluminium frames zeker niet.

Het is een plezier om naar het werk van Rob te kijken. Ambacht is het. Het gemak waarmee hij alles tot in perfectie in elkaar weet te zetten. Alles kan bij hem. Zo heb ik de wens om mijn lijsten 7 cm dik te maken.

Mijn werken zijn meestal zonder lijst. Ik gebruik ook de zijkant als doek. Vandaar dat ik die zijkant altijd dikker wil. In plaats van de standaard 4 cm, wil ik graag 7 cm.

Rob ziet er steeds als een berg tegenop om mijn 7 cm dikke doeken te maken. Zeker die van 2 meter bij soms wel 1 meter 50 of groter. Bij die 7 cm moet hij zo veel kracht zetten, dat na enkel twee doeken in elkaar zetten zijn handen helemaal stuk zijn.

Vandaag samen uitgezocht om dat proces te vergemakkelijken. De rand van het extra hout aan de zijkant om die 7 cm te halen is te scherp en doordat het linnen vrij stroef is van structuur, schuurt het linnen met zeer grote weerstand over dat hout. Rob weet dit nu op te lossen door die rand iets te schuren en rond te maken.

Het gaat nu veel gemakkelijker.

Samen zetten we drie grote doeken in elkaar. Binnenkort worden ze thuis geleverd.

Zin in. Twee doeken voor het nieuwe kunstproject bij restaurant Infini Wahlwiller. En het andere doek. 80 cm breed, 2 meter hoog én 7 cm dik, is een van mijn werken voor mijn eerste solo-expositie komende zomerperiode.

Op dit blog later meer hierover. Wil je die info niet missen abonneer je op dit blog en je ontvangt automatisch een bericht op moment er nieuwe info is.

www.claessenscanvas.com/nl

www.victor.nl Victor Art Heerlen
Masterrclass by Rob Wijnands:​​#infini #dyonscheijenart #art #doeken

Flikken Maastricht

Vrijdagavond. Nietsvermoedend weer eens een aflevering van Flikken Maastricht aan het kijken. Aflevering 9, Zuur.

Een leuke serie waarin “ons” Limburg, met name dan Maastricht, mooi in beeld wordt gebracht.

De verhaallijn is meestal ook wel goed gekozen.

Even verstand op nul en gewoon kijken, genieten van de mooie opnames en het spannende verhaal.

Maar deze keer ben ik na het kijken van de aflevering in shock. “Echt, is dit wat ze laten zien?! Nu in deze tijd?!”.

Er zijn altijd twee verhaallijnen. In deze aflevering is een van de verhaallijnen dat de vriendin van Romeo het vierde lid blijkt te zijn van de terroristische groep die een aanslag heeft willen plegen.
De manier waarop deze vriendin wordt neergezet is zo gebaseerd op alle negatieve vooroordelen die er ook maar zijn over Islam en moslima, dat het net lijkt of dit een propaganda filmpje van Wilders is.

Nu weet ik ook wel dat er genoeg films zijn waarin ook andere bevolkingsgroepen of strijders vanuit vooroordelen worden neergezet, Duitsers in oorlogsfilms, Engelsen en Hollanders in films over de slavernij. Maar nu net in deze tijd, een script schrijven waarin een jonge dame, waarvan ik zeker weet dat zij geen terrorist zou zijn, maar de regisseurs haar “kleden” met een bomgordel en ze helemaal door draait “door het geloof”. Alle vooroordelen langskomen, zelfs een strijdfilmpje met zwart hoofddoek en wapen in haar hand, wordt op een laptop gevonden. En de geplande aanslag op het hoofdkantoor van de politie, wordt uiteraard door Floris Wolfs (Victor Renier) persoonlijk verijdeld. De “Jihad-strijdster” wordt in het hoofd doodgeschoten. Een lange strijd met woorden vooraf, waarin Romeo en zijn vriendin elkaar nog proberen te vinden. Zij vanuit het geloof wordt neergezet als een strijder.
De moslima schreeuwt zelfs Allahu Akbar…

Hoeveel vooroordelen wil je voeden in net deze tijd?!

2017! Dat er überhaupt gedacht wordt om vanuit “entertainment” zo een negatief beeld opnieuw neer te zetten.
Het is 5 voor 12 betreffende een mentale verandering bij de mensheid. De grote massa heeft een zo sterk negatief beeld van de Islam.

Het woord moslim alleen al, roept bij een grote groep, een negatieve associatie op. Het lijkt er zelfs op dat alles wat ook maar iets in de richting van Islam wijst al verdacht maakt.

Het gaat mij niet in deze om dit geloof te verkondigen of te verdedigen, maar de parallel die ik zie met het creëeren van een zeer sterk negatief beeld behorende bij één bevolkingsgroep. En dan vind ik dit toch vergelijkbaar met wat er met de Joden gebeurde in de jaren 30. Met alle politieke gevolgen die daarbij horen.

“Iemand moet toch de schuld krijgen van alle ellende in de wereld. De crisis en werkloosheid.”

Het dragen van een hoofddoek, gewoon een normale modieuze hoofddoek, maakt in deze aflevering al verdacht. Ik durf te beweren dat voor de meesten ook gewoon op straat, een hoofddoek iemand al verdacht maakt. Laat staan dat je iemand vanuit de Islam zou zien bidden.

Flikken Maastricht, een “onschuldige” serie over een politiekantoor in Maastricht. Waarschijnlijk gesponsord of geregisseerd door mensen die politiek sterk gekleurd zijn, bedenk ik me nu.

Ik zit zelfs te twijfelen of ik een klacht bij de toetsingscommissies voor de media moet neerleggen, dat deze aflevering zelfs aanzet tot discriminatie en rassenhaat.

