Het ondernemerschap beeldend kunstenaar

Afgelopen week opende de TEFAF weer haar deuren. Jaren heb ik de TEFAF bezocht, dit jaar gaat de TEFAF aan mij voorbij, ben net deze week voor een tinnituscongres in het buitenland. Gelukkig biedt CHAPEAU mij een glimps van wat er allemaal was en is. De sfeer, de bijzondere objecten, de mensen achter de schermen, alles komt er voorbij. Dus toch een beetje TEFAF net voor het slapen gaan. Even afschakelen van de dag waar ik van ‘s morgens aan het ontbijt tot ‘s avonds laat in de avond het over mijn werk heb. Maar wat is werk?

Want behalve dat ik op de TEFAF altijd heel veel inspiratie opdoe en geniet van al die prachtige kunstwerken, de mooie mensen om je heen en het bijzondere eten, denk ik ook net dan altijd na over mijn andere werk, mijn ondernemerschap.

Het ondernemerschap.

De naam alleen, zegt het al “ondernemen”. Vooral doen, bezig blijven, zoeken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe producten, hoe houd je je onderneming gezond?

Sinds 2012 heb ik er zelf één, een onderneming; Dyon Scheijen Art. Ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als beeldend kunstenaar.

Een hobby die uitgroeide tot mijn tweede beroep. En om alles netjes te doen met de belastingen en BTW, starte ik, op advies van mijn vader, mijn avontuur als ondernemer op 10 november 2012, 10-11-12. Net deze stap opent nu deuren voor mij die voorheen gesloten bleven; galerijen nemen mij serieuzer, het plaatsen van een advertentie gaat makkelijker, andere ondernemingen weten je te vinden, mijn product Dyon Scheijen Art wordt bekender. Het sneeuwval effect.

Maar ik moest me ook meer als ondernemer gaan gedragen. Nadenken over inkomsten en uitgaven, bewust ondernemend zijn. Dus ook bewuster zijn van het kapitalistisch systeem, de basis van onze huidige maatschappij.

Maar mijn doel als ondernemend kunstenaar is niet veel geld verdienen. Zeker niet! Volgens mij is dat het nooit voor een ondernemer.

Voor een aantal andere mensen schijnbaar wel; “O, het gaat wel goed met je schilderkunsten, je gaat zeker binnenkort stoppen met werken?” Nee!

Geld is een middel, geen doel!

Geld is wel iets heel bijzonders. Sinds geld zelf een product geworden is en er bodemloze putten bestaan waarin heel veel geld verdwijnt en geld niet in die maatschappij terugkomt, werkt ons kapitalistische systeem niet meer zo goed, dus we moeten wakker worden! En iets anders gaan bedenken.

Hoe was het ook al weer?!

Jij wil iets van mij, ik misschien iets van jou? Kunnen we elkaar helpen? Kunnen we producten ruilen?

Alleen ik wil nu niet dat van jou, misschien later wel of zelfs helemaal niet, dus geef me maar geld, dan “ruilen” we het daar voor. Zo ontstond geld. En toen kwamen de banken en ging het mis, geld werd zelf een product, later zelfs een virtueel product, een getalletje, op je mobiel, de virtuele munt geboren, gebakken lucht.

Te vaak hoor ik ook nu weer hier op het tinnituscongres dat iets niet kan omdat er geen “geld” voor is!

Zo triest…we leven in een tijd waarin we de meeste kennis hebben, eigenlijk ook al heel veel kunnen, maar er zou geen geld zijn om het te doen?!

Mensen die zorg nodig hebben, maar het niet kunnen krijgen, omdat er geen GELD voor is?! Anno 2018?! Is de mensheid zo dom om geld belangrijker te laten zijn dan humaniteit?

“Nee, sorry meneer, u komt echt niet in aanmerking voor die vergoeding voor die extra zorg voor uw chronisch zieke dochter, u komt er net niet voor in aanmerking, uw zorgverzekeraar vergoedt dit niet, daar is geen geld voor, dat medicament is te duur”.

Misschien is het goed om het hele kapitalistische systeem en ons maatschappelijk stelsel onder de loep te nemen?

Waar gaat al ons belastinggeld en sociale bijdragen naar toe? Hoeveel geld gaat naar bestuurders van al die grote organisaties? Wat verdient die topman bij die bank?! En van welk geld worden die miljoenen betaald?

