Het regent, yeah!

Als je als zorgverlener goed luistert, leer je ook veel van je patiënten. 😊

Als een spiegel die wordt voorgehouden.

Een prachtige metafoor van één van de tinnituspatiënten:

Voor zijn werk moet hij door weer en wind. Zelfs als het regent, is zijn werk buiten.

Zijn hoop is dat net als met de regen de tinnitus in zijn systeem wordt toegelaten. Net als bij regen, regenpak aan en ondanks de regen gewoon er doorheen te gaan.

“Als je naar buiten kijkt dan denk je “vandaag liever niet”. Maar als je eenmaal buiten bent, al na een paar minuten is het gewoon zo en doet de regen er helemaal niet meer toe. Sterker nog, het is heerlijk. Dat geklater op je hoofd. De frisse lucht die de regen geeft.”

Acceptatie. Toelaten. Omarmen. Gewenning.

Kernelementen waar aan gewerkt kan worden, op moment dat het niet als vanzelf gaat en er hulp nodig is.

Mooi om te zien hoe met de gegeven kennis een persoonlijk inzicht ontstaat dat past in dat wat de precies bedoeling is.

Ik deel dit verhaal hier in mijn blog, omdat dit verhaal niet enkel voor tinnitus geldt, maar voor zo veel meer in ons leven.

Binnen ACT de metafoor van het grote monster waar we maar tegen aan blijven vechten, op allerlei manieren dat monster stil willen krijgen of het allerliefst helemaal weg. En dat na al die pogingen een oplossing te vinden, de sleutel van die oplossing ligt in de mogelijkheid om het monster er “gewoon” te laten zijn.

Laat dat monster maar schreeuwen en in het begin zal die beslist nog meer van zich laten horen. Maar langzaam bedaart het monster en zal rust gaan vinden.

Makkelijker gezegd dan gedaan?

Genoeg collega’s die ik nu ken die precies weten met oefeningen en inzichten deze strategieën te leren. Nog beter, om het te ervaren dat dat kan.

En ja, dat is soms niet makkelijk, zelfs mensen die dit anderen leren, zullen zelf ook moeten blijven oefenen, me😊. Maar dat het kan en mogelijk is, als je mensen hiermee helpt, je hét ziet gebeuren, geeft kracht te blijven oefenen.

En mooi als dan verhalen/ervaringen gedeeld worden. Net als de postbode die met zijn eigen ervaring ziet dat dit alles kan. Vertrouwen heeft dat het goed komt.

Wat is jouw verhaal/metafoor?

Vertrouwen

Het probleem van deze tijd; het gemis aan vertrouwen.

Ooit vroeg iemand mij: Welk specialisme of passie heb jij? En hoeveel onzin is daarvan dan op internet te vinden?

Dat was voor mij een Eye-opener. Doe die oefening een keer voor jezelf.

Dus aan jou diezelfde vraag: Waar weet jij heel veel vanaf en hoeveel informatie op internet over dit onderwerp is niet waar?

Is het overigens niet zo dat als Nederland een Europese voetbalwedstrijd speelt en bijna alle straten oranje gekleurd zijn we dan 17 miljoen voetbalexperts in Nederland hebben?

Hebben we nu dan 17 miljoen virologen en politici in Nederland rondlopen met allemaal een eigen mening?

Ik werk als klinisch fysicus – audioloog in een multidisciplinair team. Daarin moet ik vertrouwen hebben in de kennis van mijn collega’s. En heel soms zitten we niet op één lijn, dan zegt mijn intuïtie iets compleet anders dan wat de gespecialiseerde collega mij aangeeft. Op het moment we het dan bijvoorbeeld over een psychologische aangelegenheid hebben, moet ik mijn intuïtie laten varen en vertrouwen hebben op de expertise van mijn collegae psychologen.

Dus de kern van dit alles VERTROUWEN.

En soms gaat de keuze die experts maken niet goed, maar in de meeste gevallen wel!

Ook daar gebeurt iets wat we ons niet realiseren. Zo gauw iets goed gaat nemen we dat als een gegeven gewoon aan, zo gauw iets fout gaat krijgt dat vol de aandacht. Dus mocht die expert zijn kennis en kunde toepassen dan spreken we die schijnbaar enkel aan op alles wat niet goed gaat.

En als laatste terug naar die eerste vraag: welke onzin is er allemaal op internet te vinden?

De algoritmen achter zoekmachines werken daar nog eens extra hard aan mee om enkel dat te lezen wat jij wilt lezen. Het schijnt dat op moment we info gaan opzoeken vooral die info tot ons komt die past in ons straatje.

Sowieso als je een nieuwe auto gaat kopen zie je de weken ervoor alleen maar die auto overal rijden. Als een koppel een kindje verwacht, lijkt het alsof er een babyboom gaat komen.

Maar ook als je info wilt lezen op internet, zoekt jouw “filter” naar enkel die info die bij jouw gedachte past.

De basis voor een rabbit hole waar je bijna niet meer uitkomt.

Die krachten zijn enorm groot. Want om die cirkel waar je in zit te doorbreken moet je eerst weer open staan voor compleet andere visies. Dat kost tijd en meestal moet iemand jou die andere visie geven. Iemand die JIJ vertrouwt en in jouw systeem toelaat.

Opnieuw VERTROUWEN.

Daarom is het nu tijd om open te blijven staan voor elkaars mening. In gesprek te blijven met velen, ook al past dat niet geheel in jouw straatje. Maar wie weet komen we er net daardoor samen straks beter uit.

COVID19

Steeds meer vrienden zie ik een sterke mening delen op social media mbt de COVID-maatregelen.

Dit met het doel om anderen mee te nemen in een standpunt zij te verdedigen hebben.

Als lid van de Federatie Medisch Specialisten mag ik regelmatig achter de schermen meekijken wat er in de medische wereld op dit moment gebeurt mbt COVID19.

Langzaam aan is het mij steeds duidelijker geworden met welk probleem we in de maatschappij te maken hebben.

Er spelen zo veel factoren een rol waardoor de complexiteit zoveel perspectieven geeft zodat vanuit elke hoek bekeken iedereen gelijk heeft, maar elk individu alleen de info mist van de ander.

Daarom is het zo belangrijk om ALLE aspecten mee te nemen in het beleid dat gevoerd moet worden om alle partijen tegemoet te komen.

Één belangrijke factor in het geheel is, die we met z’n alle hoog willen houden:

IEDEREEN die zorg nodig heeft moet geholpen kunnen worden. En met name die levensbedreigende zorg,

Dus wat iedereen echt niet wil, jij ook niet, is dat je met een van jouw geliefden aan de deur van het ziekenhuis staat en die persoon acute zorg nodig heeft, maar je deze niet kunt krijgen.

Zorg waarbij zo’n IC-bed nodig is, dus meer dan een duim die in het gips moet.

IC-zorg is duur en intensief. Als je de beelden ziet en de verhalen hoort is dat wel duidelijk, toch?

Gelukkig kwam die gespecialiseerde en zeer kostbare zorg tot nog toe niet heel vaak voor. En was altijd een balans in in- en uitstroom.

Maar nu COVID19 ernstige levensbedreigende gevolgen heeft bij een grote groep mensen is de toestroom wereldwijd enorm toegenomen.

“Even” meer IC-bedden regelen is niet zo maar even gebeurd! Personeel opleiden duurt jaren. Nog niet gesproken over al die dure apparatuur die er bij moet.

Nederland heeft al meer IC-capaciteit geregeld. Als ik zie hoe snel de zorgsector dat gedaan heeft, ingenieus hoe daar samenwerking met vele partijen mogelijkheden hebben gecreëerd. Echt groot respect voor die collega’s.

Daarbij, stel je zegt; we gaan voor meer IC-bedden, wie gaat dat betalen?!

Die zorgpremie is nu al zo hoog. Daar wil niemand nog heel veel meer voor gaan betalen. En als je die zorgpot dan moet gaan verdelen, zal op andere zorg beknibbeld moeten worden en dat wil ook niemand.

Dus in het aantal IC-bedden zitten we nu aan de max.

Als we niet meer mogelijkheden hebben in de uitstroom, hebben we enkel de instroom die we kunnen aanpakken. Minder mensen proberen besmet te krijgen.

Daar zijn ook al enorme stappen genomen waar we allemaal aan deel hebben genomen. Ook gevoeld hebben. Lockdown, vaccinaties, tests, geen grote evenementen. Strenge maatregelen met beperkingen tot gevolg.

Een tijd lang ging dat goed. Maar toen kwam langzaam de klad er in. Zeker na de grote vaccinatie-ronde dacht iedereen er van af te zijn. Ook ik heb even dat moment gevoeld na 1,5 jaar geen live bijeenkomst te hebben gehad met grote groepen mensen, dat je een event had en dacht; “JA, zo was dat voorheen!”. Het voelde een beetje vreemd om weer veel te mogen.

De COVID19-angst was er even niet meer, de strenge regels waren niet meer nodig om strikt te volgen.

Maar daarmee liep het aantal besmettingen weer omhoog. Dat was op zich nog niet zo’n probleem, want mensen werden minder ziek, dus dat konden we wel hebben. Maar wat er gebeurde was het volgende:

De grote groep die gevaccineerd zijn die zit op zich goed, maar, risicofactoren die er toe doen spelen een grote rol én de vermindering in werking van het vaccin begint nu er ook langzaamaan in te komen. Er zijn nu mensen die een dik jaar geleden zijn gevaccineerd. Dat begint langzaam uit te werken.

Daarbij gaan we het jaargetijde in waarbij griep en verkoudheid sowieso spelen, dus de manier waarop we nu gaan leven maakt besmettingsrisico hoger.

Met nu alle gevolgen zichtbaar en toename in de instroom.

Zij die nu een risico lopen zijn: de niet gevaccineerde, maar vooral ook mensen die sowieso al risico’s lopen, hoge leeftijd, longaandoeningen, hoge BMI, mensen waarbij immuunsysteem is aangetast. Genoeg mensen nog die ondanks vaccinatie grote risico’s lopen.

En daar gaat het nu mis.

We gaan steeds meer behoefte hebben aan “vrijheid”, maar we zijn er nog lang niet.

Probleem: De rek is er uit! Begrijpelijk ook.

Mark Janssen vroeg op FB bij een discussie over de nieuwe strenge maatregels: Laat het kind in jou spreken, wat verteld het jou?

Dat kind in mij…..
maakt zich grote zorgen!

Kijkt mij vragend aan wat te doen.

Een oudere wijze IK zie ik ook en die zegt: “Hoe ook, Dyon, het komt allemaal goed, heb vertrouwen!”