Zeker omdat dit script geschreven is in de tijd dat we nog midden in de periode zitten waarin dit probleem; het verkeerd neerzetten en een compleet negatief beeld geven over de Islam, de basis vormt voor de politieke keuzes van miljoenen mensen.

Elke bijdrage in deze negatieve gedachten, die vanuit een weldenkend menselijk perspectief niet passend is in deze tijd en een geheel verkeerd beeld neerzet, daarmee een risico vormt om net nog meer dit negatieve gedachtengoed te versterken, zou niet mogen in net deze tijd.

Hoe onschuldig het ook mag lijken, maar ik weet zeker dat wat ik nu gezien heb, er minstens tien mensen zijn die zeggen; “Zie je nou wel, die Islam is ook slecht voor ons”.

What if we could timetravel?

What if we don’t see that in our world there is still a huge war going on? What if we close our eyes for all those refugees all over the world?

What if we do not see that history is still going on, and that history repeats itself?

In a 2000 years from now we ourselves are history, in 100 years we all are, and in about 50 years most of my own generation is already history…

Just have a look from out of these time scales, Back to the future part IV, doc. Brown is driving by and takes you with him into a timetravel.

2000 years ago 16 years after the start of the Christian timeline.
Just imagine…but how many people at that time would have heard about Jesus Christ?
How many people do have heard about the Bible, the way of thinking about life, the way of a belief, a religion?

But fightings between people, cruel laws and punishments of people already were going on at that time too! Without any religion, Christianity or Islam, it was just because they where people. Just from out of their thrill to do so. There always have been “The good, the bad and the ugly”.
There have always been men who wants to have the power and try to create a kind of power to have these levels of societies, so we as a human, we create the poor and the rich.

What if the good people who saw this happening and trying to help the poor to get stronger, to use all their power to get it right? Equal for all.

What if they try to tell all the people the stories they saw happening, that they want to focus on the good things, not on the bad, but in many ways try to confince the ones who can not see it happening that it is so wrong?

We are still in the year 16…

What if you where timetraveling in this year and trying to let these people know, what all is possible?
Trying to tell them about all the things we now know.

I am now trying to think about all these things, but it is so overwhelming. I mean where do you have to start?

Try to explain them that we can fly, with about 524 people at once (Boeing 747), 524 people! Flying! From one part of the world to the other.

But they first have to know that the world is not flat, it is a globe! That you can travel around that globe.
And that we even can have a look on this globe from out of space, because we have satelites around it, a space lab ISS. And that spot there at the sky in the night is the moon, men have walked on it!

Do they believe your story?!
That is already something to explain to them, I think people from the year 16 would think you must be crazy!

By the way, there are still people nowadays who don’t believe that men were on the moon. And that is all was studio work and a TV setup.

22 june 1633, Galileo Galilei is in court, he is then about 70 years old, and from out of the catholic church, the “rulers” of that time, this old man has to bend on his knees and say out loud that the earth is the middle of everything. Galilei has to withdraw his theory about the heliocenter. Galilei is even a respectabel professor at that time, he has developed a lot of scientific works on esoecially astro physics, several scientific provements that the world is circling around the sun, and not as the church is telling that the earth has to be the middle of everything.
Only in the year 1992 the catholic church officially brought in an excuse that “they” where wrong. 1992!
In this you can see how strong our human thinking is the moment we stick to a certain idea or ideology and not open minded to look from another perspective.

But we are still in the year 16…so traveling the world by an airplane is not possible to explain to these people, something else then…use soap to wash your hands, lets talk about bacteria and viruses.
Ignaz Semmelweis discovered that the illness and infections in clinics could be drastically cut by the use of hand disinfection. This is the year 1847.
Some doctors were offended at the suggestion that they should wash their hands and Semmelweis could offer no acceptable scientific explanation at that time.
Semmelweis’s practice earned widespread acceptance only years after his death, when Louis Pateur confirmed the excistance of germs.
Do you know that only from the 1980’s on it is promoted to wash your hands and it is a common thing to do! 1980! Long after Semmelweis is death!

Again by keeping the old fashioned way of thinking it is such a problem to get people along to develop.

So imagine…traveling time, 2000 years in the future. Looking back to this time now.
Cancer will be only a desease then, maybe we don’t have to die anymore. One can choose to die, or have eternal “life”. Your brain activity, thinking, experiencing, can be put into a computer, so you still can experience “life”.
But the moment you have had your life, and it is okay to go, you can have your choice to go. And rest in peace.
I think the moment you have done what you have to do on this planet, one will have the wish to go. Sometimes I see older people, who had a really good life, they have their children raised up fine, they have had their job and a nice family, that these people are fine with the idea to let it all go, to pass on to the next level.

4016 it is and one can look back to this time. What stories will then be told?
Who will then be the hero’s they still talk about? What names have written history?
Which days will be remembered?

Is it not that we want to remember? We humans want to learn, to pass on knowledge. Explore the new horizons. Go beyond borders. Elon Musk (Tesla Motors, Paypal and SpaceX), he will definitly be remembered as the one who has made spacetraveling possible. In 2024 he wants to start with interplanetair transport of human beings. In 2040 there is this plan to have a population of 80000 people on planet Mars.
SpaceX is now already the commercial company who transports the astronauts to the Space-lab ISS.

Elon Musk is a visionair, he is focussing on the real problems which will be a treath to life on earth. A big impact of a giant astroid, can make life on earth in one smash impossible. A virus or a chemical wapon developed by ourselves can destroy life here on earth. An extreme change in themperature by global warming. And many more threaths, more then the dinosaurs had, can kill us all, the end of human race.

That is why people who can see all this, started to explain this to others, show them where the focus has to be on. What is important in life, what is your goal in life. What makes it worth to pass on to our children?
But how can you convince the other one?