Hoe inzichtelijk is ons stelsel en zijn er in al die jaren zo veel bodemloze putten en geldvreters in ons systeem ontstaan dat ons kapitalistisch systeem langzaam doodbloedt?

Welke journalist durft het aan?

Is “het volk” slim en sterk genoeg om voor zichzelf op te komen en waar mogelijk bodemloze putten te dichten?

Politieke machtsspelletjes uiteindelijk buiten spel te zetten en het grotere doel voor ogen te houden; SAMEN als mensen te LEVEN en te GENIETEN van al dat wat ons gegeven is; Het echte leven als Mens. Geld zou daarbij geen enkele rol mogen spelen.

Geld maakt niet gelukkig, er voor een ander kunnen zijn wel.

Geld is een middel, maar niet het doel.

En dan nog iets, de mooiste dingen zijn echt niet te koop!

Gezondheid, vrijheid, liefde, een goed gesprek, vrienden, echte vrienden. Dus meer geld betekent niet meer geluk.

Maar toch stel, stel dat, ik, voor een van mijn kunstwerken een miljoen. Ik bedoel, het is mogelijk. Op de TEFAF in 2016 gezien, een kunstwerk van Gehard Richter, een levend kunstenaar, 52 cm x 72 cm, €2.250.000,-

Twee miljoen tweehonderd en vijftig duizend euro! Bijna het jaarsalaris van ING topman Ralph Hamers.

Stel dus, gewoon dromen, dat het inderdaad zou kunnen, als kunstenaar, TEFAF-prijzen voor mijn kunstwerken.

Dan zou ik ietsje later naar mijn werk gaan, zo rond 10 uur beginnen en om 4 uur weer naar huis. Flexibel werken. Freelance!

Dan zou ik voor de mensen die bij mij op het spreekuur geen tinnituszorg kunnen krijgen, omdat “er geen geld voor is”, zou ik stiekem voor gaan betalen. Mensen die geen geld hebben om hoortoestellen te kopen en daardoor in een sociaal isolement geraken, ik zou een deal sluiten met een aantal audiciens waar we voor deze mensen dan een adequate oplossing voor zouden vinden.

Ik zou drie dagen werken, daarnaast een aantal weken per jaar, op de mooiste plekken op aarde grote exposities gaan organiseren. Live painting, elke dag vroeg op om dan een stuk of 7 grote werken in drie weken klaar te hebben voor expositie. In deze drie weken kunnen mensen komen kijken in de galerie of in het museum hoe 7 kunstwerken ontstaan, werken van 2 meter bij 2,5 meter of nog groter, alles passend in de omgeving waar ik dan schilder. Ik zou intens genieten van al die contacten met de mensen, tijdens het live painten gesprekken hebben met de bezoekers over kunst, over audiologie, over het leven, over wat er echt toe doet in het leven. Deze gesprekken zouden overigens terug te zien zijn in het kunstwerk, dat is net zo mooi, omdat ik tijdens het gesprek stop met schilderen, droogt op dat moment de verf, maakt dat op het moment dat een persoon mij aanspreekt en we in gesprek gaan, daar op die plek in het kunstwerk een verandering, dat gesprek heeft dan invloed op het kunstwerk. En later zichtbaar zijn.

Ik zou mooie plekken bezoeken die toeristen vaak niet zien, omdat de locale bevolking die samen met mij de expositie organiseert mij net deze plekken laat zien. En lekker eten, de locale keuken. Met de verkoop van schilderijen op die plekken weer meer mensen gelukkiger maken, projecten starten voor beginnende creatieve mensen die goeie ideeën hebben. En omdat ze deze dan wel zouden kunnen uitvoeren, zouden ze na enkele jaren zelfstandig kunnen opereren, want geld zou dan niet meer belangrijk zijn! Mensen die vanuit een goed hart de wereld willen verbeteren. En er vooral voor een ander willen zijn.

Want er is niets wat je een beter gevoel geeft, dan er voor iemand anders echt kunnen zijn. Om dan een geste te ontvangen in de vorm van; een glimlach, een traan van dankbaarheid, een verbaasde blik van “Dat dat nog bestaat?!”, een ferme handdruk met woorden van dank.

Gelukkig maak ik dit alles bijna elke dag mee op m’n werk bij Adelante. En dat gevoel, is onbetaalbaar!