Vechten voor wat je lief is

Gisteren middag weer een dagje op SEH Heerlen Zuyderland.

Wat een bijzondere wereld is dat toch. Mijn respect voor deze collega’s groeit na elk bezoek steeds meer.

Waar begin ik?!

Mijn duim. Zoals bekend in het gips. Gisteren in ziekenhuis onderzoeken gehad. Echo. Operatie gaat komende weken sowieso nog gebeuren. Vanwege echo moest het gips er af. Nieuw gips. Te strak of iets. In ieder geval continu pijn en dof gevoel. Gips moest er af. Zaterdag. Weekend. Vandaar opnieuw SEH Heerlen.

Maar die duim die doet er niet toe!

Geraakt word ik door het tafereel ik voor mijn ogen zie gebeuren.

Twee broers staan voor mij bij de balie om zich te melden. Twee volwassen mannen. Schijnbaar is de vader net opgenomen in het ziekenhuis. Wel of niet Corona is mij niet duidelijk. Wat mij wel meteen glashelder wordt zijn de emoties die er heen en weer gaan, want er mag maar 1 persoon het ziekenhuis naar binnen!

Net als mijn broers het voor mij zouden opnemen, zo zie ik voor mij een broer die het wil opnemen voor zijn broer en dus vraagt om ondanks alles toch met z’n twee naar binnen te kunnen gaan.

Regels zijn regels. Dus het blijft bij één persoon. Het gaat dan vrij snel ontgroeien in een scheldpartij en dreigementen. Niet kort daarna escalatie met zelfs vechten met de beveiliging op de grond.

Wat mij nu raakt is de complexiteit van dit hele voorval. Ik begrijp alle partijen.

De professionals die geen uitzondering kunnen maken, genoeg schrijnende gevallen elders waar ook maar één persoon naar binnen mag. Strenge regels in acht moeten worden genomen. Als voor de één een uitzondering zou moeten worden gemaakt dan ook voor de ander en waar is dan de grens?

De broers waar de vader van is opgenomen in het ziekenhuis en zij nu niet bij hun vader kunnen komen, de onzekerheid die dit alles geeft. Ik kan de emotie van verlies en onmacht in deze heel goed volgen, maar ook dat twee broers er voor elkaar en vader willen zijn. De emoties die daardoor enkel oplopen.

Vrijwel zeker ben ik dat dit niet anders had kunnen lopen dan het nu gelopen is.

De strenge regels zijn er niet voor niets, maar in het vuur van de emotie wil men vechten voor datgene wat zo ontzettend dierbaar is. Letterlijk vechten zo blijkt in dit geval.

Politie is gearriveerd, maar gelukkig zie ik vrij snel ruimte ontstaan voor het samen zoeken naar een oplossing.

Zaalarts, denk ik, die erbij is gekomen en inziet dat het bieden van zicht op een oplossing ruimte biedt. Zij oog en oor heeft voor de emoties aan de andere kant. Opnieuw het menselijke aspect dat gelukkig vol de aandacht krijgt.

Wat mij raakt? De onmacht die ontstaat en de krachten van ons systeem. Op het moment de nood aan de man is, geduld en begrip voor elkaar de enige oplossing is.

Dat ondanks de emoties die hoog opgelopen zijn, de wachtkamer opnieuw bommetje vol zit, personeel de rust terugbrengt en er een oplossing uiteindelijk snel geboden wordt.

#weesliefvoorelkaar #begrip #SEH

Mijn nieuwe gips zit er op als ik naar huis ga. De broers hebben zich opgesplitst en één staat buiten een sigaretje te roken en is aan het bijkomen van de schrik.

Ik hoop dat het goed met z’n vader gaat en dat hij en z’n broer dit verhaal snel aan hem kunnen vertellen, vader begrip heeft voor hoe het zo geëscaleerd is, maar tevens een vaderlijke spiegel zal voorhouden dat echt vechten never nooit de oplossing is.

Zorg om de zorg

Afgelopen maandagavond 4 uur op de Spoedeisende hulp Heerlen. Gevallen met speedbike. Ski-duim te pakken. Gips.

Ik lag achter zo’n gordijn op zo’n behandelbed te wachten op het gips…en dan hoor je gesprekken.

Een drukte van jewelste om me heen. En om dan te horen met welke passie, liefde en geduld zorg aan vooral ook de oudere mensen geboden wordt…hartverwarmend.

Naast me een oudere dame, gevallen van kerktrap. Allerzielen, naar de kerk, bladeren, donker, gevallen en heup gebroken.

Helemaal bezorgd om haar hondje en vanwege stress en pijn aan het overgeven.

Een van de verpleegkundigen, volgens mij de enige in die hele zaal, die dan met zo veel geduld en lieve woorden mevrouw op haar gemak stelt. Meer dan wat zelfs nodig is, puurheid bedoel ik dan. Dat je in zijn woorden en intonatie merkt dat de zorg vanuit de diepste vezels komen.

Ik dus geduldig wacht, luister en de druk op die werkvloer zie. Want tegelijk lopen er andere patiënten binnen, wordt die assistent voor alles en nog wat gevraagd.

Mitch is zijn naam, komt bij me. “Zo, meneer, we zijn u niet vergeten, maar het is heel druk, excuses.”

Ik geef aan dat ik het volkomen begrijp en excuses echt niet nodig zijn. “Respect heb ik voor de manier waarop je jouw werk met passie doet!”

Hij: “U moest eens weten hoeveel mensen er in de wachtkamer aan het klagen zijn.”

Ik: “Ik hoop dat als ik later zo oud mag worden als die mevrouw, dat er dan ook zo iemand met passie en geduld aan mijn bed zal staan mocht ik hulp nodig hebben!”

Na het ingipsen van mijn hand kon Mitch naar huis. Ver over zijn diensttijd maar dat deerde hem niet. Met een glimlach ruimt hij op en wenst me een fijne avond en veilig thuis.

Dan blijkt maar weer hoe belangrijk het menselijke aspect in de zorg is.

In de hoop dat de zorgsector meer respect, geld en mogelijkheden gaat krijgen. Maar dan wel daar waar het nodig is! Op de werkvloer! De handen aan dat bed!

Werelddovendag

Vanmorgen zat ik op m’n fiets naar m’n werk. De vogels hoor ik fluiten. Geluiden van de natuur die wakker wordt. Een collega die van op de parkeerplaats een goeie morgen roept.

Afgelopen weekend was het zaterdag werelddovendag. Samen met Jan (82, kunstenaar en doof geboren) een zeer unieke expositie mogen geven van ons beide kunstwerken.

Nog meer realiseerde ik me vanmorgen zijn verhaal. Het verhaal dat we vele bezoekers dit weekend via zijn kunstwerken hebben mogen vertellen.

Boekdelen worden er verteld via kleur, figuren en composities op het doek.

Nog meer werd ik me pas vanmorgen bewust hoe het zou zijn om nooit geen geluid gehoord te hebben.

Hoe groot is dan het compliment dat ik van Jan mocht ontvangen. Hij zag nu pas in mijn levensgrote kunstwerken hoe geluid zou moeten klinken.

Open. Harmonie. Rust. Van diep beneden naar boven. Torenhoog. Zo beschreef hij het.

We hebben ontzettend mooie gesprekken gehad deze twee dagen, samen met zijn tolk was Jan nu mens.

Op een notitieboekje schrijft hij normaal in korte pakkende woorden wat hij je wil vertellen.

Gisteren later op de avond schreef hij mij: “Ik ben afgelopen dagen vergeten dat ik doof was”.

Dat laatste woord “was“, spreekt voor zich.

https://rtvmaastricht.nl/nieuws/artikel/tentoonstelling-stem-van-de-kunstenaar-geopend

Heb oog voor het gehoor

Mevrouw en meneer zitten tegenover me. Communicatie met mevrouw is bijna niet mogelijk. De uitdraai van de toon- en spraakaudiometrie laat mij al zien hoe ernstig haar gehoorverlies is. Ik pak meteen de hoofdtelefoon met losse microfoon erbij. Zet de hoofdtelefoon op haar oren, de microfoon aan. “Hoort u mij?” vraag ik haar op een normaal spreekniveau. Een grote glimlach ontstaat op haar gezicht. Verwonderd kijkt ze naar haar man en zegt met tranen in haar ogen: “Ik hoor weer!”.

Gesprekken en ervaringen die mij raken op mijn spreekuur. Vrijwel wekelijks komen ze voorbij. Mooi om dan als professional mogelijke oplossingen te zien.

Deze mevrouw die tengevolge van een herseninfarct en daarbij een val in een revalidatietraject Adelante was terechtgekomen. Een lang traject is ze afgelopen jaar gegaan. Nu pas aan het eind van dat lange revalidatietraject wordt mevrouw doorgestuurd naar ons audiologisch centrum. En dat pas op verzoek van haar eigen audicien waar ze bij toeval voor een controle van haar hoortoestellen was.

Een andere casus is een jonge man, eigen bedrijf, die sinds mei in revalidatie is. Dit vanwege een hartinfarct. Daarbij ook nog rechts een ernstig gehoorverlies heeft en links een bij de leeftijd passend gehoorverlies. Ook hij enkel bij toeval na een bezoek bij zijn audicien een verwijzing via de huisarts naar het audiologisch centrum heeft gekregen.

Gelukkig is er een zeer fijne en professionele samenwerking met de audiciens in de regio en zijn de meeste audiciens op de hoogte van de meerwaarde die een verwijzing naar een audiologisch centrum kan hebben. Sowieso weten in deze regio alle professionals binnen het vakgebied van de audiologie elkaar steeds beter te vinden. Die samenwerking komt ten goede van de audiologische zorg.

In de hoop dat nu binnen de revalidatie de audiologische zorg nog meer aandacht mag gaan krijgen. Beiden revalidanten had ik namelijk graag wel al eerder in het traject willen zien.

Beide cliënten zijn nu al geholpen met het inzicht en kennis die we vanuit de gehoormeting hebben kunnen geven. Beiden gaan vanuit de audiologie nog veel hulp krijgen die ten goede komt van de communicatie.

Horen is meer dan enkel de oren.

Gehoorverlies is niet zichtbaar, het valt niet meteen op als iemand minder hoort. Maar gehoor is net voor ons als mens zo belangrijk. Zeker op het moment dat de wereld figuurlijk, maar soms ook letterlijk op haar kop staat. Zeker na zo’n impact als een hartinfarct of herseninfarct. Familie die op bezoek komt en aan bed staat en een gesprek heel veel steun kan geven. De instructies tijdens het revalidatieproces van belang zijn om in detail goed te moeten kunnen horen. Laat staan dat al die nieuwe indrukken het gehoor net de verbinding geeft met de omgeving. Wellicht het luisteren naar muziek een stukje ontspanning geeft in die spannende tijd daar alleen in de kliniek.