Telling stories! Sharing experiences one had. Experiences where things which are important in life are to be learned from.
But also the experiences where one has the feeling a miracle has happen. Things which go beyond our imagination. Happenings where most of the people just would pass by, not noticing the beauty of it. Or just will take it for granted, as if it is so common.
The ones who can see all this, the experiences to learn from and the miracles that happen, they want to share it, they want to share the happiness, the joy and the peace it can bring. So people started to share these stories. Stories passing to others, so other people could learn from it and see and experience it themselves.
These stories were written down the moment we learned to write. And there we have it, the Bible, the Koran, all these literatures where born. Written by people, who have the vision of how life can and should be. Trying to make this world a better place.

But still there are too some people who try to get this power, who are so blind and try to keep “what is theirs”.
Even if other people are dying or having the bad luck to be born at the wrong place at the wrong time, there are so many who then only see the loss of money, property, jobs, we can go on and on, from their own. These people can not see the bigger picture here. And especially the people who are in charge, the vision of these people is of huge importance how history will change.
Look at the impact the pope had to the research projects of Galileo Galilei. Only after Galilei’s death in the year 1992 the pope changed this view of the theory of the heliocenter and accepted it as proven.
Look at the handcleaning, what is now so common even in our daily life. Not so long ago even doctors where against it. And here too, Semmelweis got his acknowledge only first after he had died, at the age of 47.
When we look at our history we can learn from it as hell.
“History repeats itself” they say, but if we are smart enough we can learn from it and change. YES WE CAN!

So if we look at history we see that mostly the problem is at the time we want to keep things as things go on. Even if it is so clear that we have to change, people will take a lot of time to change. People want to keep their past. Not losing their property and life.
We have to focus on how can we survive all the threaths coming towards us.
We have to work together on this planet. Make miracles happen and go beyond borders, not building them!
And if you look closer, you will see that we ourselves can make this whole world, this universe, paradise!

If only we could timetravel!

De kracht zit in de Mens zelf.

De kracht zit in de Mens zelf.

Sinds 2002 ben ik als klinisch fysicus-audioloog werkzaam bij Adelante communicatie & audiologie, daarbij zie ik veel patiënten en in de gesprekken die ik vanuit dit werk heb, zie ik dat de mens in het algemeen, gewoon vanuit de basis, GOED is!

Ik geloof in het goede van de mens en in de kracht van de mens zelf.

Ik zal proberen uit te leggen waarom.

Afgelopen jaren heb ik mij samen met een heel team aan enthousiaste collega’s gespecialiseerd in de behandeling van tinnitus, ook wel oorsuizen genoemd. Een zeer complex probleem waarvoor we vanuit ons audiologisch centrum een gespecialiseerde interdisciplinaire aanpak hebben ontwikkeld. Een aanpak die zeer uniek en effectief is. Wetenschappelijk getoetst. Wereldwijd bekend. Maar daar gaat het hier nu niet over.

Ik wil het hebben over iets heel anders dat ik uit dit fantastische werk haal.

Als audioloog heb ik in het begin van dit uitgebreide programma een gesprek van 1 uur met de cliënt. Een gesprek waarin ik uitleg geef over het gehoor, over hoe ons oor werkt, hoe ons auditief systeem werkt, het neurale netwerk, de hersenen, wat wij als mens sowieso met geluiden doen. Van de oorschelp tot aan de auditieve cortex. Dit alles moet ik zo uitleggen dat de cliënt het begrijpt. Als het moet in Jip&Janneke taal.
Dat kost tijd en inlevingsvermogen.
In dit interactief gesprek is het ook van belang om vanuit de optiek van de cliënt te werken, vanuit de wereld van de mens welke voor me zit, om al die informatie in de uitleg mee te nemen, zeg maar het leven waar de cliënt in verkeert te gebruiken in de uitleg. Het is niet enkel een verhaal dat ik vertel, het is een verhaal dat afhankelijk is van ervaringen, werkzaamheden, studies, relaties, stress, spanningen, waar cliënt allemaal mee te maken heeft. Dus ik verneem veel van de cliënt en die informatie is weer nodig om in het gesprek mee te nemen.

Vandaar dat ik de “mooiste” verhalen hoor van en over het leven. Dat ik de kracht in mensen zie, ondanks alles wat ze hebben meegemaakt. Levenswijsheden ontdek in die gesprekken.

Mensen zoals jij en ik, die het veel slechter hebben getroffen dan wie ook, maar ondanks vele tegenslagen kracht vinden om door te gaan en er weer bovenop komen.
Ik af en toe echt geraakt wordt met wat ik hoor en zie. Ik mijn tranen moet inhouden, me sterk moet houden bij het verhaal dat ik hoor. Niet enkel uit verdriet, maar gelukkig zelfs vaak genoeg ook uit vreugde, vreugde om te zien dat wij, met ons hele team, de mensen met deze ernstige klachten, mensen die echt in de ellende zitten, mensen die aan het einde van hun latijn zijn, dat we deze mensen kunnen helpen. Om vanuit hun eigen krachten er weer bovenop te komen.

Verwonderd zijn de mensen van wat ze van ons mogen en kunnen verwachten. En waar de meeste mensen echt door geraakt worden is enkel maar één ding;
Dat wij de tijd nemen om te luisteren, actief te luisteren! Laten zien dat je elkaar begrijpt en met het gezegde ook daadwerkelijk iets doet. Gehoord worden!

Ik zie zo veel mensen waar ik zulke mooie gesprekken mee heb. Die gesprekken zou ik dolgraag willen delen. Uiteraard met respect naar privacy van de patiënt is het voldoende om enkel de rode lijnen aan te geven. De essentiële informatie waar het in dit verhaal om gaat; de goedheid in de mens.
Het vertrouwen in de mensheid!

Omdat het voor mij, maar ik denk ook voor vele anderen, een inspiratie kan zijn voor een manier van leven. Net nu in deze tijd waarin we leven. Wat is nu echt belangrijk in dit leven?