Daarom ga ik zeker niet stoppen met werken en hoop ik tot in lengte van jaren naast mijn werk als klinisch fysicus – audioloog gespecialiseerd in tinnitus, ook nog een succesvol ondernemer te zijn als kunstenaar.

Fff appen met…

Een speciale editie van de digitale nieuwsbrief van Stichting Hoormij afdeling Maastricht e.o.Gepubliceerd in “De Oetbeller” nr. 58

Fff appen met….Dyon Scheijen

Oetbeller: Hoi Dyon! Onlangs heb je op twee bijeenkomsten van ons een bijdrage geleverd. Op onze jaarvergadering van 14 maart zagen we je voor het eerst en was je inspiratie je werk als kunstschilder. Een andere keer praatte je vanuit je professie als audioloog, bij de voorlichting over Ménière in het MUMC+ op 24 maart. Hoe vond je het eigenlijk om deze lezingen te geven?

Dyon: Ik vond het erg leuk om aan deze bijeenkomsten mee te werken, vooral 14 maart was een heel bijzondere avond voor mij.

O: Wat maakte deze avond zo bijzonder behalve de leuke mensen van onze afdeling? 😉

D: Sowieso ken ik Sjef al langer omdat hij audicien is en ik audioloog. Hoe leuk is het om vanuit die vakgebieden met zintuigen bezig te kunnen zijn?! Bijzonder was ook dat deze lezing precies in de week van de TEFAF viel en ik hem in hartje Maastricht kon houden. Maar het meest speciale was toch wel het feit dat het de eerste keer was dat ik deze lezing “Art meets Science” gaf. In deze lezing komen mijn beroepen (kunstenaar en audioloog red.) én zintuigen samen. De lezing “Art meets Science” gaat over mijn ontwikkeling als professioneel kunstenaar en over hoe mijn beide beroepen “elkaar ontmoeten.” Tot nu toe kenden mensen mij óf als klinisch fysicus / audioloog van Adelante of als de kunstenaar achter Dyon Scheijen Art. In de lezing van 14 maart bracht ik voor het eerst deze twee entiteiten van mij samen voor een groter publiek. “Art meets Science” is een lezing over de bijzondere reis die ik gemaakt heb. Het gaat om mijn persoonlijke reis, namelijk mijn ontwikkeling tot kunstenaar. Maar ook de reis naar San Diego in de Verenigde Staten die voor mij heel veel betekend heeft, komt aan bod. Art meeting Science loopt als een rode draad door mijn verhaal. Zo werk ik op het moment aan een kunstwerk waarin ik akoestische elementen gebruik als doek voor dit kunstwerk. Het was erg bijzonder om hierover zulke positieve reacties te krijgen uit jullie publiek. Jullie herkenden je in mijn anekdote over mijn patiënten die wonen in grote, moderne appartementen. Zonder gordijnen, zonder vloerbedekking. Ruimtes met een slechte akoestiek dus, met veel echo. Er zijn best wat mensen die in dat soort omgevingen behoorlijk last hebben van een verminderd spraakverstaan. Hoe mooi was het dat een meneer in de zaal het nu pas volledig kon verklaren dat hij bij de ene zoon, die een moderne inrichting heeft, de familie minder goed kon verstaan dan bij de andere zoon die een oud Engelse inrichting heeft. Dat onderstreept mijn hypothese dat ik met mijn grote kunstwerken, van 2 bij soms wel 3 meter breed als akoestisch element in een woonkamer, de akoestiek kan verbeteren. Ik hoop dit binnenkort te onderzoeken met een meting. Ik heb ook al nieuwe verzoeken gehad om deze lezing nog eens te geven. Hoe leuk is dat!

O: Mooi verhaal Dyon! Nog een laatste vraag voor je. De afdeling zal later dit jaar een bezoek brengen aan jouw atelier. Wat kunnen we daarvan verwachten?

D: Ik zal dan mijn techniek van schilderen laten zien en verder een groot aantal van mijn werken. Je kunt dit bezoek zien als een logische vervolgstap op de lezing van 14 maart. Eerst hebben jullie mij horen vertellen over mijn werk, nu kunnen jullie het zelf zien en ervaren.