Daarom heb oog voor ook het gehoor.

Het zou zo mooi zijn om vanaf het begin meteen de audiologische revalidatie mee te nemen.

Als iemand twee keer vraagt wat je zegt of als iemand niet meteen reageert op het roepen van de naam, dan kan het gehoor een rol spelen. Vanaf een jaar of dertig gaat het gehoor langzaam achteruit, dus een licht gehoorverlies kan boven de vijftig zo maar aanwezig zijn. Net in die grote klinische ruimtes, gladde wanden, gladde vloeren, ruimtes met een slechte akoestiek zullen omgevingsgeluiden het verstaan van spraak ernstig belemmeren.

Tips en adviezen kunnen al voldoende zijn om beter met dat gehoorverlies om te gaan.

In Nederland is de audiologisch zorg al goed vertegenwoordigd. Alle partijen weten elkaar steeds beter te vinden. Samenwerking maakt dat oplossingen gevonden worden.

Hoe mooi om dan te zien dat het leven van iemand weer zin heeft. De persoon zich gehoord voelt en er bij weer hoort.

Overigens beide casussen heb ik aangepast en zijn details veranderd, zodat privacy gewaarborgd is. Ondanks dat zullen vele mensen zich waarschijnlijk in een van de beschreven casussen herkennen. Dat maakt dat dit een niet op zichzelf staand verhaal is en gehoorverlies wel degelijk bij velen een rol speelt.

Net daarom wil ik dit hier delen. In de hoop dat er meer oog mag gaan zijn voor het gehoor.

Antwoorden op grote vragen

Stephan Hawking.

Wat een held. Wat een vooruitziende blik. Wat een creatieve geest om verder te kijken dan wat wij mensen voor ogen hebben.

Antwoorden op grote vragen. Nee, Dé antwoorden op dé grote vragen, is de titel van een boek dat verplichte literatuur zou moeten zijn op scholen. Want de kern van alle grote vragen ligt in dit boek verborgen.

Meerdere inzichten die mijn eigen brein prikkelde om met een ander perspectief naar de huidige wereldproblematiek te kijken.

Één hiervan is deze:

“Het is een heerlijke tijd om in te leven en onderzoek te doen in de theoretische natuurkunde.

Ons beeld van het heelal is de afgelopen vijftig jaar enorm veranderd en ik ben blij als ik daar een kleine bijdrage aan heb geleverd.

Een van de grote onthullingen van het ruimtetijdperk is het perspectief dat de mensheid op zichzelf heeft gekregen.

Als we de aarde vanuit de ruimte zien, zien we onszelf als een geheel. We zien de eenheid, niet de verschillen.”

We zien de eenheid, niet de verschillen.

Laat dat nu ook in het conflict Palestina en Israël gelden. Wie kan daar nog een antwoord op vinden? Op een conflict dat al jaren duurt en waar geen touw meer aan vast te knopen is.

Maar dat geweld geen oplossing kan en mag gaan zijn, dat moge uit de geschiedenis wel duidelijk zijn.

Een antwoord op dit conflict is er niet, maar dat de mensheid, ons toekomstig bestaan vooral voor onze kinderen en straks kleinkinderen wordt bedreigd door vele risico’s die op ons afkomen, ook dat is ons allemaal al bekend.

Klimaatverandering. Het opraken van levensbelangrijke grondstoffen. Politieke en geologische vluchtelingen. Oorlogen. Al dit zijn grote risico’s voor het voortbestaan van dit kleine planeetje Aarde.

Nog nooit heeft de mens zo veel kennis van zaken gehad, nog nooit heeft de mens zo dicht bij een Armageddon geleefd als nu in deze tijd.

We kunnen onze ogen blijven sluiten voor dat wat voor ons van levensbelang is en enkel aandacht houden voor entertainment en “gekkigheid” (lees idiote YouTube video’s en influencers die jongeren “inspireren”), maar de tijd dringt.

Grote wetenschappers die naam en faam hebben verdiend met keihard werken en met passie onderzoek hebben verricht in de wetenschap roepen al jaren voor aandacht voor net dat wat er in ons leven toe doet.

Stuk voor stuk schrijven deze grootheden pleidooien voor een verandering in ons denken en doen.

In de hoop dat zij geen roepende mogen gaan zijn in de woestijn. Deel ik dit pleidooi van Stephan Hawking. Maar zou ook de laatste roep van Wubbo Ockels, een van de Nederlandse astronauten hier aan toegevoegd kunnen worden. Op zijn sterfbed geeft hij met letterlijk zijn laatste adem een adembenemend pleidooi.

Het komt er bij beide in het kort hier op neer: Wetenschap en met name onze mogelijkheid om kennis te toetsen, te delen en om van te leren, is van essentieel belang voor het voortbestaan van de mensheid.

En als ik nu lees dat een raket die Israël vanuit de Iron Dome afvuurt een waarde heeft van $50000,- dan gaat er nu weer heel veel geld verloren aan iets dat zeker geen bijdrage levert aan een verbetering van de kansen voor ons voortbestaan.

De Doomsday Clock staat al op 100 seconde voor middernacht. En de secondes tikken weg.

https://thebulletin.org/doomsday-clock/current-time/

Hawking windt er geen doekjes om, met Trumpiaanse politiek, de strijd om macht waarin ieder voor zich en God voor ons allen hoog in het vaandel staan, met die spirit gaan we de mensheid niet redden.

Stephan Hawking is er niet meer. Maar zijn kennis en kunde leven voort in boeken, geschreven woorden.

Kennis. Hét DNA, zoals hij zelf in dit boek beschrijft, dat we kunnen doorgeven aan onze kinderen. Waarbij kinderen in deze niet per se onze eigen biologische kinderen zijn, maar meer ieder die ons lief is.

Dit verder denkend, zou de liefde die we voelen voor dat wat mens heet, ook de liefde kunnen zijn voor alles wat bestaat.

Even een gedachteoefening: stel dat Doomsday straks werkelijkheid wordt, ik bedoel, met alle kennis van nu is die kans heel erg groot. Zoals het er nu naar uitziet gaan we drie generaties niet meer redden. Dus de kleinkinderen van de huidige kinderen gaan het meemaken. Het einde van het bestaan. Aarde “game over”. Weg. Niets meer van al dit. Het heelal zal nog bestaan, maar niemand meer die een lied schrijft over een zonsondergang. Niemand die een gedicht schrijft over de liefde die die voelt voor een ander. Niemand meer die een prachtige foto maakt van wolken in de lucht. Niemand meer die kan navertellen hoe mooi het leven is.

Niets van dit alles kan nog worden doorgegeven of gedeeld.

Ik weet zeker dat ieder mens iets moois heeft om door te (willen) geven. Dat zit in ons natuur. Daar is ons hele bestaan op gebouwd. Dat is ook wat we kost wat kost willen vasthouden en niet willen verliezen.

Een Palestijns gezin dat uit huis wordt gezet, waar ik zie dat de jonge dame vooral voelt de geschiedenis die zij daar op die plek heeft beleefd. Haar vader die eigenhandig die plek groot heeft gemaakt. Haar stukje dat zo belangrijk is, wil zij kosten wat kost behouden en doorgeven aan haar kinderen.

Stephan Hawkings levenswerk om antwoord te vinden op de vragen over vooral die zwarte gaten in het heelal, alle kennis van de natuurkunde, ook die kennis wil hij kosten wat kost doorgeven aan zijn kinderen.

Niet voor niets dat het slotwoord in dit boek geschreven is door zijn eigen dochter. Zij heeft het gezien, zij heeft het meegekregen, dat wat zo belangrijk is in dit leven.

Respect voor dat wat ons mens maakt. De kansen die ons gegeven zijn. De kracht en mogelijkheden wij hebben zijn zo groot, enkel is het van groot belang dit alles zo in te zetten dat wij er allemaal iets aan kunnen hebben.

En dan sluit zij af met een heel belangrijk klein detail. Het boek is een verzameling van een aantal artikelen die haar vader in de laatste jaren van zijn leven nog heeft geschreven. De zin die ik net er uit heb gehaald bevat een belangrijk detail wat haar vader bijzonder groot heeft gemaakt.

“Ons beeld van het heelal is de afgelopen vijftig jaar enorm veranderd en ik ben blij als ik daar een kleine bijdrage aan heb geleverd.”

Stephan Hawking: “Ik ben blij als ik daar een kleine bijdrage aan heb geleverd.”

Hoe bescheiden iemand kan zijn die zo groot is.

Zijn grootste wens was om anderen te inspireren en vooral de wetenschap boeiend te maken voor volgende generaties.

Ik hoop vurig dat er genoeg jongeren zijn die de wetenschap zien als het belangrijkste goed om door te mogen geven.

In de hoop dat we het tij kunnen keren.

Studiedag Muziek en geluid in de openbare ruimte

Uitnodiging studiemiddag Klokken: Muziek en geluid in de openbare ruimte
Maastricht Centre for the Innovation of Classical Music Pandhof Sint-Servaasbasiliek Maastricht
3 september 2021, 14:00-17:00


In zijn Herfsttij der Middeleeuwen geeft de Nederlandse historicus Johan Huizinga een prachtige beschrijving van het klanklandschap van middeleeuwse steden en dorpen. Het geluid van klokken en beiaarden was daarin alomtegenwoordig als middel om te waarschuwen, te vieren en te rouwen. Hoewel hun functie is veranderd, worden we ook vandaag nog omringd door de muziek van beiaarden en het geluid van klokken. Toch is de aanwezigheid van dit klinkend erfgoed in de openbare ruimte niet meer vanzelfsprekend. Overheidsfinanciering voor het in stand houden van klokken en beiaarden staat onder druk en steeds vaker is het gebeier van klokken onderwerp van juridische geschillen.
De betekenis van klokken als muziek en geluid in de openbare ruimte staat centraal tijdens een studiedag op 3 september, georganiseerd door het Maastricht Centre for the Innovation of Classical Music van de Universiteit Maastricht (www.mcicm.nl).

Aanleiding voor de studiedag is een concert op die dag door philharmonie zuidnederland met onder meer de wereldpremière van de compositie Rublev & Rembrandt geschreven door de Russische componiste Olga Victorova. Daarin verklankt de beiaard de verbinding tussen de (klank)werelden van Nederland en Rusland (www.philharmoniezuidnederland.nl).


