Is Geloof onze redding?

Tijdje stil geweest op dit blog. Stil doordat ik geraakt ben van wat er op dit moment allemaal gebeurt in deze wereld.

Het lijkt wel alsof we midden in Bijbelse verhalen verkeren.

Het begint voor mij al op 9-11, we zijn allemaal getuige van twee vliegtuigen die zich in twee hoge torens boren. Onwerkelijk als je dit verhaal iemand verteld die het zelf niet gezien zou hebben, maar de videobeelden zijn voor eeuwig terug te zien. Beelden op ons netvlies gegrift. Woorden zijn niet nodig om dit in detail opnieuw te beleven.

Dan zie ik sprinkhanenplagen alsof het letterlijk een filmset is dat een bekend verhaal uit de Bijbel speelt.

Ik zie duizenden vluchtende mensen, alsof ook dit verhalen van heel lang geleden zijn.

Nu dan Corona, een onzichtbaar virus dat de hele wereld op z’n kop heeft gezet.

Ik reed laatst in de auto en zag al die andere auto’s in het verkeer en dacht, iedereen, iedereen is nu getroffen door dit virus. Een vrij of zorgeloos leven heeft op dit moment even niemand meer. Het mondmasker maakt dat vanaf vandaag nog duidelijker.

En de discussie die dit alles geeft, is toch ook een beschrijving van een Bijbels verhaal we kennen als de toren van Babylon. Iedereen wil wat zeggen, we spreken allemaal dezelfde taal, maar elkaar horen doen we niet meer.

Hebben we als mens geloof nodig om te overleven?

Laatst, en ik kan het nu niet meteen terugvinden, ik dacht in een uitgave van de Quote, een artikel waarin werd beschreven dat uit een studie bleek dat volksstammen die waren opgegroeid met een sterk geloof, in tijden van nood, dat geloof konden gebruiken om te overleven. De mensen zelf waren zich van dit succes niet bewust, maar retrospectieve studies lieten dit zien. Dat net die volksstammen met een sterk geloof in de geschiedenis steeds zij waren die hadden overleefd.

Zou het? Dat het gros van de mensheid het geloof verloren is en niet meer weet wat er echt toe doet? Daarmee de essentie van dit leven mist?

Ik hoorde het Damiaan Denys, de Belgische psychiater aan tafel bij Jinek zeggen; De mens heeft wellicht rampen en oorlogen nodig om een soort van resetknop in te zetten. Om vervolgens weer te kunnen gaan opbouwen.

Hebben we daar rampen en oorlogen echt voor nodig?! Of zouden de verhalen die al duizenden jaren geleden door andere mensen ervaren en opgeschreven zijn in van die dikke boeken genoeg moeten zijn om lering uit te trekken?

Zouden net die verhalen ons moeten laten zien wat er werkelijk toe doet?

Is “een geloof” dan toch de redding van de mensheid?

Ik geloof zelf niet in die almachtige God die als een man met baard, vanuit een prachtig gekleurde hemel op ons neerkijkt en met bij wijze van spreken door aan touwtjes te trekken, de regisseur van al dit is. Ik geloof wel in de kracht van geloof. Dat als iemand echt gelooft, vanuit de kern van het hart, het mogelijk is wonderen te verrichten. Ik geloof in iets dat groter is dan ons, een Goddelijke kracht, iets dat met geen woorden te beschrijven is. Enkel mogelijk om met verhalen die bijna niet voor te stellen zijn te beschrijven is. Is een geloof dan toch een mogelijke redding?

De mensheid heeft altijd al kennis willen delen. Dat wij kunnen terugkijken in de geschiedenis, van daaruit ook prognoses kunnen maken voor de toekomst, maakt dat we mens zijn.

Kijk nu naar de mogelijkheid om vooruit te kijken, daar is die hele Corona-crisis nu op gebaseerd. Omdat met de prognoses die gemaakt worden over de bezetting van ziekenhuisbedden, we daar rekening mee houden om erger te voorkomen en vanuit de politiek strenge maatregelen worden geadviseerd om dat wat vanuit wetenschap bekend is ook toe te passen.

Of dit alles het tij kan keren? Moeten we ons niet net nu even allemaal realiseren hoe klein we zijn? Dat wij niet oppermachtig zijn, maar dat we net heel nietig zijn en nederig moeten zijn naar dat wat ons gegeven is. Respect voor elkaar, voor de natuur en voor al het leven hier in dit aardse paradijs.