Inspiratie kan zijn om kleur te geven aan jouw eigen leven, voor mij persoonlijk is “kleur geven” uiteraard letterlijk en figuurlijk! Om vanuit de gesprekken die ik heb ook mijn eigen leven hiermee vorm te geven, maar ook kleur, vorm, lijnen die ik in mijn kunstwerken gebruik komen uit mijn eigen gevoel dat ik hoe ook over houd aan deze gesprekken. In een abstracte manier, maar wel intens en met veel respect voor de mens achter het verhaal, respect voor het leven.

Een aantal kunstwerken van mij hangen ook in ons audiologisch centrum. Een collega psycholoog stond er een keer samen met mij naar te kijken, zij vroeg mij wat die strepen in de doeken betekenen, want zij zag daar “pijn” in, net alsof het scheuren zijn in het doek, alsof ze stuk zijn, gewond zijn. Hoe mooi is dat, de doeken zien als iets levends.
Ik heb ze zelf niet met die intentie gemaakt, de strepen, maar het is wel een signatuur van mij. Ik leg er zelfs vaak een gouden rand overheen. Misschien is dat wat in het leven ook gebeurt, de pijn, de ervaringen die iedereen meedraagt in zijn of haar leven. Voor degene die goed kijkt, zichtbaar zijn, maar hij die met één vlugge blik kijkt, het amper ziet.

Het groter geheel geeft kleur, is prachtig, is een mooi mens. Maar degene die echt kijkt ziet diepgang, komt erachter wat er nog meer is, waarom iemand is zoals die is.

Vandaar dat ik met degene die echt wil kijken en die diepgang in het leven wil zien, de verhalen wil delen. Die kracht die in ons allen zit wil tonen, door af en toe goed te kijken.

“Vaarwel, zei de vos. Kijk, dit is mijn geheim, het is heel eenvoudig: Alleen met het hart krijg je kijk op iemand. Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar.
Het wezenlijke is voor de ogen onzichtbaar, herhaalde de kleine prins, om het goed te onthouden.
De mensen hebben dit vergeten, zei de vos. Maar jij moet het niet vergeten. Jij blijft altijd verantwoordelijk voor wat je tam hebt gemaakt.”

Een fragment uit De kleine prins, een prachtig kinderboek, een boek dat eigenlijk verplichte literatuur zou moeten zijn voor ook elke volwassenen, voor een zondagmiddag te lezen zo dun is het, maar met zo veel wijsheden.

Wordt vervolgd.

Een aantal verhalen zijn al terug te vinden in de rubriek De kracht zit in de mens zelf.

Het geheim.

Hoofdstuk drie: Het geheim.

Daar gingen ze dan, beer en prinses, op weg naar de mergelstad. Een mooie zonnige herfstdag, terwijl het al begin winter was, maar het was nog net die overgang naar de echte koude winterdagen, hoe fijn om dan een dagje KERSTSTAD te gaan beleven.

Ze hadden van de hotelier het advies gekregen om te voet vanuit het hotel, langs de Geul, richting mergelstad te lopen, “Gewoon de bosrand volgen”, had de hotelier gezegd.
Een mooie wandelroute, zeker nu met de zon. Ondanks de regen toch goed begaanbaar.

Zo lopende wilde prinses alles van beer weten, waar hij vandaan kwam, waar hij geweest was, wat zijn meest indrukwekkende reis was geweest, waar hij nog naar toe wilde gaan, zo veel vragen had ze.

Nog nooit had iemand zo oprecht aandacht gehad voor de beer, hij was altijd zeer bescheiden, ondanks dat hij zo groot was bijna niet aanwezig. Beer viel ook nooit op, mensen liepen langs en zagen hem niet staan. Een doodgewone beer dus, waar de meeste mensen gewoon aan voorbij zouden lopen. Maar de prinses had zijn echte ik gezien, een schat van een mens, een kerel als een boom, een beer met een hart van goud. Blij maakte hij haar van binnen. En vanuit binnen straalde ze dat naar buiten. De hele tijd een glimlach op haar gezicht, zo blij was ze. Leven wilde ze, ervaren, zien, genieten van het leven, beleven.

Beer op zijn beurt had dit nog nooit zo beleefd, ook hij had dat intense gevoel van blijdschap vanuit diep binnen in zijn hart. Ongeloof was er bij hem dat hij daar zo naast haar liep, naast deze mooie prinses. Opnieuw alsof hij droomde, zo mooi vond hij haar. Niet enkel van buiten, maar ook hoe ze was. Haar glimlach, die hij dus eigenlijk voedde, maar niet doorhad dat haar lach een reactie op hem was, daar zou hij nog wel achterkomen. Haar interesse in hem als persoon, voor het eerst in zijn leven sprak hij over zijn belevingen, zijn reizen, zijn leven, waardoor hij nu pas ook zag hoe mooi het leven is, nu pas was het alsof hij voor het eerst zichzelf zag, door haar de verhalen te vertellen, keek hij in een grote spiegel naar zichzelf en zag nu pas wat hij al jaren had. Dat maakte hem intens gelukkig. Beer zag gelukkig meteen dat het de prinses was die er voor zorgde dat hij nog gelukkiger werd door enkel haar aanwezigheid. Haar interesse in hem, in zijn leven, maakte dat hij zichzelf nog meer ging waarderen en vanuit haar ogen kon zien hoe mooi ook hijzelf was. Dit alles wekte zijn interesse in haar, in de kleine prinses. Elke gelegenheid die beer had om over haar leven, haar reizen, ervaringen, haar keuzes in het leven door te vragen, gebruikte beer om meer te weten te komen over wie zij was.