De studiedag zal plaatsvinden in de Pandhof van de Sint-Servaasbasiliek in Maastricht. Het programma bestaat uit korte lezingen door Karin Bijsterveld (Universiteit Maastricht), Peter Peters (Universiteit Maastricht), Luc Rombouts (stadsbeiaardier Tienen en universiteitsbeiaardier Leuven) en Dyon Scheijen (Adelante Hoensbroek). Beiaardier Frank Steijns en violiste Lin Jong zullen daarnaast een kort concert vanaf de toren van de Sint- Servaasbasiliek geven.
Programma:
Muzikale introductie: Stadsbeiaardier Frank Steijns en violiste Lin Jong spelen onder meer muziek van tangocomponist Astor Piazzolla
Karin Bijsterveld—’De klok en de klepel: Hoe onderzoek je een klanklandschap?’
Luc Rombouts—‘Het nieuwe nut van oude klokken’
Peter Peters—’Klinken als een klok: klokken in de klassieke muziek’
Dyon Scheijen—’Horen is meer dan onze oren: wat ons brein doet met geluid’
De studiedag vindt plaats onder het voorbehoud van coronamaatregelen. De toegang voor de studiemiddag is vrij. Er is een beperkt aantal plaatsen beschikbaar, plaatsreservering geschiedt op volgorde van aanmelding. Bij slecht weer zullen de lezingen binnen plaatsvinden.


Reserveren kan tot 30 augustus 2021 via mcicm-fasos@maastrichtuniversity.nl

De vlinder

Als reactie op een bericht op LinkedIn hier een metafoor om met angst en pijn om te gaan.

Met de kennis vanuit ACT, maar bij toeval ook een coachingstraject ik zelf nu volg bij Joyce Scheijen.

Want angsten weerhouden ons vaak ook om net dat te doen waar we door zouden kunnen groeien.

Vanuit ACT weet ik nu dat die angsten meestal gevoed worden door strenge regels. Regels van vroeger. Regels die wellicht anderen hebben opgelegd. Regels vanuit de maatschappij, geloof of gewoon opvoeding.

Sommige regels zijn nodig, maar er zijn er ook die af en toe gebroken mogen worden. Net daar is een professional die je kan helpen hoe daar een beste weg in te vinden is.

En die weg is best moeilijk. Zeker als er al jaren strenge regels zijn. Maar vanuit ACT heb je mooie handvatten om daar op een respectvolle en waardevolle manier mee om te gaan. Alleen dat kost tijd, dat gaat niet zo maar.

Onlangs een prachtige metafoor van Joyce mogen ontvangen:

Een jonge dame vindt een dikke rups op straat. De rups zou overreden worden als ze hem niet van straat had geplukt. Ze neemt de rups mee naar huis en zet hem in haar tuin. Na een tijd wordt de rups een cocon en al snel ziet ze dat vanuit de cocon een grote vlinder ontstaat. Ze ziet al kleine scheurtjes en daardoorheen de prachtig mooie kleuren op de vleugels.

Het duurt al dagen dat die vlinder uit die cocon probeert te komen. Het lijkt wel een gevecht waar de vlinder niet van kan winnen.

Ze vindt het zielig en gaat de vlinder een handje helpen. Met een klein mes maakt ze de scheurtjes wat groter en zo lukt het de vlinder om er nu heel makkelijk uit te komen. Verlost van het gevecht.

Maar dan, dan ziet ze dat de vlinder de kracht in de vleugels mist en niet kan vliegen. Ze kan wel de kleuren op haar vleugels zien, maar vliegen kan ze niet.

Later blijkt dat dat gevecht om uit die cocon te komen vanuit de natuur nodig was om de spieren in de vleugels te trainen. Dat gevecht is zelfs nodig om kracht te vinden en daarna te vliegen, de wijde wereld in.

Net zoals in die natuur is ook bij de mens vaak een strijd nodig om kracht te vinden. Kracht die enkel te verkrijgen is door eerst het gevecht aan te gaan, hoe moeilijk dat gevecht ook lijkt. De makkelijkste weg is het om die pijn of angst weg te nemen. Uit de weg te gaan. Te vermijden. Maar soms is die die angst of pijn nodig om, cliché, steker van te worden.

Maar het is dus ook nodig dat er een professional is, iemand die kennis van zaken heeft en weet welk gevecht nodig is om die kracht te vinden. Iemand die wellicht steun kan geven, richting geeft aan of bescherming biedt. Zodat het gevecht kan plaatsvinden in een veilige omgeving.

Bij de vlinder was die plek op straat niet veilig. Die tuin wel. De rups meenemen naar de tuin was wel de goede hulp. Het opensnijden van de cocon niet.

Deze vlinder hier besproken is enkel een metafoor. Dus geen mogelijkheid om hier een andere wending aan het verhaal te geven. Of toch? Heb jij een idee hoe deze vlinder toch uiteindelijk nog kan gaan vliegen? Laat het me weten in de comments, ik ben benieuwd.

De prik

Regelmatig schrijf ik mijn eigen gedachten, mijn eigen piekeren op, om het van me af te zetten. Soms publiceer ik die woorden en een andere keer bewaar ik ze enkel voor mezelf. Dan denk ik, daar heeft niemand wat aan.

Vorige maand de woorden hieronder geschreven en dacht; die houd ik voor mezelf.

Maar afgelopen weken stapelen zich nieuwsitems weer snel op die aangeven hoe erg de situatie is en daarbij lijken de contrasten steeds groter te worden.

De bosbranden in Wit-Rusland, Griekenland en Turkije. Ook aan de andere kant van de wereld Canada en USA.

Vorige week vol in het nieuws het tekort van een oogmedicijn Visodyne, waardoor mensen risico lopen op volledige blindheid als ze die medicatie niet meer krijgen. Dit alles omdat aan hét medicijn dat gewoon gemaakt kan worden een tekort aan is. Een productiefout heeft een achterstand gegeven in de productie met nu een tekort tot gevolg.

Gisteren eindelijk hét klimaatrapport waar niemand meer omheen kan, de grootste sceptici van de klimaatverandering worden er met de neus bovenop geduwd.

Genoeg redenen om zich zorgen te maken zou men zeggen.

Maar daartegenover staan bijvoorbeeld de Olympische spelen en de vakantieperiode. Het contrast met de problemen kan niet groter zijn. De uitbundige huldiging van de spelers en de aandacht hiervoor in de media. En dit weekend zwarte zaterdag, de kilometers lange files van vakantiegangers naar het Zuiden.

En ondertussen zijn er dus rampen en wereldproblemen gaande waar mensen, geld en onderzoek hard nodig is.

Tekenen dat er iets goed mis is.

Mijn niet gepubliceerde aantekeningen de zondag na mijn tweede prik van de vaccinatie ging daar ook al over. Die woorden wilde ik voor mezelf houden, maar ik deel ze hier nu toch.

Want ben ik de enige die dit alles zo zwaar ziet?

Eerst mijn verwondering, dan mijn zorgen.

Zondag 27 juni.

Ingenieus hoe geniaal ons lichaam werkt. Heb gisteren in de vroege ochtend mijn tweede prik mogen ontvangen en lig nu midden in de nacht wakker vanwege spierpijn in m’n arm, maar het lijkt ook alsof ik voel dat m’n lichaam keihard aan het werk is.

Geen idee hoe en of het zo werkt, maar ik kan me voorstellen dat bij een vaccinatie die kleine prik een heel mechanisme in gang zet.

Het inspuiten van een geringe hoeveelheid is voldoende om ons immuunsysteem aan het werk te zetten.

En dan zo wakker liggend begint mijn brein te denken, al mijn hele leven lang verwonder ik me over de wereld om mij heen. Heb ik een gezonde nieuwsgierigheid naar wat er zo voorbij komt.

Hoe werkt een CD-speler? Putjes in een metalen plaatje? Laser die “gaatjes” brandt? Nullen en enen?

En dat schermpje hier nu voor mijn neus? LED-verlichting? Hoe dan?

En nu dan het vaccinatie-programma. Bedrijven die op microniveau uitzoeken hoe dat virus werkt en welk mechanisme we nodig hebben om vanuit het immuunsysteem de impact van dat virus drastisch te verminderen?

Kennis van zaken is essentieel om te overleven zo blijkt. Dokteren en ingenieurs die zich dit allemaal bedacht hebben. Jarenlang onderzoek kost dit hele proces normaal, maar COVID hakte er wereldwijd in, met spoed moest er een vaccin ontwikkeld worden. Gelukkig waren daar de specialisten die het onmogelijke mogelijk maakten.

En dan kijk ik gisteren bij toeval voor het eerst naar een van de EK-voetbalwedstrijden Italië tegen Oostenrijk. Heb helemaal niks met voetbal, maar als ik het spel zie wordt ik wel weer nieuwsgierig naar alles daaromheen. Hoeveel kennis en kunde wordt er ingestoken om het maximale uit die spelers, maar ook uit het fenomeen voetbal, te halen? Financiële middelen die besteedt worden om die grote stadions te bouwen. Het team op te leiden en vele wetenschappers onderzoeken verrichten hoe de beste resultaten te halen zijn. Weet ik wat voor een onderzoeken, technieken en materiaal, tijd en geld wordt ingezet om enkel al het gras op die velden in optima forma te krijgen. Alles voor hét spel.

Met in mijn achterhoofd de noodkreet die Wubbo Ockels op zijn sterfbed letterlijk met zijn laatste adem uitsprak, maak ik mij bij het zien van dit schouwspel grote zorgen over de toekomst.

De tekening als cartoon die tijdens de Corona-pandemie met drie golven werd getoond staat op m’n netvlies gegrift. De eerste golf is de COVID-impact op ons dagelijkse leven. De tweede is de economische crisis en de derde die dan weer vele malen groter is dan die eerste twee, is de klimaatverandering die hoe ook, nog komt. Wel of niet door de mens geïnitieerd.

Hitterecords worden continu verbroken. Canada en Spanje nu tegen de 50 graden! Onmenselijke temperaturen. En het blijft stijgen. Wat als die temperatuur straks exponentieel toeneemt? Het mechanisme wat ons ecosysteem voor nu altijd stabiel had gehouden is uit balans. Ijskappen smelten, witte oppervlakten die voorheen de zon weerkaatste verdwijnen waardoor de warmte van de zon nog meer in de aarde wordt geabsorbeerd. Het kan heel snel gaan straks.

Een van m’n vrienden van de basisschool, Olaf Sleijpen, nu directeur van De Nederlandse Bank, vergeleek al meerdere keren in de media deze drie elementen met respectievelijk een meteoriet die net langs de aarde suist, die we dus net kunnen ontwijken (COVID nu), dan de inslag van een meteoriet met haar gevolgen (de economische crisis) en de laatste, de grootste, de klimaatverandering, die staat gelijk aan een botsing van de aarde met een andere planeet.