O: Dank voor dit App-interview Dyon! Als je meer wilt zien over Dyon zijn werk, kijk dan eens naar dit You Tube-filmpje: https://youtu.be/DVtSMPiwkVk, je kunt in YouTube ook gewoon Dyon Scheijen in de zoekbalk tikken en dan zie je al zijn filmpjes op een rij staan. Kijk ook op de website van Dyon: www.dyonscheijen.nl.

De bestuursleden van Stichting Hoormij Maastricht e.o. zijn:
Sjef Streukens, voorzitter en schrijver / samensteller van ‘de Oetbeller’
Koos Vaes, secretaris
Marinka Tomić, penningmeester en samensteller digitale nieuwsbrief
Hans Ader, bestuurslid en sociale media van afd. Maastricht e.o.
Harm Blondeau, bestuurslid

Interesse in een hardcopy van deze speciale editie van “De Oetbeller” mail dan naar: maastricht@stichtinghoormij.nl

Interesse in de lezing of heb jij een tip waar ik de lezing Art meets Science kan geven, laat van je horen!;)

Met enorm veel plezier wil ik het verhaal met een groter publiek delen.

Het ondernemerschap beeldend kunstenaar

Gisteren de TEFAF bezocht. Behalve dat ik weer enorm werd geïnspireerd en kon genieten van Kunst, heb ik ook nagedacht over mijn eigen ondernemerschap in de wereld van kunst.

Mijn ondernemerschap, beeldend kunstenaar.

De naam alleen zegt het al “onder-nemen”, vooral doen, bezig zijn, zoeken naar nieuwe uitdagingen, nieuwe producten, hoe houd je de onderneming gezond?
Sinds 2012 heb ik er zelf één, een onderneming; Dyon Scheijen Art. Ingeschreven bij de Kamer van Koophandel als beeldend kunstenaar.
Een hobby die uitgroeide tot mijn tweede beroep. En om alles netjes te organiseren met belastingen en BTW-teruggave, starte ik, op advies van mijn vader, zelf ook ooit ondernemer, mijn avontuur als kleine zelfstandige op 10 november 2012, 10-11-12.

Net deze kleine stap toen opent nu deuren die voorheen gesloten bleven; galerijen nemen mij serieuzer, het plaatsen van een advertentie gaat makkelijker, andere ondernemingen weten je makkelijker te vinden, mijn product en naam Dyon Scheijen Art wordt bekender. Het sneeuwbal effect.

Maar ik moest me ook meer als ondernemer gaan gedragen. Nadenken over inkomsten en uitgaven, bewust ondernemend zijn. Dus ook bewuster zijn van het kapitalistisch systeem, de basis van onze huidige materialistische maatschappij.
Maar mijn doel als ondernemend kunstenaar is niet veel geld verdienen. Zeker niet! Volgens mij is het dat nooit voor een ondernemer.
Voor buitenstaanders lijkt dat vaak wel; “O, het gaat goed met je schilderkunsten, je gaat zeker binnenkort stoppen met werken?”

Neen!

Geld is een middel, geen doel!

Geld is wel iets heel bijzonders. Sinds geld zelf een product geworden is en er bodemloze putten bestaan waarin veel geld verdwijnt en dus niet meer in die kapitalistische maatschappij terugkomt, werkt ons kapitalistisch systeem niet meer zo goed. Moeten we wakker worden en misschien iets anders gaan bedenken?

Hoe was het ook al weer?
Jij wil iets van mij, ik misschien iets van jou? Kunnen we elkaar helpen? Kunnen we producten ruilen?
Alleen ik wil nu niet dat van jou, misschien later wel of zelfs helemaal niet, dus geef me maar iets anders, iets tijdelijks, iets dat ik ook met anderen kan ruilen en zo ontstond Geld.

En toen kwamen de banken en ging het mis, geld werd zelf een product, later zelfs iets virtueel, enkel een getalletje, nu zelfs enkel een getalletje op je mobiel, een virtuele munt, lucht dus. Iets ongerijpbaars.

Te vaak hoor ik nu dat iets niet kan omdat er geen “geld” voor is!
Zo triest…we leven in een tijd waarin we de meeste kennis hebben, eigenlijk ook al heel veel kunnen, maar er zou geen geld voor zijn om het te doen?! Echt!

Mensen die medische zorg nodig hebben, maar het niet kunnen krijgen, omdat er geen GELD voor is?! Anno 2017?!