De wandeling had bijna twee uur geduurd, maar de tijd was voorbij gevlogen, prinses was zich hier ook van bewust, ze zei het ook aan beer dat de tijd zo’n bijzonder iets was. “Ken je dat geheim van de tijd?” had ze beer gevraagd. “Hoe bedoel je?”, beer begreep niet zo goed wat ze er mee bedoelde.

“Er is een groot geheim dat er bestaat, een geheim dat eigenlijk geen geheim is, want iedereen beleeft het, elke dag weer. Ieder mens kent het wel, maar denkt er helemaal niet over na. Bij de meeste mensen gaat dit geheim dan ook gewoon aan voorbij. Deze mensen hebben er geen enkel oog voor en zien het niet.

Dat geheim is de tijd.
We kennen het allemaal!
Dat de ene vijf minuten, uren kan duren en van de andere kant enkele uren, slechts vijf minuten kunnen duren. Er zijn mensen die dit geheim hebben ontdekt en proberen op allerlei manieren de tijd te vangen, te meten, te stoppen zelfs. Klokken, horloges, op je telefoon een agenda, een planning, het blijft ondanks dit alles ongrijpbaar. Het is en blijft afhankelijk van wat we in die tijd, op dat moment, beleven. En dat is net het geheim, dat de tijd in het hart woont, want tijd is afhankelijk van het leven, afhankelijk van hét béleven.”

De beer was diep onder de indruk. Hij had het zelf nog nooit zo gezien, ook hij was tot dan er gewoon aan voorbij gegaan. De Tijd.
Prinses vertelde hem over het boek dat ze gelezen had en ze dit geheim had ontdekt. De titel van het boek kon ze zich nog goed herinneren: “Momo, oder, die seltsame Geschichte von den Zeit-dieben und von dem Kind, das den Menschen die gestohlene Zeit zurückbrachte” van Michael Ende.
Dat citaat over de tijd in dat boek kon ze elk woord van herinneren. In de originele taal was de woordkeuze nog passender, de woorden in het Duits maakte het nog sterker:
“Es gibt ein großes und doch ganz alltägliches Geheimnis. Alle Menschen haben daran teil, jeder kennt es, aber die wenigsten denken je darüber nach. Die meisten Leute nehmen es einfach so hin und wundern sich kein bisschen darüber. Dieses Geheimnis ist die Zeit. Es gibt Kalender und Uhren, um sie zu messen, aber das will wenig besagen, denn jeder weiß, dass einem eine einzige Stunde wie eine Ewigkeit vorkommen kann, mitunter kann sie aber auch wie ein Augenblick vergehen, je nachdem, was man in dieser Stunde erlebt. Denn Zeit ist Leben. Und das Leben wohnt im Herzen.”

Hoe mooi was dat. Tijd.

En zo kwamen ze aan in de mergelstad. Vanuit het bos, de wandeling langs de Geul, vanuit die mooie natuur, stonden ze daar nu midden in de stad. Het was nog vroeg, maar ondanks dat al gigantisch druk. Met bussen kwamen mensen al in de vroege ochtend naar deze stad toe. Een groot succes was het, die kerstmarkten in de mergelgrotten. Lange rijen van mensen stonden er al te wachten, al meer dan 1 uur. Voor sommige die enkel maar wat voor zich uit zaten te kijken en zich verveelden, voor deze mensen duurde dat uur al een halve dag, voor andere die gezellig stonden te kletsen, genoten van de zon in het gezicht of genoten van het kijken naar andere mensen, deze mensen waren helemaal niet bezig met wachten, nee, ook die tijd konden zij gebruiken om te leven, te beleven. Beer merkte nu pas de essentie van het geheim, het geheim dat er tot dan altijd was geweest, maar hij nog nooit zo duidelijk had gezien.
Dankzij haar, hij keek naar haar en zag nog steeds de glimlach op haar gezicht. De twinkeling in haar ogen. Ze straalde gewoon. Hij zag haar liefde voor het leven, het kunnen beleven. Hij wist nu vrijwel zeker, dit zou een hele mooie dag gaan worden, een dag die misschien net daarom zo snel voorbij zou gaan, maar net door zich daar weer bewust van te zijn, nam hij nu pas elk moment heel bewust waar, hij ging net daardoor op elk detail letten en het bewust opnemen met al zijn zintuigen. Hij kwam in het hier en nu terecht, waardoor het zelfs leek alsof de tijd stil bleef staan, een soort van slowmotion, waarin zo veel prikkels tegelijk binnen kwamen, dat hij nu pas ook de geur van de lekker koffie rook, maar ook de geur van verse wafels, het geroezemoes van mensen kletsend in de rij, de lampjes die ondanks de zon, toch zichtbaar waren, de zon op zijn gezicht, de warmte, het lichte briesje van een wind, haar blik nu op hem, alsof ze daar nu eeuwig zo stonden, ze keken elkaar aan, nietszeggend, maar begrepen elkaar volkomen, voor het eerst nu, voelde ze het beide, daar nu in die menigte, tegenover elkaar, al uren liepen ze te kletsen, maar nu daar nietszeggend en in die intense drukte, kijkend in elkaars ogen, vergeten even de wereld om hun heen, verzonken in het moment, daar, nu, heerlijk, beer had dit lang niet meer gevoeld, dit warme gevoel in zijn hart, die blijheid, die verliefdheid. Ook de kleine prinses zag nu zelf pas wat ze tot dan bijna aan haar voorbij had laten gaan, een liefde voor iemand die tot voor kort voor haar steeds niet zichtbaar was geweest. Een grote beer, zo bescheiden, zo verlegen, zo stil, hoe kon hij haar ook ooit zijn opgevallen? Maar nu bij stom toeval hadden ze elkaar ontmoet. Ze had haar hart gevolgd en gewoon dat gedaan wat goed voelde. En nu daar zo samen, met z’n twee. Die kriebels in haar buik toen ze in zijn ogen keek. Zonder iets te zeggen, helemaal in het moment, als vanzelf, stonden ze nu tegen elkaar aan, kijkend in elkaars ogen, beide handen hadden elkaar al gevonden, die lichte aanraking had dat gevoel gegeven dat het goed was, dat zonder woorden het duidelijk was, wat beide voelde, de vingers die gezocht hadden, gestreeld, het vastpakken in elkaars handen, dat was al genoeg om te weten dat het fijn was, fijn om bij elkaar te zijn.
Het leek nu alsof ze daar helemaal alleen stonden, zij met z’n twee, tegen elkaar, beide handen in elkaar. Vandaar dat beer nu gewoon dat deed wat zijn hart hem vroeg. Kus haar!
Net voordat hij haar lippen raakte, keek hij in die mooie donkere ogen, haar glimlach, haar lippen, zijn ogen gingen dicht en nu voelde hij de zachte lippen van haar op de zijne, de zoet zachte smaak van de lipbalsem die ze net nog kort van te voren had opgedaan, warm, zacht, zoet. Zijn handen waren ondertussen op haar rug en hij omhelsde haar enig en drukte haar dichter tegen zich aan. Hij wilde haar nu voelen. Dit moment wilde hij pakken met beide armen. Nooit meer loslaten. For ever and ever vasthouden.