Genoeg filmscenario’s die een heel plot beschrijven wat er met moeder aarde gebeurt als dit alles werkelijkheid zou worden.

En dan hoor ik de woorden van Wubbo waarmee hij met alle macht en letterlijk zijn laatste adem, nog probeert ons een spiegel voor te houden. Ons bewust wil maken dat het echt tijd gaat zijn om er aan te gaan werken. En dat was 17 mei 2014!

https://youtu.be/vZby83L4TEA

De andere Nederlandse astronaut die we kennen, André Kuipers, vergelijkt onze kleine aardbol met één groot ruimteschip. Een immens ruimteschip waar wij met z’n allen mee door dat oneindige heelal reizen.

De CO2-uitstoot begint nu ons grootste probleem te worden. Net als bij de Apollo-XIII missie. “Houston, we have a problem.” Na die woorden gingen alle ingenieurs aan de slag om met de middelen die ze hadden voor de drie astronauten daar in die ruimte dé oplossing te bedenken voor het CO2-probleem zij hadden. De tijd tikte verder en de nood was hoog.

Niemand, niemand die toen aan een potje voetbal dacht!

Hoeveel signalen, hoeveel tekens heeft de mensheid nodig om dat besef te krijgen? Wanneer is de nood zo hoog dat iedereen aan de slag gaat om dit ruimteschip te redden?

Omdat we in een wereld leven waarin voor alsnog bijna alles mogelijk lijkt en dat er steeds weer oplossingen worden gevonden voor problemen die op ons pad komen, zou het wellicht zo kunnen zijn, dat als we ons geen zorgen maken, het uiteindelijk toch allemaal goed komt? Er zullen altijd knappe koppen zijn die met een geniaal idee komen. Maar zijn er straks nog genoeg van die knappe koppen? Wat denk jij?

Ik heb het warm, het voelt net alsof ik beetje verkouden wordt, grieperig, m’n lichaam is aan het werk. Bij een verhoging kan het brein ook een beetje te keer gaan, toch? Dat hoort er bij.

Vroeger maakte ik me op dit soort momenten te veel zorgen en ging het over in piekeren en lichte paniek. Eindeloze loops waar ik niet meer uit kwam zo leek.

De truc voor mij was om net gebruik te gaan maken van die momenten. Niet die gedachtestroom eindeloos te voeden, maar als een rivier aan gedachten voorbij te laten gaan.

Woorden gingen hun weg zoeken op papier, gewoon in het donker had ik me geleerd om kernwoorden op te schrijven om de volgende dag de gedachten waar ik wat aan had verder uit te werken.

Zo zijn heel veel leuke projecten ontstaan.

Nu in deze tijd vinden de woorden hun weg door twee duimen die op een schermpje tikken. Letterlijk een stroom aan woorden die ontstaat en voorbij gaat. Daar boven aan de horizon verdwijnen, maar niet verloren gaan. Want wat ben ik dankbaar dat m’n brein nieuwsgierig blijft. Dat geeft keer op keer grote verwonderingen. Net alsof je weer iets nieuws ontdekt.

Goed, volgens mij begint de stroming van woorden nu een beetje tot rust te komen. Ik ga eens kijken of ik m’n slaap kan vinden. Die ligt hier nog wel ergens denk ik.

Morgen, vandaag dus, mag ik een van m’n nieuwe kunstwerken gaan brengen. Ja, ook ik heb zo mijn afleiding, dus ook ik laat het gewoon maar gebeuren. Die tsunami’s die op ons af lijken te komen zien we tegemoet en gaan we naar handelen op moment er te handelen is.

Ik geloof in de flexibiliteit van de mens en als de nood hoog is, gaan we met z’n allen oplossingen vinden. Net als al die ingenieurs bij Apollo-missie uiteindelijk toch die oplossing gevonden hebben.

Genoeg gesprekken die ik heb op m’n spreekuur met mensen uit oorlogsgebieden. Die rampen hebben meegemaakt en teruggeven dat hoe ernstig de situatie ook is, wonderen blijven bestaan.

Laten we blijven hopen dat het altijd weer goed komt.

Gezien en gehoord worden

Vroeg in de ochtend rijd ik op m’n speedbike richting Hoensbroek. Met volle snelheid ga ik door een prachtig natuurgebied. Genietend van het Limburgse Landschap om me heen. De natuur die wakker wordt.

Gisteren een serie op Netflix gezien, Lupin, met daarin een bijzonder mooi muziekstuk. “Even” via m’n SmartWatch zoeken, gevonden en meteen te beluisteren op Spotify.

Wat allemaal zo vanzelfsprekend lijkt.


Vanmorgen dus op weg door dat bijzonder mooie landschap, muziek op mijn oren, denkend aan een concert ik samen met Frank Steins wil gaan organiseren. Een concert waar aandacht is voor het verhaal van het langzaam doof en blind worden ten gevolge van het Ushersyndroom.

Ik ken drie mensen die dit zwarte lot is toebedeeld. Het is niet aan de buitenkant te zien. Zeker niet aan de jonge dame Joyce de Ruiter, die ondertussen een voorbeeldfunctie heeft verworven hoe je met deze zware last om kunt gaan en zelfs, zo lijkt, sterker van wordt. Haar wereld net groter wordt, ondanks het verlies.

Haar verhaal, maar ook dat van de kleine meid ik ken, net gediagnosticeerd met Usher, met nog een heel leven voor zich, grijpt mij aan.

Mijn audiologenhart gaat open om te helpen. Alleen de vraag is hoe?!

Nog zo veel onderzoek nodig, nog zo veel kennis te vergaren. Wetenschappelijk onderzoek waar tijd en geld voor nodig is. 

Muziek, kunst, natuur, in de ochtendzon op mijn fiets naar het werk….de wind suist in m’n oren.

Wat zo vanzelfsprekend lijkt, kan zo ongrijpbaar zijn.

Als het ons gaat lukken om met net die muziek, kunst, met de verhalen die te vertellen zijn, als het daarmee lukt ruimte, tijd en gelden vrij te maken om met nieuwe technieken, therapieën, behandeltrajecten of eenvoudig, een gesprek, gehoor te geven aan de hulp die nodig is, dat zou al mooi zijn. Om de zon weer te laten schijnen voor zij die dit overkomen is. 

Op m’n fiets door het prachtige landschap, de muziek klinkt in m’n oren, de ochtendzon die het landschap belicht als in een film, de wind die langs m’n lichaam glijdt. 

In m’n hoofd gaat alles voor een groots concert steeds meer vorm krijgen. 

Alleen gaat me dit niet lukken, dit project zal enkel met inzet van veel mensen een succes kunnen worden. De komende tijd gaat het daarom spannend zijn, zijn er genoeg mensen die eenzelfde droom hebben? Die bereid zijn om te geven voor iets dat zo vanzelfsprekend lijkt, maar o zo waardevol is.

Een goed gesprek. Verhalen vertellen. Ervaringen delen. Genieten van het leven.

Denk maar eens aan die momenten die je het dierbaarst zijn. Net dat zijn vaak de momenten waarop die kernwaarden van menszijn diep van binnen raken.

Elkaar hierin vinden en steun geven, kan voor nu niet meteen gehoor en zicht teruggeven, maar wel een eerste stap zijn om die zon in ieders hart te laten schijnen. De warmte te voelen van alle steun die gegeven wordt om ondanks al die beperkingen er toch bij te horen. Gezien te worden, gehoord te worden. Dat we oog mogen hebben voor datgene wat onzichtbaar is.

Hoe mooi zou het zijn om met muziek en kunst hier aandacht voor te vragen, bewust te worden van wat zo vanzelfsprekend lijkt en o zo waardevol is.

Het muziekstuk dat mij deze ochtend inspireerde:

Le Secret

Mathieu Lamboley

Soundtrack Lupin

Een nieuwe werkweek laat van zich horen

Mijn deur van de spreekkamer staat open, in de gang hoor ik collega’s gezellig even bijkletsen over het afgelopen weekend.

Het spreekuur gaat zo beginnen. Mijn PC start op, het geruis van de hardeschijf is nog net te horen.

Op de gang hoor ik de pomp van de watertap, een collega vult z’n waterflesje voor deze dag. Boven bij taal loopt een collega op hoge hakken door de gang. De schoolkinderen van de Mgr. Hanssenschool zijn, voordat de lessen beginnen, buiten aan het spelen. De kinderen schreeuwen van plezier.

De vogels fluiten want de lente is begonnen. De auto’s in de verte op een maandagochtend.

Al die trillingen van geluiden die vanuit mijn omgeving in mijn oor geraken, het trommelvlies in beweging brengen en in mijn brein worden omgezet in hoorbare geluiden, al die geluiden kan ik waarnemen, herkennen en lokaliseren. Zelfs op kilometers afstand, want in de verre verte hoor ik in deze vroege maandagochtend al een klein vliegtuig dat zo zal overvliegen.

Dat ik deze geluiden herken, tot in detail beschrijven kan, dat ik de collega’s, als ik wil, woordelijk kan verstaan, maar me ook kan focussen op de spelende kinderen buiten en me dat specifieke geluid van die schreeuwende kinderen een heerlijk gevoel geeft, omdat ik het op de een of andere manier koppel aan vrijheid en blijheid, dat is wonderbaarlijk.

Als natuurkundige vind ik het ongelofelijk hoe dit alles zo kan werken. Maar vooral ook alles precies zo kan groeien. Dat trommelvlies, die gehoorbeentjes, overigens dé kleinste botjes van het menselijk lichaam. En dan dat slakkenhuis, de cochlea, met binnenin het orgaan van Corti, die duizenden trilhaartjes, buitenste en binnenste, eigenlijk kleine spiertjes die als vanzelf gaan dansen op muziek, het is geniaal.

Laat staan wat er dan nog verderop in dat brein gebeurt. Dat al die geluidstrillingen in het brein als een neurale activiteit via de zenuwbanen verder worden geleid en we heel veel informatie uit al die prikkels kunnen halen.

Al dit wat we met ons gehoor kunnen waarnemen, maakt dat we überhaupt kunnen deelnemen aan gesprekken. Sociale contacten leggen.

Een luisterend oor bieden. Gehoord worden. Het gevoel er bij te horen. Dat alles maakt dat we mens zijn.

Iemand zijn gehoor teruggeven of technische ondersteuning te bieden om dat gehoor beter te maken raakt zo aan de kern van het mens zijn.

Wat als je niet meer goed kunt horen? Geluiden niet meer waar te nemen zijn? Je geen gesprek meer kunt volgen?