Is de mensheid zo dom om geld belangrijker te laten zijn dan humaniteit?

“Nee, sorry meneer, u komt niet in aanmerking voor die vergoeding voor extra zorg voor uw chronisch zieke dochter, u komt er net niet voor in aanmerking, uw zorgverzekeraar vergoedt dit niet”.

Geld maakt niet gelukkig, er voor een ander kunnen zijn wel.

Geld is een middel, maar niet het doel.

En dan nog iets, cliché, de mooiste dingen zijn echt niet te koop!
Gezondheid, vrijheid, echte liefde, een goed gesprek, vrienden, echte vrienden.

Maar stel, stel dat, ik, voor één van mijn kunstwerken een miljoen. Ik bedoel, het is mogelijk! Gisteren op de TEFAF gezien, een werk van Gehard Richter, een nog levend kunstenaar, woonachtig in Keulen, een werkje van 52cmx72cm voor maar €2.250.000,-.

Twee miljoen tweehonderdvijftig duizend euro!

Stel, dus gewoon even dromen, dat het inderdaad zou kunnen, als kunstenaar, TEFAF-prijzen voor mijn kunstwerken.

Dan zou ik nog steeds willen blijven werken als klinisch fysicus – audioloog. Dan zou ik wel ietsje later naar mijn werk gaan, zo rond een uur of 10 beginnen en om 4 uur weer naar huis gaan. Flexibel werken. Freelance!

Dan zou ik voor de mensen die bij mij op het audiologisch spreekuur geen zorg kunnen krijgen omdat “er geen geld voor is”, daar zou ik stiekem voor gaan betalen, de zorg die ze nodig hebben, hun hoortoestellen, alles.

Ik zou drie dagen per week werken, daarnaast een aantal weken per jaar, op de mooiste plekken op aarde grote kunstexposities gaan organiseren, exposities met live painting, een expo waarin ik 7 grote werken in drie weken tijd live op die plek maak, in deze drie weken kunnen mensen komen kijken hoe deze 7 kunstwerken ontstaan, werken van 2 meter bij 2,5 meter of nog groter, alles passend in de omgeving waar ik werk en waar de werken uiteindelijk dan nog aansluitend in een expositie komen te hangen. Ik zou genieten van de contacten met de mensen, mensen die tijdens het live painten gesprekken hebben met de bezoekers over hét leven, over wat er echt toe doet in het leven, deze gesprekken zouden overigens terug te zien zijn in de kunstwerken, dat is net zo mooi, omdat ik dan stop met schilderen, de verf droogt, maakt dat op het moment dat een persoon mij aanspreekt en we in gesprek gaan, daar op die plek in het kunstwerk een verandering, het gesprek we dan hebben wordt onderdeel van het kunstwerk. Zo ging het ook in het museum in San Diego.

Ik zou mooie plekken bezoeken die toeristen vaak niet zien, omdat de lokale bevolking die samen met mij de expositie organiseert mij deze plekken laat zien. En uiteraard heerlijk eten, de lokale keuken.

Met de verkoop van schilderijen op die plekken weer meer mensen gelukkiger maken, projecten starten voor beginnende creatieve mensen die creatieve ideeën hebben. En omdat ze deze dan wel zouden kunnen uitvoeren, zouden ze na enkele jaren zelfstandig kunnen opereren, want geld zou dan niet meer belangrijk zijn!

Mensen die vanuit een goed hart de wereld willen verbeteren. En er vooral voor een ander willen zijn.
Want er is niets wat je een beter gevoel geeft, dan er voor iemand anders echt kunnen zijn. Om dan een geste te ontvangen in de vorm van; een glimlach, een traan van dankbaarheid, een verbaasde blik van “Dat dat nog bestaat?!”, een ferme handdruk met woorden van dank.
Gelukkig maak ik dit alles bijna elke dag mee op m’n werk bij Adelante. En dat gevoel, dat gevoel is onbetaalbaar!

Daarom ga ik zeker niet stoppen met werken en hoop ik tot in lengte van dagen naast mijn werk als audioloog ook nog een succesvol ondernemer te mogen zijn. Een idealist die net in deze complexe tijd waarin we leven, als een gloeiende druppel op een bakplaat, de wereld probeert te verbeteren. Kunst kan daarbij een middel zijn.