Zij had precies hetzelfde gevoeld, de lichte aanraking van zijn warme zachte handen, ondanks de kou, waren zijn handen heerlijk warm, zijn vingers hadden haar vingers verwarmd. In zijn ogen had ze de blijdschap gezien van de verhalen die ze hem had verteld. De liefde die hij voor haar voelde. De kriebels maakte het compleet. Vanzelfsprekend dat ze zich dan ook volledig kon geven op het moment zijn lippen de hare raakte. Het was zo heerlijk om in zijn armen te verzinken. In zijn innige omhelzing helemaal te verdwijnen en de wereld om haar heen volledig te vergeten.

Mensen begonnen spontaan te klappen. De mollige beer en de kleine prinses waren niet geheel onzichtbaar gebleven voor al die mensen om hen heen. Sommige hadden het koppel al zien aan komen lopen, hadden zich het tafereel aangekeken en waren min of meer meegesleurd in het sprookje dat zich voor hun ogen had afgespeeld. Vandaar ook dat de meesten zo om beer en prinses heen precies hadden gezien wat daar was gebeurt. Zo mooi ook om het te zien gebeuren. En de hoop ook dat die kus er uiteindelijk zou moeten komen. En ja, het moment dat die dan komt, kon het niet anders dan te laten blijken dat het klopte, dat het fijn was om te zien, vandaar het applaus. De lach op ieders gezicht. Fijn om er even deel van te zijn. Van dat moment, daar in het zonnetje, wachtend in de rij. Voor degene die dit alles had meegemaakt, begon de dag nu echt, het wachten op, was voorbij.

Het be-leven kon beginnen.

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar

Gisteren de TEFAF bezocht. Behalve dat ik weer enorm werd geïnspireerd en kon genieten van Kunst, heb ik ook nagedacht over mijn eigen ondernemerschap in de wereld van kunst.

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar.

De naam alleen zegt het al “onder-nemen”, vooral doen, bezig zijn, zoeken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe producten, hoe houd je de onderneming gezond?
Sinds 2012 heb ik er zelf één, een onderneming; Dyon Scheijen Art. Ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als beeldend kunstenaar.
Een hobby die uitgroeide tot mijn tweede beroep. En om alles netjes te organiseren met belastingen en BTW-teruggave, starte ik, op advies van mijn vader, zelf ook ooit ondernemer, mijn avontuur als kleine zelfstandige op 10 november 2012, 10-11-12.

Net deze kleine stap toen opent nu deuren die voorheen gesloten bleven; galerijen nemen mij serieuzer, het plaatsen van een advertentie gaat makkelijker, andere ondernemingen weten je makkelijker te vinden, mijn product en naam Dyon Scheijen Art wordt bekender. Het sneeuwbal effect.
Maar ik moest me ook meer als ondernemer gaan gedragen. Nadenken over inkomsten en uitgaven, bewuster ondernemend zijn. Dus ook bewuster zijn van het kapitalistisch systeem, de basis van onze huidige materialistische maatschappij.
Maar mijn doel als ondernemend kunstenaar is niet veel geld verdienen. Zeker niet! Volgens mij is het dat nooit voor een ondernemer.
Voor buitenstaanders lijkt dat vaak wel; “O, het gaat goed met je schilderkunsten, je gaat zeker binnenkort stoppen met werken?”

Neen!

Geld is een middel, geen doel!

Geld is wel iets heel bijzonders. Sinds geld zelf een product is geworden en er bodemloze putten bestaan waarin veel geld verdwijnt en dus niet meer in de kapitalistische maatschappij terugkomt, werkt ons kapitalistisch systeem niet meer zo goed. Moeten we wakker worden en misschien iets anders gaan bedenken?

Hoe was het ook al weer?
Jij wil iets van mij, ik misschien iets van jou? Kunnen we elkaar helpen? Kunnen we producten ruilen?
Alleen ik wil nu niet dat van jou, misschien later wel of zelfs helemaal niet, dus geef me maar iets anders, iets tijdelijks, iets dat ik ook met anderen kan ruilen en zo ontstond Geld.

En toen kwamen de banken en ging het mis, geld werd zelf een product, later zelfs iets virtueel, enkel een getalletje, nu zelfs enkel een getalletje op je mobiel, lucht dus. Iets ongerijpbaars.

Te vaak hoor ik nu dat iets niet kan omdat er geen “geld” voor is!
Zo triest…we leven in een tijd waarin we de meeste kennis hebben, eigenlijk ook al heel veel kunnen, maar er zou geen geld voor zijn om het te doen?! Echt.