Gehoorverlies is niet enkel het geval bij ouderen? Ook op jonge leeftijd, zeer jonge leeftijd zelfs al kan het gehoor minder zijn. Dan is het van belang om te onderzoeken wat beter kan, waar oplossingen mogelijk zijn. Medisch met medicatie of een operatie, technisch met allerlei moderne apparatuur en psycho-sociaal, hoe ga je met een gehoorverlies om, werk, privé thuis of in opleiding of op school. Van KNO-arts tot ambulant begeleider. Van audiologie-assistent tot psycholoog. Van audioloog tot praktijk ondersteuner huisarts. Ieder kan een stukje bijdragen aan een heel proces.

Daarom is de audiologie zo’n bijzonder mooi vak. Ons hoorsysteem is zo iets geniaals. Zo complex, zo veel elementen die meespelen. Maar net dat biedt kansen, mogelijkheden om aan te werken. Oplossingen te vinden voor dat waar iets niet meer goed werkt.

Van trommelvlies tot auditieve verwerking, van de scores op het spraakverstaan in ruis tot hamer, aambeeld en stijgbeugel. Stap voor stap bekijken wat er scheelt om vervolgens persoonlijk advies te geven om daarmee de levenskwaliteit te verhogen, is het mooie van dit vak; de audiologie.

In de reeks van “Horen is meer dan enkel de oren!”

#gehoor #audiologie #adelante

Verkiezingen

Dit jaar wilde ik mijn blog er niet aan wijden. Omdat ik langzaam het vertrouwen in de democratie aan het verliezen ben.

Met plaatsvervangende schaamte heb ik de afgelopen periode TV-optredens gevolgd, debatten en interviews gezien waarin het doel van dat optreden vooral er op was gericht hoe maak ik die ander kapot en hoe win ik zelf de meeste zieltjes.

Ik zou mijn gevoel, mijn visie over de politiek dit jaar volledig aan mij voorbij laten gaan. Mijn stem hierin niet publiek laten horen.

Maar sinds enkele jaren ben ik een ouder plus. Twee prachtige gezonde kinderen kreeg ik er bij toen ik ja zij tegen mijn vrouw. Het woord opvoeding had tot dan voor mij nog geen inhoud gehad. Althans niet die waarin je voelt wat het betekent om je kinderen het beste te willen geven.

Daarom vraag ik me bij het kijken naar al dat politiek gesteggel af, als we onze kinderen een toekomst willen geven, welk voorbeeld willen we dan stellen? Hoe zou die toekomst er uit moeten zien? Als jouw kinderen in discussie gaan, welke woorden wil jij dat ze gebruiken? Met welke omgangsvormen zou je ze willen zien bij sociale interacties? Welke kansen zou je ze willen geven in de maatschappij of op die volle arbeidsmarkt?

Regelmatig hebben we het er over aan de eettafel. Gesprekken over de maatschappij, omgangsvormen, toekomst en politiek. Boeiende gesprekken, waarin ik zelf leer om zaken ook vanuit een ander perspectief te kunnen bekijken.

En gelukkig zie ik dat de jeugd er anders naar kijkt. Zij de problemen die die volwassenen veroorzaken wel degelijk zien, ook zij zich zorgen maken over de toekomst. Maar ondanks al die grote problemen ze toch, gelukkig ook, kunnen genieten van wat zij nu hebben.

Maar ondanks dat het lijkt dat die jongeren het meer kunnen hebben, al dat gesteggel in de media, die ruzies op TV, wil ik toch nog meer dan ooit deze aardbol een klein beetje beter maken.

De politiek lijkt daarbij een belangrijke factor te zijn, die ene keuze die we komende dagen gaan maken.

Ieder voor zich.

Nog nooit is politiek zo’n groot item geweest. Zo dicht bij de burger is politiek nog nooit gekomen. We zitten er met onze neus bovenop.

Onze stem kunnen we gaan laten horen, welke kleur iemand kiest is volledig aan hem, haar of het. Maar één stemwijzer wil ik meegeven;

Welk voorbeeld wil jij zijn?!

Laat je stem horen!

PS Die wereld een beetje beter maken?

Voor een groot deel gebeurt dat gelukkig het meest aan die eettafel.

Het glas

Iedereen heeft eigenlijk zo een glas, bij de een zit het tot aan de rand toe vol en loopt zelfs over, bij de ander is het mooi in balans.

Allereerst vooropgesteld dat het glas een onderdeel is van een heel verhaal. Zowel voor mezelf, als waarvoor ik het gebruik als metafoor in het gesprek op het spreekuur. Dus dit is een summiere uitleg om een idee te krijgen hoe het glas te lezen is.

En daarbij wil ik expliciet benoemen dat klachten niet met dit glas op te lossen zijn, maar het geeft een richting aan waar we naar toe willen. Het glas kan nieuw inzicht geven in mogelijkheden die er liggen om aan te gaan werken.

Want wat van belang is om bewust te zijn dat we altijd iets willen aanpakken dat waar we klachten over hebben. Dan willen we daar een oplossing voor vinden. Logisch ook. Maar soms ligt de oplossing niet direct voorhanden. En is die controle die we er op willen hebben net een verkeerde aanpak.

En daar komt mijn passie om de hoek kijken, de kern waarom ik dit vak, de audiologie, zo boeiend vind, namelijk mijn passie voor de mens. De oprechte interesse in dé mens, met vooral aandacht voor ons brein.

Wij zijn zo’n boeiend wezen. Vooral ons brein is geniaal. Ik realiseer me nu wel dat het brein het nu is die dit tegen mij zegt😊, maar dat even ter zijde.

Wij mensen we leven ons leven, maar op dat levenspad komt vanalles voorbij.

Tegenslagen, beperkingen, struggles die te overwinnen zijn. En zo heeft ieder zijn eigen glas, das Glas der Lebensakzeptanz. Ooit geleerd in een Duitse tinnituskliniek.

Dat glas is een maat voor wat we maximaal aan stress, spanningen, maar ook gewoon aan energielekken in ons dagelijkse leven kunnen hebben. Alles wat energie kost bij al die gebeurtenissen en ervaringen die we zo in ons leven meemaken, meedragen.

Gebeurtenissen die impact hebben op wie we zijn. Zaken die energie kosten. Dingen waar we in onze gedachten mee bezig zijn.

Niemand heeft een leeg glas, anders leef je niet. Er zijn altijd wel zaken die niet gaan zoals je wilt dat ze gaan. Of zaken waar je tegen op ziet. Zaken die je het ’s nachts bezig kunnen houden. Dat kan een keer te veel zijn, vanalles komt bij elkaar. Het glas loopt over. Meestal een periode waar niets wil lukken, er te veel samen komt. Het is te veel.

Net dan is het hele systeem gevoelig om dat ene wat er bij komt niet te kunnen hebben. De laatste druppel als het ware die dat glas laat overlopen.

Laat dat vaak m bij tinnitus, dat geluid zijn wat echt niet nog bij kan. Maar bij een ander is het buikpijn of hoofdpijn. Een lichaamssignaal dat aangeeft dat het even te veel was.

Of een ander mechanisme kan ook, het glas is heel lang vol geweest, de rust is er eindelijk en net dan komt die laatste druppel. Alles is eigenlijk in balans, maar net op dat moment komt datgene waar dan weer niet direct controle over te vinden is. Die tinnitus, die hoofdpijn, die buikpijn die er lang niet was en nu weer van zich laat horen.

We gaan er alles aan doen om die controle hierover (weer terug) te krijgen. Alle aandacht gaat uiteraard daar naar toe. Het is te vergelijken met dat velletje dat aan die vinger los zit en er hoe ook van af moet. Die druppelende kraan die blijft irriteren en dicht moet.

Maar die kraan gaat niet dicht en dat velletje wordt er van afgetrokken en doet hevige pijn, want dat was toch een beetje te veel wat er van af ging.

Wat we hierin zien is dat alle aandacht naar die prikkel gaat die we waarnemen. Bewust waarnemen. Vandaar ook niet gek om die prikkel direct te willen aanpakken. Die prikkel die alle aandacht trekt.

Maar, zoals het glas dan laat zien, daar zit nog veel meer onder. Dat maakt het van de ene kant complexer, maar van de andere kant biedt dat meer kansen om aan te gaan werken.

En daar komt weer de audiologie als bijzonder mooi vak om de hoek kijken. Audiologie is multidisciplinair; gehoor, hoe wij horen, wat we met geluiden doen, maar ook hoe staan we in het leven, wat wordt er van ons hoorsysteem verwacht. Sociale contacten, werk, eigen gedachten, die balans in het leven. Al die facetten spelen hierin een rol. Audiologie, psychologie, maatschappelijk werk, fysiotherapie, vaktherapie, zelfs de eerste contacten met de collega’s van het secretariaat zijn daarom essentieel. Teamwork.

En hoe mooi dat dit glas hier inzicht in geeft. Dat als we gaan kijken beneden in het glas, naar die elementen die energie kosten, zijn daar dingen bij die makkelijker kunnen, waar hulp bij gezocht kan worden? En boven in het glas, de ruimte die rust geeft, de energiegevers. Daar waar je blij van wordt, passie, datgene waar je je accu mee kunt opladen. Zijn daar meer of andere mogelijkheden?

En weet dat er live-events zijn die zijn zo sterk, die blijven voor altijd in dat glas. Dan teken ik stenen in het glas. Hoe ouder we worden, hoe meer stenen in dat glas. Het verkeer van rechts, zoals mijn collega Math de maatschappelijk werker, dit altijd noemt. Gebeurtenissen waar ieder van weet dat dat je bezig houdt, dat je daar zeker niet meteen een oplossing voor gaat vinden. Het overlijden van een van je dierbaren, het verlies van werk, verhuizen, een auto-ongeval, ziekte, we weten allemaal die wel in te vullen. Die stenen haal je er niet meer uit. Ook dan biedt het glas zicht op hoe het anders kan. Die stenen blijven stenen, die draag je mee, maar het glas kan wel groter worden, zodat er meer in kan. En groter maken kan door vooral die zaken te gaan doen die energie geven, waar je gelukkig van wordt. Dat je ondanks die stenen daar ruimte boven in dat glas voor maakt. Een groter glas.

En het mooie is, dat als die balans tussen energievreters en energiegevers weer beter wordt, je datgene waar de aandacht in eerste instantie vol naar toe ging om een oplossing voor te zoeken, dat er nu ruimte ontstaat om die focus niet met als doel te zetten om die prikkel aan te pakken, maar die prikkel er gewoon mag gaan zijn. De draagkracht om die prikkel er dan bij te hebben groter wordt.