Mensen die medische zorg nodig hebben, maar het niet kunnen krijgen, omdat er geen GELD voor is?! Anno 2017?!

Is de mensheid zo dom om geld belangrijker te laten zijn dan humaniteit?

“Nee, sorry meneer, u komt niet in aanmerking voor die vergoeding voor extra zorg voor uw chronisch zieke dochter, u komt er net niet voor in aanmerking, uw zorgverzekeraar vergoedt dit niet”.

Geld maakt niet gelukkig, er voor een ander kunnen zijn wel.

Geld is een middel, maar niet het doel.

En dan nog iets, cliché, de mooiste dingen zijn echt niet te koop!
Gezondheid, vrijheid, echte liefde, een goed gesprek, vrienden, echte vrienden.

Maar stel, stel dat, ik, voor één van mijn kunstwerken een miljoen. Ik bedoel, het is mogelijk! Gisteren op de TEFAF gezien, een werk van Gehard Richter, een levend kunstenaar, woonachtig in Keulen, een werkje van 52cmx72cm voor maar €2.250.000,-.

Twee miljoen tweehonderdvijftig duizend euro!

Stel, dus gewoon even dromen, dat het inderdaad zou kunnen, als kunstenaar, TEFAF-prijzen voor mijn kunstwerken.

Dan zou ik nog steeds willen blijven werken als klinisch fysicus – audioloog bij Adelante. Dan zou ik wel ietsje later naar mijn werk gaan, zo rond een uur of 10 beginnen en om 4 uur weer naar huis gaan. Flexibel werken. Freelance!

Dan zou ik voor de mensen die bij mij op het audiologisch spreekuur geen zorg kunnen krijgen omdat “er geen geld voor is”, daar zou ik stiekem voor gaan betalen, de zorg die ze nodig hebben, hun hoortoestellen. Ik zou drie dagen per week werken, daarnaast een aantal weken per jaar, op de mooiste plekken op aarde grote kunstexposities gaan organiseren, exposities met live painting, een expo waarin ik 7 grote werken in drie weken tijd live op die plek maak, in deze drie weken kunnen mensen komen kijken hoe deze 7 kunstwerken ontstaan, werken van 2 meter bij 2,5 meter of nog groter, alles passend in de omgeving waar ik werk en waar de werken uiteindelijk dan nog aansluitend in een expositie komen te hangen. Ik zou genieten van de contacten met de mensen, mensen die tijdens het live painten gesprekken hebben met de bezoekers over hét leven, over wat er echt toe doet in het leven, deze gesprekken zouden overigens terug te zien zijn in de kunstwerken, dat is net zo mooi, omdat ik dan stop met schilderen, de verf droogt, maakt dat op het moment dat een persoon mij aanspreekt en we in gesprek gaan, daar op die plek in het kunstwerk een verandering, het gesprek we dan hebben wordt onderdeel van het kunstwerk. Zo ging het ook in het museum in San Diego.

Ik zou mooie plekken bezoeken die toeristen vaak niet zien, omdat de lokale bevolking die samen met mij de expositie organiseert mij deze plekken laat zien. En uiteraard heerlijk eten, de lokale keuken.

Met de verkoop van schilderijen op die plekken weer meer mensen gelukkiger maken, projecten starten voor beginnende creatieve mensen die creatieve ideeën hebben. En omdat ze deze dan wel zouden kunnen uitvoeren, zouden ze na enkele jaren zelfstandig kunnen opereren, want geld zou dan niet meer belangrijk zijn!

Mensen die vanuit een goed hart de wereld willen verbeteren. En er vooral voor een ander willen zijn.
Want er is niets wat je een beter gevoel geeft, dan er voor iemand anders echt kunnen zijn. Om dan een geste te ontvangen in de vorm van; een glimlach, een traan van dankbaarheid, een verbaasde blik van “Dat dat nog bestaat?!”, een ferme handdruk met woorden van dank.
Gelukkig maak ik dit alles bijna elke dag mee op m’n werk bij Adelante. En dat gevoel, dat gevoel is onbetaalbaar!

Daarom ga ik zeker niet stoppen met werken en hoop ik tot in lengte van dagen naast mijn werk als audioloog ook nog een succesvol ondernemer te mogen zijn. Een idealist die net in deze complexe tijd waarin we leven, als een gloeiende druppel op een bakplaat, de wereld probeert te verbeteren. Kunst kan daarbij een middel zijn.

De hele wereld draait door! Vertigo!

Half 9, net m’n manager laten weten dat het vandaag echt niet gaat lukken. Vannacht heftige vertigo-aanvallen gehad. Het leek wel in golven te komen, dan even rust en een half uur later weer helemaal draaiduizelig en warm. Alles draaide om me heen. Elk uur voorbij zien komen.

Ik weet precies wat er aan de hand is, mijn patiënten hebben het al vaker in detail beschreven, nu ervaar ik het zelf. Doordat ik weet wat er aan de hand is, blijf ik rustig. Dat er mensen zijn die deze ervaring van draaiduizeligheid en volledig controleverlies beschrijven alsof ze doodgaan kan ik me heel goed voorstellen.

Nu dan toch maar een keer aan mezelf denken. Rust nemen. Gebruik maken van het draagvlak om mij heen, de lieve collega’s, die mijn spreekuur  meteen zonder problemen overnemen. Mijn lieve collega’s, die net als ik een verhoogd risico lopen om ziek te worden. Het zijn allemaal gevers, willen goed doen voor de medemens, gaan vaak net over grenzen heen en verwachten veel van zichzelf. Bij uitstek de ideale eigenschappen om voor een functie in de zorgsector aangenomen te worden. Echter óók de ideale eigenschappen om tegen een overspannenheid of nu bij mij een evenwichtsprobleem of tinnitus aan te lopen.