Kost nog steeds energie, maar het kan er bij.

Die balans vinden is zeker niet de bedoeling om als controle in te zetten op die prikkel. Dat zou te makkelijk zijn en opnieuw een verkeerde focus leggen.

Uiteraard zou het een gemis zijn als er “makkelijkere” oplossingen direct aan die prikkel niet meegenomen worden. Vandaar dat die eerste stap met goeie uitgebreide diagnostiek altijd nodig is. Vandaar dat een huisarts of specialist altijd eerst gevraagd moet worden.

Maar in de praktijk zie ik dat als ik het glas teken, hebben veel mensen die eerste stap, de diagnostiek al op heel veel plaatsen doorlopen. Zien ze zelf dat daar geen mogelijkheden meer zijn, en is nu wel, door het glas, zicht op heel veel nieuwe kansen. Kansen die zelfs het leven weer waardevoller kunnen maken.

En dit geldt voor heel veel klachten, klachten waar medisch gezien geen oplossingen meer mogelijk lijkt te zijn. Om dan die andere weg te gaan.

Iemand moet die weg wel kunnen vinden. En hoe mooi dat ACT daar dan vervolgens nog meer handvatten kan geven om die waardevolle kansen te vinden om vervolgens daar samen aan te gaan werken om die kansen te verzilveren.

ACT heb ik ooit ingezet bij mezelf, omdat mijn eigen glas helemaal overliep. Aline Kruit (auteur, ACT-coach en trainer) heeft me toen, lang geleden de eerste kennismaking gegeven, later kwam Frans Kemps (coach en trainer) in een loopbaanbegeleiding hier nog eens op terug. Pas toen vielen kwartjes en werd ik geraakt door de 6 peilers binnen dat ACT-model. En zo ben ik laatst gestart met een ACT-training voor professionals bij Tim Batink, ACT in ACTie. Nog elke keer leer ik nieuwe metaforen en oefeningen kennen. Komen ze zomaar voorbij. Maar net die mooie metaforen maken dit alles zo leuk. Niet enkel voor mij nu als ACT-coach, maar ook voor de cliënten en collega’s binnen ACT.

Dat traject welk ik met cliënten ga binnen ACT, zie ik als een persoonlijke reis, waarin de cliënt nieuwe ervaringen opdoet, bewuster kijkt naar dat wat er is. Net als bij het bezoek aan een stad, je kunt er zelf gaan proberen de weg te vinden, maar als je een gids meeneemt op die weg, ga je nog veel meer ontdekken, je gaat sneller de plekken vinden die waardevol zijn.

Hoe leuk is het om die gids te mogen zijn. Om die waardevolle ervaringen te delen. Pieken en dalen. Waarbij die dalen net de momenten zijn om van te leren. Zij die de bergen beklimmen om dan later van boven op die top te genieten van dat mooie uitzicht. Zij kijken terug op de weg die ze gegaan zijn.

Om vervolgens dan samen boven op die top dat glas te mogen heffen op het succes, is een mooie afsluiting van een reis die we samen gegaan zijn.

Das Glas der Lebensakzeptanz.

Rijkdom

Vanmorgen een gesprek uit duizenden. Het is nog heel vroeg in de ochtend. De dauw hangt nog in de lucht. Net een rondje Chateau Sint Gerlach gelopen. Genoten van de uitgestrekte natuur die al eveneens langzaam wakker wordt. Kom ik bij mijn terugtocht een patiënte van mij tegen. Drieëntachtig jaar is ze. Met haar rollator loopt ze haar dagelijkse rondje zo verteld ze me later nadat ik haar heb aangesproken. Ik liep eerst langs haar en herkende haar. Hoe ook anders, want samen met haar een heel traject ooit doorlopen vanuit het evenwichtsprogramma dat in het verleden nog werd aangeboden bij Adelante. Zij had daar zo veel aan gehad dat ze haar dankbaarheid met iedereen wilde delen.

Ik liep voorbij, maar ook weer terug naar haar. Want zo vroeg deze mevrouw daar helemaal alleen?

“Goede morgen mevrouw, ik ben Dyon Scheijen van het audiologisch centrum, hoe gaat het met u?”.

Ze herkent me en meteen een brede glimlach op haar gezicht. “Het ging vanmorgen niet zo goed en dacht: Jas aan en naar buiten!”. Paar weken geleden een TIA gehad verteld ze me. Maar het gaat naar omstandigheden goed. “Sterk zijn en vooral ook zien wat we wel nog hebben”, dat waren inzichten die haar moeder haar lang geleden meegegeven had.

Maar ook omdat zij zelf in de zorg gewerkt had, maakte dat ze nu weet hoe belangrijk het is om te bewegen. Ondanks de pijn of het minder mobiel zijn. 

Ik vroeg wat ze dan vroeger had gedaan in de zorg. Ze was verpleegster/verzorger geweest bij gezinnen. De hele wereld over gereisd, heel veel geleerd en mooie momenten ervaren. Waar ze nu met plezier nog altijd op terugkijkt. Hard werken dat wel, maar met zo veel voldoening.

En nu de kleinkinderen die via dat ding op tafel (ik denk de tablet) met haar vrijwel elke dag contact hebben. Ze hier intens van kan genieten.

Dat ze nu terugkijkt naar waarmee haar ouders met zo weinig toch altijd voor de kinderen hebben kunnen zorgen. Dat ondanks dat er niet veel was, zij nooit en te nimmer te kort was gekomen. Daar had ze nu heel veel respect voor.

“Geniet daar maar lekker van!” gaf ik haar terug. Precies dat was het goeie woord, genieten zei zij. “Ik voel me zo rijk”, zie ze.

Beide met een enorme glimlach en zo’n mooi begin van de dag wenste we elkaar het allerbeste toe en liepen elk weer ons pad.

Hoe mooi om hierin na een dagje verdiepingscursus ACT gisteren bij Tim Batink himself nu in dit gesprek mooie ACT-elementen terug te zien. 

Waarden die we beide van groot belang vinden, de liefde voor de medemensen. Respect naar onze ouders. De tijd nemen voor een gesprek.

Mindfulness, het leven in het hier en nu. Vooral ook weten wat je hebt. Genieten van het moment.

Accepteren. De pijn er laten zijn, maar niet het lijden. Ondanks dat er pijn is, toch vooral die acties uit te voeren die voor jezelf belangrijk zijn. Om daarmee vervolgens een waardevoller en vitaler leven te leiden. En dan vooral een leiden met korte ei, en geen lange ij.

De lange ij, die wel in Rijkdom te vinden is.

Passie

Voor de netwerkgroep “Get Angersj” Valkenburg is in de Corona-periode de idee ontstaan om alle leden van deze club hun passie via video met de andere leden te delen ter kennismaking.

Van advocaat tot hardloper, van kunstenaar tot filmmaker. Van auteur tot galeriehouder. Allerlei passies komen voorbij.

Volgende week mag ik mijn verhaal gaan geven. Deze rubriek heet “De passie van…”

Nu ging ik ter voorbereiding de definitie van “passie” opzoeken. Hoe toepasselijk voor net vandaag.

Passie

1) Hartstochtelijke liefde 2) Hartstochtelijkheid 3) IJver 4) Kleine schoonheid met een roeping 5) Liefde 6) Hartstocht 7) Gemoedsaandoening 8) Gepassioneerdheid 9) Gloed 10) De lijdensweg van Christus 11) Lijden van christus

De liefde voor iets waar je je leven voor wilt geven. Het gaat als vanzelf. Althans het kan ook wel enorm veel energie kosten, maar vanuit je hart heb je het er dolgraag voor over.

Jort Kelder interviewt afgelopen week Mark Rutte over zijn presidentschap en merkt op dat hij nu in de Corona-tijd vrijwel dag en nacht vanuit die functie werkzaam is. Hoe hij dat kan volhouden? Het is niet aan hem te zien. Geen enkele fysieke uitputting zichtbaar. Waarop Rutte aangeeft dat hij dit vak zo graag uitoefent, dat hem dat als vanzelf afgaat. Politiek is wat dat betreft hem op het lijf geschreven.

Als ik naar mijn eigen persoonlijke passies kijk heb ik er meerdere. Maar al die passies komen op één passie terug:

De liefde voor dé mens.

Ons bestaan als mens. Ons zijn.

Hoe mooi dat dit in al die betekenissen die in het woord passie zitten terug te vinden is.

Van het Bijbelse verhaal; de lijdensweg van Jezus Christus tot aan de hartstochtelijke liefde voor iemand, die liefde die je kenbaar maakt op een dag als Valentijnsdag.

De lijdensweg van Christus: The Passion. Maar eigenlijk is dat de meest aangrijpende metafoor waarmee passie kan worden weergegeven. Dat die lijdensweg die hij gegaan is enkel te dragen was door de passie die werd gevoeld voor waar hij voor stond. Een goeie theoloog die dat in detail zal kunnen uitleggen, de diepere betekenis achter dat verhaal.

Mijn eigen passie, die liefde voor de mens, maar dan zonder lijdensweg, heb ik zeker gevonden in mijn vak als klinisch fysicus – audioloog.

Na mijn studie natuurkunde ben ik in opleiding gegaan tot klinisch fysicus. En dan met name de specialisatie in de audiologie. Een vakgebied over het gehoor. Van de werking van ons oor, naar het waarnemen van die geluidstrilling en het meten van het gehoorverlies. Tot aan de verwerking van die geluiden in ons brein. Ongelofelijk om dat in detail te bestuderen en te zien hoe geniaal dat allemaal werkt. Daarbij is mijn passie voor dit vak de afgelopen 25 jaar gegroeid naar vooral wat wij in ons brein vervolgens aan informatie kunnen combineren met al die informatie aan geluidsperceptie.

Wat gebeurt er daarboven in dat brein bij het waarnemen van geluid? Het neurofysiologisch mechanisme van het gehoorsysteem.

Met die kennis vervolgens Tinnitus en dan vooral met name mensen kunnen helpen die last hebben van tinnitus is buitengewoon als job te mogen uitvoeren.

Daarbij komen zeer menselijke aspecten aan bod. Hoe gaan we met dat geluid om, maar ook hoe staat iemand in het leven? De balans die je moet vinden in het leven. Alles wat energie kost, de aandacht die je hebt voor je gehoor.

Het mechanisme tinnitus kan ik wel uren over spreken om dat mechanisme uit te leggen, maar daar gaat het nu even niet om.

De liefde voor de mens. Het mens zijn.