Als klinisch fysicus audioloog ben ik al jaren met heel veel plezier werkzaam als gespecialiseerd tinnitus therapeut. In de gesprekken met tinnitus patiënten heb ik het er in elk gesprek weer over, het glas. Ooit geleerd in een Duitse tinnitus kliniek, “Das Glas der Lebensakzeptanz”.
In mijn spreekuur teken ik het altijd al op z’n kop, zo goed ken ik het, zo kan de patiënt het meteen vanuit zijn positie aan de andere kant van de tafel goed zien, maar los daarvan is de gedachte achter “Das Glas der Lebensakzeptanz” zo herkenbaar voor de patient, maar nog meer voor mezelf!

Een glas getekend en dan langzaam vullend met energievreters, stress, spanningen. Zaken waar je je zorgen over maakt.
Een standaard rijtje; lichamelijke klachten, werkgerelateerde problemen, thuissituatie, familie, ik geef altijd maar wat voorbeelden.
Het glas loopt over. Bij de één een moment om tinnitus te ontwikkelen bij de ander een vertigo migraine. Zoals nu bij mezelf.

De druppel.
De vicieuze cirkel.

Draaglast, draagkracht, draagvlak, deze drie elementen zien we terug in een beeldje. Een kunstwerk dat onze maatschappelijk werker van het tinnitusteam steeds gebruikt bij het thema welk wij samen geven. Ik zit er dan bij en luister iedere keer naar wat mijn collega in zijn deel van het verhaal te vertellen heeft. Draagkracht/Draaglast/Draagvlak.

Het beeldje is een vrij abstracte weergave van twee figuren die samen één vormen. Aan de onderzijde in elkaar overlopen. Als je goed kijkt een mannen- en een vrouwenfiguur. Die beide hun armen omhoog houden, de armen zijn symbool voor de draagkracht. Beide figuren houden samen een soort van ovalen steen omhoog, de draaglast. Dit alles wordt in balans gehouden op een vlakke onderkant, het draagvlak. In dit thema wordt uitvoerig stil gestaan bij deze driehoek; draaglast, draagkracht, draagvlak. Dit thema geven we na een stevige werkdag, zo van half 6 tot half 8 in de avond. Gelukkig vinden we allemaal ons werk heel leuk en is er een enorme steun uit het team. En bij mij thuis wachten ze heel lief met eten totdat ik er ben, draagvlak genoeg zou je zeggen.

Maar als ik zo luister ga ik zelf vrijwel continu over grenzen heen, maak ik me te veel zorgen over vanalles en wil het voor iedereen goed doen. Sta voor iedereen meteen klaar, behalve voor mezelf.

En dan zegt je lichaam STOP! Tot hier en niet verder. En dan is het heel belangrijk om naar je lichaam te luisteren en die signalen serieus te nemen.

Dan ga ik schilderen, sporten, wandelen met m’n lief. De accu weer opladen. Balans terugbrengen. Want je kunt er pas echt voor iemand zijn, als je eerst goed voor jezelf zorgt.

Ik kan pas geven, als ik iets te geven heb.

Het is zo complex, het leven. Van elkaar kunnen we leren.

Laat ik er toch ook iets positiefs in zien; naast de professional, ben ik nu tevens ervaringsdeskundige, daarmee kan ik nóg beter m’n patiënten helpen. Als ik het over een Ménière-aanval heb, weet ik hoe dat voelt. Vreselijk. Waarbij het woord vrees, in het woord vreselijk, een bepalende factor is in wat er met je gebeurt. Het lichaam is letterlijk in paniek, omwille van het verlies van controle. Lopen kan niet meer, stil liggen heeft geen zin, ogen sluiten ook niet, het blijft draaien, wat je ook doet. Je lichaam probeert de controle terug te krijgen en dat lukt niet. In een spel is dat misschien leuk, of als je het even ervaart wetende dat het zo weer over is. Je kunt een oefening zelf uitvoeren om het een beetje te ervaren wat het is. Draai zelf 20 keer om je as, even heel snel. …, 10, 9, 8,…3, 2, 1, ok. En probeer nu te lopen. Stel je dit nu voor, de hele tijd. Of in aanval op je werk.

Gelukkig wist ik precies wat het was, wat er gebeurt, wat te doen om vooral rust te behouden, het toe te laten, het te laten gebeuren. Net als in een achtbaan, die meerdere keren over de kop gaat, kurkentrekkers achter elkaar, dan geef ik me ook over aan die krachten, die sensatie, maar dan is het leuk. Laat ik het gewoon gebeuren. Ga ik ervaren. Spannend is het wel, als je zo zit te wachten op dat moment dat het karretje begint te rijden, dus zelfs al weet je dat alles veilig is, dat er nog een stuk of 50 met je mee rijden, toch is het spannend. Als het gedaan is, dan is er opluchting dat het over is, maar tevens een gevoel van adrenaline door je lichaam heen, wat ook wel weer lekker is.

Zo ben ik ook die aanval “ingestapt”, het te zien als even een hele lange rit in een achtbaan, niet wetende welke bochten die maakt, hoeveel loopings die gaat, het gewoon ervaren, soms even met de ogen dicht, soms even met een uitroep van dat het net even te veel is.

Het duurde twee volle dagen, waarschijnlijk had ik een kortingskaart gehad. Maar lettend op mijn ademhaling, wat tools en handvatten die ik ken vanuit de thema’s en sessies, kwam ik er goed doorheen. Was het een ervaring die een ervaring moest zijn. Een volgende keer weet ik wat me te wachten staat, hoe ik er nog beter mee om kan gaan, maar vooral ook eerder aan die rem trekken om niet zo hoog te komen. Grenzen te bewaken. En het af en toe gewoon even rustig aan te doen.

Het leven is soms even een achtbaan. En de wereld draait gewoon door!