Dat wij kunnen praten met elkaar, elkaar kunnen horen in het gesprek. Dat ik cognitieve gedragstherapie kan toepassen, door uitleg te geven in een gesprek, handvatten aanreiken hoe met die tinnitus om te gaan, zo kun je mensen die aan het eind van hun latijn zijn weer een vitaal en waardig leven laten leiden. Hier zou je zelfs kunnen schrijven lijden met lange IJ.

En daar komt ACT om de hoek kijken. Mijn volgende passie. Hoe kun je met pijn toch een waardevol en vitaal leven leiden? Wat maakt waarvoor of waarom jij als mens leeft? Welke waarden zijn voor jou belangrijk om te leven?

En hoe doe je dat?

ACT biedt daarbij zo veel handvatten om daarachter te komen. Om vervolgens die balans te vinden. De kernwaarden die we dan vinden zijn de basiselementen voor de passie in ons leven, van ons bestaan. Dat maakt ons mens.

En kunst kan daarbij helpen.

Kunst is een middel om die kracht te vinden. Anders te kijken. Nieuwe werelden te ontdekken. Dat verhaal wat ieder te vertellen heeft. Vanuit zijn eigen persoonlijke perspectief.

Als ik al die video’s nog eens terugkijk “De passie van…” en de twinkeling zie in ieders ogen op het moment iemand die passie, die liefde in zijn leven gevonden heeft en deelt met anderen. Je die talenten ontdekt hebt en deze in jouw leven hebt kunnen laten zijn. Dat is de sublieme kunst van het leven.

En dan kom ik op nog een andere passie van mij en dat is hét kunstenaarschap. Zeker ook één van mijn levensdoelen. Jaren heb ik de kunst gebruikt als een passie waar ik energie uit kreeg, nog steeds overigens, maar nu tevens meer als ondernemer. Kunstenaar zijn is nu ook een ondernemerschap.

Maar in die kunst zit tevens het leven en dat is in elk schildersdoek ontzettend mooi te zien, hier maak ik namelijk gebruik van bij het ontstaan van eigen verhalen in elk doek.

Net als in de wolken, door spontaan te kijken naar wat er voorbij komt en je er de grappigste en leuke figuren in kunt zien. Zonder iets af te dwingen, te ervaren en het leven gewoon nemen zoals het op je pad komt.

En kijk…dan ontdek je de mooiste dingen. Als je echt kijkt, de moeite neemt om er echt even bij stil te staan, dan ga je in de kleinste details de mooiste verhalen zien.

Het blijkt nu zelfs in bepaalde medische opleidingen een vak te zijn. Kijken naar kunst. Onderzoeken die hebben laten zien dat het goed kunnen kijken naar kunst je een betere arts maakt. En dan zijn we de cirkel rond.

De medisch specialist die ook kunstenaar is en met passie zijn vak uitoefent. Een inspiratiebron mag zijn voor anderen en de liefde voor dé mens zijn grootste passie is.

De mens is als een kunstwerk.

De mens is als een kunstwerk, uniek en bijzonder.

Begin deze maand had ik een workshop beeldhouwen op Chateau St. Gerlach. Frans Kemps, een goede vriend van me, had deze kunstdag georganiseerd.

Frans is een levensgenieter puur sang. Van lekker eten koken, een goed gesprek hebben tot aan van kunst genieten en zelf kunst maken. En Frans wil dit alles heel graag delen met anderen, samen genieten, een prachtig mens dus.

Frans is coach, loopbaanbegeleider, maar hij is niet zo maar een coach, Frans is een mens-coach. Dat wil zeggen dat als je bij hem in therapie bent, het meer een gesprek is als vrienden onder elkaar dan dat het een therapie of coachgesprek is. Een luisterend oor, met daarbij de kunst om op de geschikte momenten precies die informatie te geven die nodig is om de goede vervolgstappen te kunnen nemen.

Frans heeft mij ook kennis laten maken met ACT. En zo ben ik langzaam in ACT gegroeid en zelfs door ACT min of meer gegrepen. In maart dit jaar, op het hoogtepunt van de Corona, via ACTinActie, een training voor professionals gevolgd. Alle stappen van het ACT-model in detail geleerd. En vanwege Corona was onze training na één sessie enkel nog online mogelijk. Gisteren hadden we vanuit de organisatie van ACTinActie als tegemoetkoming een gratis terugkomdag COVID-proof in Van der Valk Maastricht. Als levensgenieter een ideale plek om een dag te mogen vertoeven. Design, aandacht voor vorm en stijl, lekkere koffie en heerlijke lunch, genieten met de grote zachte G.

Tim Batink himself gaf deze terugkomdag inhoud. Tim ademt ACT, hoe mooi om in demonstraties en workshops te zien hoe hij de tools tot in perfectie beheerst om op de verschillende thema’s binnen ACT in te zetten in de therapie.

En al kijkend naar dat proces, zag ik het. Net als de kunstenaar die met verschillende tools, langzaam en bedeesd stukjes hakt uit een grote steen. Voorzichtig en met veel respect voor materiaal en gereedschap, met veel geduld voor het proces, zo werkt ook een goede therapeut aan de mens die voor hem zit.

Een kunstwerk dat langzaam ontstaat. Steeds mooier wordt.

En zo is ook de mens, net als een kunstwerk. De tools, de metaforen en geleide-oefeningen die ACT geeft, zijn de instrumenten die je kunt inzetten om aan de mens die voor je zit te werken.

Voorzichtig en met veel respect, met aandacht en gevoel. Kijken en goed luisteren om vervolgens een stapje verder te komen. Vanuit het hart aanvoelen waar het nodig is om even een tikje te geven in de goeie richting.

De mens is als een kunstwerk, uniek en bijzonder mooi als je de tijd neemt om er naar te kijken.

Telefoneren met hoortoestellen

Vandaag mijn regulier audiologisch spreekuur. Dat wil zeggen jong en oud, plotseling gehoorverlies of al langer bestaand gehoorverlies maar steeds meer problemen met het horen. Een gevarieerd spreekuur met zoveel verschillende vragen en verhalen.

De kern is steeds het minder kunnen horen, niet meer kunnen deelnemen aan gesprekken en beperkingen in de sociale contacten. Net nu waar mondkapjes, plexiglas en afstand nemen het allemaal nog moeilijker maken.

Een aspect ik vandaag al enkele keren op het spreekuur heb gehoord is het probleem van het telefoneren bij gebruik van hoortoestellen. Een aantal patiënten die aangeven het hoortoestel uit het oor te nemen op moment ze gaan telefoneren. Als ik dan vraag hoe ze de hoorn van de telefoon tegen het oor plaatsen, blijkt dat de de hoorn, zoals gewend, tegen de gehoorgang wordt aangedrukt. Zelfs met als het hoortoestel in het oor zit.

Daarmee druk je dus eigenlijk de gehoorgang dicht en gaat het geluid vanuit de telefoon minder goed binnenkomen.

Beter is het om het hoortoestel gewoon te gebruiken, ook bij telefoneren, maar dan de hoorn van de telefoon iets hoger te houden, net boven de oorschelp. Want de microfoon van het hoortoestel zit namelijk net boven de oorschelp. Op het moment het geluid vanuit de speaker van de telefoon direct in de microfoon van het hoortoestel komt zal de versterking optimaal zijn en het geluid veel beter binnenkomen.

Ik geef steeds het advies om dit te oefenen en hiervoor een familielid of goede kennis te bellen en deze te vragen een willekeurige tekst te gaan voorlezen, zodat u dan kunt oefenen hoe de hoorn van de telefoon het beste te houden is.

Ik schrijf er deze keer maar een blog over in de hoop dat dit gedeeld wordt met zij die allemaal een hoortoestel gebruiken. Te vaak, vandaag dus op m’n spreekuur weer opnieuw, merk ik dat mensen dit niet weten, zich er niet bewust van zijn en het zo veel beperking geeft, terwijl het met een kleine aanpassing heel veel verschil kan maken. En dat gun je toch iedereen.

Net nu is communicatie op afstand o zo belangrijk.

Daarom delen mag!

Wat zegt u?!

Frappe latte of frappuccino? Denk ik dat ze vraagt. Haar lippen bewegen en ik probeer de woorden die ze spreekt te vormen in m’n hoofd. Zij verstaat mij niet. Ik geen woord van wat zij zegt. Grote platen plexiglas tussen ons verhinderen de geluidsgolven om door te komen.

Ook de klant die voor me stond, moest in gebaren en aanwijzingen als in Hints duidelijk maken wat zijn bestelling was.

Het lijkt wel een landelijk gehoorexperiment om het grote publiek te laten ervaren hoe het is om slechthorend te zijn. Hoeveel moeite het kost om je verstaanbaar te maken in barre akoestische omstandigheden. Hoeveel gebaren, woorden, aanwijzingen en gezichtsmimieken zijn er nodig om de overdracht van informatie duidelijk te maken?

Creatieve oplossingen bedenken in tijden van nood? Schrijven in plaats van spreken? Via mobiele telefoon je bestelling al doorgeven? Gebaren in plaats van spreken?

Het verstaan van het gesproken woord, communicatie face to face, lijkt in het dagelijkse leven steeds moeilijker te worden.

Wellicht dat tips die we normaal aan slechthorenden geven nu in het dagelijkse leven voor iedereen bruikbaar gaan zijn. Vandaar hier de meest gebruikelijke:

Kijk elkaar aan, maak eerst oogcontact. Zeg gewoon eerst “Hallo”. Die herkent iedereen😊.

Duidelijk articuleren. Veel informatie halen we uit het mondbeeld. De visuele input is zelfs sterker dan de auditieve. Het Mc.Gurk-effect laat dit duidelijk zien.

Niet luider spreken, maar wel langzamer. De toehoorder krijgt de tijd om na te denken wat er gezegd is.

Bij herhaling gebruik van andere woorden met eenzelfde betekenis. Misschien zijn net bepaalde letters niet goed gehoord, door andere woorden te gebruiken kan de combi net het resultaat geven.

Heb geduld en blijf vriendelijk.

Jij weet niet wat de ander niet hoort. Aan de ander kun je niet zien wat die wel of niet gehoord heeft.

Op mijn spreekuur zie ik regelmatig koppels die thuis problemen hebben in de communicatie. Niet vanwege de relatie, maar vanwege de oren. Als ik met het voorbeeld kom dat als de een in de woonkamer zit met de TV aan en de ander in de keuken staat met de wasemkap aan, het in die luistersituatie zelfs met een perfect gehoor onmogelijk is elkaar goed te verstaan, zegt de lach en herkenning in de ogen naar elkaar toe vaak al meer dan genoeg.

Bewust worden van de beperkingen in het horen is de eerste stap, rekening houden met elkaar de tweede.

Heb oog én oor voor elkaar!😊